Σάββατο, 2 Ιουλίου, 2022 - 19:32
27 °c
Athens

Top Gun Maverick: Ο Τομ Κρουζ και η τέχνη της επιβίωσης

Ο Τομ Κρουζ έφερε τα τζετ του στις Κάννες, πήρε έναν τιμητικό Χρυσό Φοίνικα, κι έδωσε στο Φεστιβάλ την σινεφιλικού ενδιαφέροντος χολιγουντιανή εσάνς του.

«Το τέλος είναι αναπόφευκτο, Μάβερικ. Το είδος σου οδεύει προς την εξαφάνιση».
«Μπορεί. Αλλά όχι σήμερα».

Η ατάκα του Τομ Κρουζ ως Μάβερικ (που νέος ήταν και γέρασε) αποτελεί μια από εκείνες τις περιπτώσεις διαλόγου που τοποθετείται στο φιλμ με σκοπό να συνοψίσει την θεματική του θέση. Αλλά όχι μόνο το κάνει με στυλ, μα κι επιπλέον σπάει τα στενά όρια του φιλμ για να φτάσει να μιλά για τον ίδιο τον Κρουζ, για μια ολόκληρη χολιγουντιανή γενιά, και ίσως τελικά και για ένα κομμάτι του παλιού κόσμου που πιστεύει πως έχει ακόμα πράγματα να δώσει. Πράγματα να πάρει. Πράγματα να μάθει.

Στο 36-χρόνια-μετά σίκουελ της διάσημης περιπέτειας του Τόνι Σκοτ (στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένο το νέο φιλμ), ο Μάβερικ του Τομ Κρουζ είναι ακόμα αυτός που ήταν, στην ίδια θέση, με τα ίδια χούγια, τις ίδιες εμμονές, μα και την ίδια αγνή πίστη στην ικανότητα του κόσμου εκεί έξω να σε εκπλήσσει. Γύρω του, οι πάντες έχουν εξαφανιστεί– αυτό δεν είναι το κλασικό legacy σίκουελ όπου οι πάντες και τα πάντα περιμένουν στα παρασκήνια για να κάνουν το cameo τους και να εισπράξουν τις επευφημίες του κοινού, σα να ήταν η Τζούλια Ρόμπερτς που εμφανίζεται σε επεισόδιο του Friends και το κοινό ξελαρυγγιάζεται.

Γύρω από τον Μάβερικ, τα πάντα έχουν μετακινηθεί ή εκλείψει. Φίλοι έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, άλλοι έχουν χαθεί. Ο χρόνος κάνει αργά ή γρήγορα την εμφάνισή του, ακόμα και στο πρόσωπο (και στον κόσμο) του Τομ Κρουζ. Μα ο ίδιος είναι ακόμα εκεί, αμετανόητος. Στην ίδια θέση. «Θα έπρεπε πια να έχεις πάρει προαγωγή ή να έχεις απολυθεί», του λέει ένας ανώτερος με ψυχρότητα, σα να μιλάει σε ένα ον του οποίου την παρουσία αρνείται να αποδεχθεί.

Μιλάει φυσικά στον ίδιο τον Τομ Κρουζ. Ο τελευταίος σταρ του Χόλυγουντ του 20ου αιώνα που μοιάζει, περιέργως, ακόμα στην θέση του. Σε μεγάλα μπλοκμπάστερ στην μεγάλη οθόνη, στα οποία είναι το πρώτο, κυρίαρχο και αδιαφιλονίκητο πρώτο όνομα. Θυμάστε κάποτε που υπήρχαν οι μεγάλοι σταρ που έφεραν τον κόσμο στα καθίσματα των σινεμά; Ο Τομ Κρουζ το κάνει ακόμα. Γύρω του, οι πάντες ελίσσονται, προσαρμόζονται. Παίζουν σε streaming σειρές. Γίνονται σκηνοθέτες. Αρθρώνουν λόγο και δανείζουν την εικόνα τους στα social. Φορούν υπερηρωικές μάσκες. Τσαλακώνονται σε κάποιο δεύτερο ρόλο και προτείνονται για Όσκαρ. Γίνονται κομμάτια ενός συνόλου.

Ο Κρουζ, πεισματικά, είναι ακόμα στη θέση του. Ανήκει κι αυτός πλέον σε ένα σύνολο, αλλά όχι ως απλό κομμάτι. Είναι ένα σύνολο που ο ίδιος έχει χτίσει, μεθοδικά, με γνώση και εμπειρία δεκαετιών γύρω του. Μια ιδέα που πλέον διαπερνά ξεκάθαρα και τις ταινίες του: Τα Mission: Impossible, αυτό το franchise-θαύμα που κρατά ζωντανή μια θαυμαστή ακαδημαϊκότητα στο σινεμά δράσης, αφορά όλο και περισσότερο την ομάδα γύρω από τον Ίθαν Χαντ, το πόσο εκείνος τους ανυψώνει, το πόσο εκείνοι τον σώζουν. Έτσι είναι πια κι η πραγματικότητα. Όταν ο Κρουζ σταμάτησε να είναι ο ντε φάκτο σταρ που ήταν στα ‘90s, όταν μεγάλωσε, όταν ο κόσμος άλλαξε, προσαρμόστηκε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο: Διάλεξε έναν κλειστό κύκλο ανθρώπων που εμπιστεύεται απόλυτα και τους μετέτρεψε στην Mission: Impossible ομάδα γύρω από τον Ίθαν Χαντ του.

Για ετούτη την αποστολή, βρίσκεται στις Κάννες. Το Φεστιβάλ στηρίζει τη λάμψη αυτού του πρώτου τριημέρου στον Κρουζ (καλύπτοντας κι ένα εξαιρετικά αδύναμο ως τώρα πρόγραμμα, αλλά αυτά θα τα πούμε στην πορεία) αλλά πρόκειται για μια έτσι κι αλλιώς σημαντική κίνηση και αναγνώριση. Δεν είναι απλά ένας τυχαίος ηθοποιός που έρχεται να μοιραστεί λάμψη με την Κρουαζέτ, είναι κάποιος στον οποίον το Φεστιβάλ φέρεται σα να είναι ο αληθινός auteur του έργου του– κι εν μέρει είναι.

Λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα του Top Gun: Maverick στις Κάννες, ο Κρουζ μίλησε για τις εμπειρίες και τα μαθήματα ζωής του στο κοινό της αίθουσας Debussy. Το σημείο στο οποίο επέστρεφε ξανά και ξανά ήταν το πώς, από την πρώτη στιγμή της καριέρας του, πήγαινε και μάθαινε πώς λειτουργεί το κάθε τμήμα, τι συνεισφέρει στην ταινία κάθε άνθρωπος. «Ήθελα να ξέρω πώς οι ιδιαιτερότητες του κάθε ανθρώπου που συναντούσα μεταφράζονταν σε σινεμά», λέει. Μάθαινε τους φακούς, μάθαινε φωτογραφία, μοντάζ, μουσική– όχι επειδή ήθελε να δημιουργήσει ο ίδιος σινεμά, αλλά επειδή ήθελε να ξέρει τα πάντα για την τεχνική του μέσου. Ώστε να γίνει κι ο ίδιος καλύτερος, απλά μαθαίνοντας περισσότερα. Κι ώστε να ξέρει πώς να στελεχώσει το τέλειο dream team τεχνικών, ηθοποιών και συνεργατών γύρω του.

ΠΗΓΗ:news247.gr

 

Related Posts

Next Post

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ