Η έκφραση επιθυμίας απόκτησης της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ δεν είναι κάτι νέο, ούτε εκπλήσσει την παγκόσμια κοινότητα, ιδίως τον Ευρωατλαντικό χώρο. Είναι παλιά υπόθεση που ξεκινάει από τον 19ο αιώνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν πολλές προσπάθειες να αγοράσουν το νησί από την Δανία. Το 1946 o πρόεδρος Χάρι Τρούμαν προσέφερε 100 εκατ. δολάρια αλλά η Δανία αρνήθηκε. Το 2019 ο Ντόναλντ Τράμπ στην πρώτη θητεία του, επανάφερε την απαίτηση, η οποία απορρίφθηκε από τη Γροιλανδία ως ημιαυτόνομη οντότητα και τη Δανία.
Γράφει ο Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α. Ιωάννης Βαμβάκος
Απτόητος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, κατά την έναρξη της δεύτερης θητείας του, επανήλθε εμφατικά και δυναμικά, αποστέλλοντας πριν ένα χρόνο τον Ντόναλντ Τραμπ τζούνιορ στη Γροιλανδία, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο, ότι η συγκεκριμένη απαίτηση όχι μόνο παραμένει, αλλά είναι και ισχυρότερη από ότι ήταν στο παρελθόν.Η έντονη αυτή επιθυμία του Προέδρου των ΗΠΑ, εδράζεται σε σειρά γεωπολιτικών και οικονομικών αιτιών, αλλά και προσωπικής φιλοδοξίας.
Η Γροιλανδία κατέχει σημαντική θέση στον Αρκτικό κύκλο, προσφέροντας στρατηγική πρόσβαση στον Βόρειο Ατλαντικό και στις διαδρομές μεταξύ Ευρώπης, Σιβηρίας και Βορείου Αμερικής. Η κλιματική κρίση παράλληλα, επιφέρει συνεχές λιώσιμο των πάγων, με μετρήσιμο ρυθμό, δημιουργώντας έτσι νέους θαλάσσιους διαύλους καθώς και σημαντικές ευκαιρίες, στην περιοχή του Βορείου Πόλου. Επισημαίνεται, ότι η Ρωσία διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό παγοθραυστικών παγκοσμίως, γεγονός που της προσδίδει πλεονέκτημα στην αμεσότερη αξιοποίηση των θαλασσίων διαδρομών στους υπό λιώσιμο πάγους.
