Επέκταση στην αµπελουργική ζώνη του Αµύνταιου και στη Μύκονο όπου θα αξιοποιήσει αντίστοιχα τις µεγάλες δυνατότητες δύο εµβληµατικών ποικιλιών του ελληνικού αµπελώνα, του Ξινόµαυρου και του Ασύρτικου, ετοιµάζει η «Nico Lazaridi» σύµφωνα µε τον επικεφαλής του Φεδερίκο Λαζαρίδη. Και όλα αυτά εν µέσω ενός εκτεταµένου επενδυτικού προγράµµατος εκσυγχρονισµού στο εντυπωσιακό οινοποιείο της ∆ράµας, το οποίο παράλληλα δίνει ακόµη ακόµη περισσότερο βάρος στη σχέση του µε την υψηλή τέχνη της ζωγραφικής, παντρεύοντας το ζην µε το ευ ζην…
Οι επενδύσεις δεν σταµατάνε ποτέ. Εγώ δεν θυµάµαι τον εαυτό µου που να πέρασε µια χρονιά που να µην βάλαµε έστω και ένα καρφί σε έναν τοίχο. Αυτό είναι σίγουρο» σηµειώνει ο Φεδερίκος Λαζαρίδης, τον οποίο το Wine Trails συνάντησε στο επιβλητικό οινοποιείο στην Αγορά ∆ράµας. Μπολιασµένος από τον πατέρα του Νίκο µε το πάθος για το κρασί και τις εικαστικές τέχνες ο επικεφαλής του δραµινού Κτήµατος επισηµαίνει ότι ο ελληνικός αµπελοοινικός κλάδος χρειάζεται επειγόντως αλλαγή κουλτούρας, η οποία θα πρέπει να περιλαµβάνει πιο έντονη την έννοια της συνεργασίας και πίστη στα οφέλη της εκµηχάνισης.
Αισίως η Nico Lazaridi διανύει την τέταρτη δεκαετία της ιστορίας της. Ας γυρίσουµε λίγο στη στιγµή που γεννήθηκε η ιδέα…
Η µητέρα µου είναι Ιταλίδα, γεννήθηκε και µεγάλωσε στη Φλωρεντία. Η οικογένειά της ήταν συνδεδεµένη µε την περιοχή της Τοσκάνης και το χώρο του οίνου. Εκεί γνωρίστηκε µε τον Νίκο Λαζαρίδη, ο οποίος λόγω της ενασχόλησης της οικογένειάς του µε τη βιοµηχανία µαρµάρου, παρακολουθούσε στενά τα τεκταινόµενα στη χώρα που ήταν αυτό που θα λέγαµε σήµερα το παγκόσµιο χρηµατιστήριο πέτρας. Το 1974 επέλεξαν ως µόνιµη κατοικία την Ελλάδα ενώ ο πατέρας µου αποφάσισε να ασχοληθεί µε το κρασί. Αρχικά ως χόµπι µε κρασιά τα οποία έδιναν ως δώρο σε πελάτες της επιχείρησης µαρµάρου, αλλά στις αρχές του 1980 αυτό άρχισε να γίνεται κάτι πιο ουσιαστικό. Μέσα στη δεκαετία του ‘80 ξεκίνησαν οι φυτεύσεις και η ιδέα ότι θα πρέπει να γίνει µια καθετοποίηση είχε µορφοποιηθεί στο µυαλό της οικογένειας και προχώρησε στην υλοποίησή της. Βέβαια συνέπεσε εκείνη την περίοδο και µε την προσπάθεια αναγέννησης του ελληνικού κρασιού. Ήταν τότε που περί τους 15-20 άνθρωποι -χρονικά ταυτισµένοι αλλά- διάσπαρτοι σε όλη την Ελλάδα, ξεκίνησαν οργανωµένα την οινοποίηση και πέτυχαν να αναβιώσουν αυτό που σήµερα είναι το σύγχρονο ελληνικό κρασί.
Η ∆ράµα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε στον αµπελοοινικό χάρτη. ∆ιέθετε βέβαια φηµισµένο παρελθόν…
Συµφωνούµε απόλυτα. Η ∆ράµα είναι µια από τις πλέον καινούργιες οινοπαραγωγικές περιοχές. Ουσιαστικά απέκτησε τη νέα ταυτότητά της στα τέλη του ‘80, αρχές του ‘90, αλλά έγινε η αφορµή να ανοίξει ο ορίζοντας και στις άλλες περιοχές της Αν. Μακεδονίας και Θράκης. Με εξαίρεση, ίσως, την Καβάλα η οποία είχε προϊστορία είτε µέσα από τα επιτραπέζια σταφύλια, είτε γιατί πουλιότανε πολύ χύδην προϊόν.
Η συνέχεια στο Wine Trails που κυκλοφορεί στα περίπτερα αυτό το Σάββατο (08/04/2023) μαζί με την Agrenda…
