Η Νικολέττα Καρρά βιώνει βαρύ πένθος, καθώς η αγαπημένη της σκυλίτσα, η Γκρέις, έχασε ξαφνικά τη ζωή της σε ένα τραγικό δυστύχημα με φορτηγό. Η ηθοποιός έκανε μια σπαρακτική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, εκφράζοντας τον βαθύ πόνο της για την ξαφνική απώλεια της τετράποδης φίλης της, με την οποία ήταν αχώριστες για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Η Νικολέττα Καρρά εξομολογήθηκε ότι χρειάστηκε να περάσουν αρκετές ημέρες από το δυστύχημα για να βρει τη δύναμη να γράψει δημόσια για την απώλεια. Η ηθοποιός είχε δεθεί με τη σκυλίτσα της. Το σπίτι, που κάποτε έσφυζε από τη δική της ζωντάνια και τη γεμάτη υγεία παρουσία της, τώρα μοιάζει άδειο.
Η Νικολέττα Καρρά έγραψε χαρακτηριστικά: «Μέρες μου πήρε… Δεν ήξερα από πού να αρχίσω, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που νιώθω ούτε τώρα ούτε όταν συνέβη… Η σουβλιά στα σωθικά και το ξερίζωμα είναι κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Το Γκρεϊσάκι μου αποφάσισε να τσαμπουκαλευτεί σε ένα φορτηγό, αλλά αυτή τη φορά δεν νίκησε… Οπότε έφυγε κούκλα, δυναμική, υγιέστατη και με άφησε πίσω να αναρωτιέμαι πάλι… γιατί;; Έφυγε όλη η χαρά από τη ζωή μου. Τόσο απλά.
Τα υπέροχα τεράστια ματάκια της που μιλάγανε δεν θα τα ξαναδώ, δεν θα ξαναπάμε βόλτες, δεν θα την πάρω πάλι αγκαλιά. Μου πήρε όλη την ευτυχία και μου έκανε ανυπόφορο το σπίτι… Στις σκοτεινές στιγμές, με ένα βλέμμα και με ένα κούνημα, μου έδινε φως… Μου άλλαξε τη ζωή και τώρα μου την άδειασε σε μια στιγμή. 10 χρόνια σε μια στιγμή!
Πονάω, κοριτσάκι μου τρυφερό. Υποφέρω… Μου λείπεις αφόρητα και θα μου λείψεις πιο βασανιστικά… Είναι εξωφρενικά δύσκολο να υπάρχω χωρίς εσένα. Έχεις σκορπίσει θρήνο γιατί όλοι σε λάτρευαν. Αλλά εμένα με γονάτισες, με άφησες μισή… Ήσουν το δικό μου ξεχωριστό, πανέμορφο, λαμπερό, χαρισματικό σκυλάκι, που ήμασταν αχώριστες… Δεν φανταζόμουν τη μία χωρίς την άλλη, όχι τόσο νωρίς. Ήμασταν και οι δύο αδεσποτάκια, ήμασταν ομάδα, ήσουν η μοναδική μου οικογένεια… Δεν ξέρω πώς είναι χωρίς εσένα, έχω ξεχάσει πώς ήταν και αρνούμαι να θυμηθώ…
Δεν μπορώ να σε χαιρετήσω με κανέναν τρόπο, παρεούλα μου, παρηγοριά μου, παιδάκι μου… Είναι πολύ οδυνηρό… Είναι αδιανόητο ότι δεν είμαστε μαζί. Ξέρω ότι δεν το έκανες για να με πληγώσεις… Αλλά έτσι μόνο σου άξιζε εσένα να φύγεις… Δυνατή, με το κεφάλι ψηλά, αρχηγίνα μου, χωρίς να σε δω άρρωστη ή ανήμπορη. Μάλλον ήξερες ότι κι αυτό δεν θα το άντεχα… Δεν σε χαιρετάω, μωρό μου, είσαι μέσα μου, είσαι στο κρεβάτι μου δίπλα, είσαι όπου βρεθώ και θα είσαι για πάντα.
Να είσαι χαρούμενο εκεί που πήγες, να με επισκέπτεσαι με όποιον τρόπο μπορείς, αν υπάρχει τρόπος, και να σε συναντήσω κάποτε πάλι… Αυτές είναι οι μεγαλύτερες ευχές μου αυτή τη στιγμή… Έκανα ό,τι πέρναγε από το χέρι μου για να είσαι ευτυχισμένη, να σου χαρίσω όμορφη ζωή, και στο μέλλον ίσως μόνο αυτό μπορέσει να με ηρεμήσει. Θα διάλεγα εσένα πάλι και πάλι και πάλι και για πάντα… Σε αγαπώ πολύ» έγραψε καταληκτικά η Νικολέττα Καρρά.
