Βαριά προειδοποίηση εκπέμπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για τις ΗΠΑ, προβλέποντας ότι έως το 2030 ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ θα εκτοξευθεί στο 143%, ξεπερνώντας την Ιταλία (περίπου 137%) και την Ελλάδα. Σύμφωνα με ανάλυση που επικαλείται ο Guardian, η δυναμική αυτή αποδίδεται σε παρατεταμένα δημοσιονομικά ελλείμματα, αυξημένο κόστος εξυπηρέτησης, φοροελαφρύνσεις υψηλών εισοδημάτων και ενίσχυση των αμυντικών δαπανών.
Το ΔΝΤ σημειώνει ότι οι ΗΠΑ αναμένεται να εμφανίζουν ετήσια ελλείμματα άνω του 7% του ΑΕΠ την επόμενη πενταετία—το υψηλότερο ποσοστό μεταξύ ανεπτυγμένων οικονομιών στη διάρκεια της δεκαετίας. Στις εκτιμήσεις καταγράφονται πολιτικές που αύξησαν δαπάνες και μείωσαν ομοσπονδιακούς φόρους, οδηγώντας σε μεγαλύτερη εξάρτηση από δανεισμό. Επιπλέον, νέα εξοπλιστικά σχέδια, όπως η προτεινόμενη «Golden Dome», εκτιμάται ότι θα προσθέσουν σημαντικό δημοσιονομικό βάρος έως το 2029.
Στον αντίποδα, η Ελλάδα και η Ιταλία εμφανίζουν πιο πειθαρχημένη τροχιά. Για την Ελλάδα, το ΔΝΤ βλέπει μείωση του χρέους από περίπου 146% σε 130% του ΑΕΠ έως το τέλος της δεκαετίας—περίπου 15% πτώση—μετά την κορύφωση στο 210% το 2020 λόγω πανδημίας. Και οι δύο χώρες δεσμεύονται για διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων, ενώ η Ιταλία αναμένει μέσο ρυθμό ανάπτυξης 0,5% τα επόμενα δύο χρόνια, με ανάκαμψη εισοδημάτων νοικοκυριών παρά τις δημογραφικές πιέσεις.
Το ΔΝΤ υπογραμμίζει ότι το «προφίλ» του αμερικανικού χρέους προσομοιάζει πλέον σε εκείνο των πιο υπερχρεωμένων ευρωπαϊκών οικονομιών, λόγω της ταχείας διόγκωσης του κόστους εξυπηρέτησης και της επίμονης δημοσιονομικής χαλάρωσης. Εάν δεν υπάρξει αξιόπιστο μεσοπρόθεσμο σχέδιο προσαρμογής, ο κίνδυνος είναι διττός: αύξηση επιτοκίων δανεισμού και περιορισμός δημοσιονομικού χώρου για επενδύσεις και κοινωνικές δαπάνες.
Συνολικά, η εικόνα που σκιαγραφείται είναι αντιστροφή ρόλων: οι ΗΠΑ οδεύουν προς υψηλότερη χρεωτική επιβάρυνση, ενώ Ελλάδα και Ιταλία σταθεροποιούν ή μειώνουν το βάρος τους. Το στοίχημα για την Ουάσινγκτον είναι αν θα ανακτήσει δημοσιονομική αξιοπιστία χωρίς να εκτροχιάσει την ανάπτυξη—και για την Ευρώπη, αν θα διατηρήσει την πειθαρχία που αποφέρει απτά αποτελέσματα στο χρέος.
