Oταν στα τέλη του περασμένου Ιουνίου ο Αλέξης Τσίπρας μετά τις δύο αλλεπάλληλες βαριές ήττες στις εθνικές εκλογές ανακοίνωνε την απόφασή του να αποχωρήσει από την ηγεσία του κόμματος, το οποίο ο ίδιος λίγα χρόνια πριν είχε κάνει κυβέρνηση (μαζί βέβαια με τον Πάνο Καμμένο), πολλοί ήταν εκείνοι που σκέφτηκαν ότι η αποχώρησή του ήταν μάλλον προσωρινή, ένα είδος ανάπαυλας, μια προσπάθεια για πολιτικό ριστάρτ. Δεν ήταν καν 50 χρόνων ο Τσίπρας όταν μάζευε τότε τα πράγματά του από την Κουμουνδούρου και δύσκολα θα περνούσε σε πολιτική αποστρατεία σε τόσο μικρή ηλικία.
Αλλωστε, το όνομα Τσίπρας είχε αρχίσει, εδώ και καιρό, να λαμβάνει θρυλικές διαστάσεις ιδίως στον δικό του ιδεολογικό χώρο, που θα ήταν απίθανο ένας αποδεδειγμένα ραδιούργος πολιτικός, που δεν είχε μάθει και τίποτα άλλο στη ζωή του, να άφηνε όλο αυτό το πολιτικό κεφάλαιο ανεκμετάλλευτο. Το μικρό κόμμα του 3% που κάποιες φορές έδινε μάχη μέχρι την τελευταία ψήφο για να μπει στη Βουλή είχε μετεξελιχθεί επί των ημερών του σε κόμμα εξουσίας. Το γεγονός βέβαια ότι η μετεξέλιξή του αυτή ήταν μάλλον συγκυριακή και οφειλόταν στην ανώμαλη μνημονιακή περίοδο στην Ελλάδα που γέννησε ουκ ολίγα πολιτικά (και όχι μόνο) τέρατα, δεν εμπόδιζε τους συντρόφους να πιστώνουν τη γιγάντωση του ΣΥΡΙΖΑ και την εκπλήρωση του οράματος της κυβερνώσας αριστεράς στον Αλέξη Τσίπρα και να πίνουν νερό στο όνομά του, ακόμα και μετά τις περυσινές εκλογικές συντριβές.
Υπολογίζοντας σε αυτό το πολιτικό του κεφάλαιο, ο Αλέξης Τσίπρας, το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης έσπασε την πολύμηνη πολιτική του αφωνία και με άτσαλο τρόπο θέλησε να δείξει ποιος είναι το αφεντικό στον ΣΥΡΙΖΑ, υποδεικνύοντας ουσιαστικά την καθαίρεση του νυν προέδρου, Στέφανου Κασσελάκη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, επέτεινε ακόμα περισσότερο την αλαζονική του συμπεριφορά με την απόφασή του να μην εμφανιστεί καν στο συνέδριο του κόμματος στο οποίο μέχρι πριν από μερικούς μήνες για περίπου 15 ολόκληρα χρόνια ήταν αρχηγός.
Η επιχειρούμενη όμως προσπάθεια επίδειξης ισχύος κατέληξε στο προσωπικό του πολιτικό Βατερλώ. Ο Αλέξης Τσίπρας μέτρησε το πολιτικό του κεφάλαιο όχι με το πραγματικό του μπόι αλλά με τη σκιά του γι’ αυτό και το βρήκε μεγαλύτερο. Η πρότασή του για καθαίρεση του Κασσελάκη μέσω των εκλογών από τη βάση έπεσε στο κενό. Πέρασαν φαίνεται ανεπιστρεπτί οι εποχές που ο Αλέξης Τσίπρας έβαζε τους συνέδρους να ξαναψηφίζουν επειδή δεν του άρεσαν οι αποφάσεις τους. Οι σύνεδροι σε αυτό το 4ο Συνέδριο του κόμματος τού γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη. Το ίδιο έκαναν και οι πρώην στενοί του συνεργάτες που όχι μόνο δεν επιχειρηματολόγησαν από το βήμα του συνεδρίου υπέρ της θέσης του, αλλά την πολέμησαν χωρίς προσχήματα.
Αν υπάρχει λοιπόν ένας ξεκάθαρα χαμένος από το 4ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αυτός δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα. Σήμερα μπήκε ουσιαστικά ο επίλογος μιας πολιτικής καριέρας που χτίστηκε πάνω στο πόνο και στις συμφορές του ελληνικού λαού και είχε ως κύρια χαρακτηριστικά της την ίντριγκα, τον λαϊκισμό και την ασυνέπεια. Δεν τιμωρήθηκε βεβαίως σήμερα για αυτά του τα χαρακτηριστικά ο Τσίπρας, αλλά όταν η πολιτική σου καριέρα δεν στηρίζεται σε αξίες τότε σε πετάνε στη γωνία ακόμα και οι ίδιοι σου οι (πρώην) σύντροφοι.
