Το risotto al limone έρχεται να μας θυμίσει τη μαγεία της απλότητας που εκπροσωπεί η Ιταλική κουζίνα, με βάση συνθέσεις που δημιουργούν γαστρονομικές εμπειρίες με ελάχιστα, απλά υλικά. Είναι ένα πιάτο τεσσάρων εποχών, αλλά για κάποιο λόγο εμένα μου κάνει λίγο πιο καλοκαιρινό, λίγο πιο ανάλαφρο, χάρη στη κομψή οξύτητα του λεμονιού και θα το σέρβιρα πολύ εύκολα σε ένα καλοκαιρινό δείπνο, ακόμη και στις διακοπές στο εξοχικό.
Εδώ το μελωμένο ρύζι σε βούτυρο και παρμεζάνα, παίρνει όλη τη φρεσκάδα που έχει ανάγκη απ’ την οξύτητα και τ’ αρώματα του λεμονιού και θυμίζει στη παλέτα σου πως δεν χρειάζεται ν’ αναζητάς το σύνθετο προκειμένου να νιώσεις χαρά στο πιάτο σου.
Αυτή, η βασική σύνθεση αρωμάτων του ρυζιού και του λεμονιού, που είναι τόσο οικεία, μέσα απ’ τη τεχνική του ριζότο αναβαθμίζεται και εντυπωσιάζει. Με λίγο φρέσκο δυόσμο να εντείνει τη καλοκαιρινή φρεσκάδα και να δώσει χρώμα.
- Μα ένα ρυζάκι με λεμονάκι είναι, πώς κάνεις έτσι ρε Caruso; θα πουν απαξιωτικά όλοι οι κυνικοί του διαδικτύου, που ψάχνουν ευκαιρίες να ξενερώσουν τους πάντες για να νιώσουν έξυπνοι!
- Δοκίμασέ το και αν δε καταλάβεις τη διαφορά απ’ το «ρυζάκι με λεμονάκι» που μας αναφέρεις ως απαξιωτικό χαρακτηρισμό, δεν έχεις ελπίδα να καταλάβεις ποτέ την υπεραξία της σοφής και λιτής σύνθεσης. Ψάξε αλλού λοιπόν για συνταγές με μπόλικα υλικά και μπαχάρια ή παράγγειλε μια “ζμπέζιαλ μπίτσα με απ’ όλα”, γιατί δεν σου χρειάζεται Caruso, λέω εγώ, με περισσή αυτοπεποίθηση κι ένα “ούφ, μας πρήξατε” με τη μανία αποκαθήλωσης των πάντων, εδώ που φτάσαμε, να υπερασπιζόμαστε τη λογική της λιτής σαφήνειας στα πιάτα.
Η αυστηρότητα της τεχνικής σε συνδυασμό με τη λιτότητα των υλικών και την κατανόηση της κουλτούρας των ριζότι, δεν αφήνει περιθώρια για μαγειρικές φλυαρίες του τύπου «να βάλω και λίγο Χ που μ’ αρέσει». Ειδικά αν το Χ είναι σκόρδο, εδώ είναι απολύτως εξοβελιστέο.
Γιατί με το κάτι επιπλέον, θα καταστρέψετε την όλη ιδέα του πιάτου που επαναλαμβάνω, ότι βασίζεται στο να εστιάσει την προσοχή σου μόνο και αποκλειστικά στη σύνδεση των λεπτών αρωμάτων ρυζιού και λεμονιού, με ένα τσικ φρεσκάδας απ’ το δυόσμο. Αλλά και το πώς αυτά λειτουργούν καταλυτικά πάνω σε μια κρεμώδη υποδομή λιπαρής γεύσης από το βούτυρο και τη παρμεζάνα, κάνοντάς τη ανάλαφρη.
Η τεχνική του ριζότο, την οποία έχουμε εκτενώς περιγράψει, είναι ο βασικός οδηγός στην σωστή εκτέλεση της συνταγής, και η αλήθεια είναι πως πρέπει κάποιος αν δεν έχει ξανακάνει ριζότο, να αντιληφθεί τη μεθοδολογία και τα 4 διακριτά βηματα. Αλλά όπως πάντα, μεγάλη σημασία παίζουν και τα υλικά στο αποτέλεσμα. Έτσι, εδώ ειδικά, θεωρώ πως η ποιότητα του ρυζιού είναι καταλυτική στο χύλωμα και στα αρώματα που θα βγάλει. Εγώ έχω καταλήξει να χρησιμοποιώ περισσότερο Vialone Nano, παρά Carnaroli ή Arborio στα ριζότι μου, με έξτρα όφελος το ότι μαγειρεύεται λίγα λεπτά πιο γρήγορα.
Το ριζότο αυτό μπορείτε να το απολαύσετε μόνο του ως πρώτο ή κυρίως πιάτο, αλλά κάλλιστα ταιριάζει και ως συνοδευτικό σε ένα λεμονάτο κοτόπουλο, ψητό ή κατσαρόλας ή σε αντίστοιχο λεμονάτο χοιρινό ή μοσχάρι. Για μένα, αυτό το απλό πιάτο με τη μονοσήμαντη γεύση, είναι ένα απ’ τα καλύτερα ριζότι που υπάρχουν!
Πηγή
