Τα τελευταία χρόνια ο παλαίμαχος άσος πάλευε με την ALS (πλαγία αμυοτροφική σκλήρυνση ή νόσος του κινητικού νευρώνα). Το πρωί της Δευτέρας (25/5) άφησε την τελευταία του πνοή σκορπίζοντας τη θλίψη στη γενέτειρά του την Δράμα, στα παιδιά του, στην οικογένειά του, αλλά και σε όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο Άντζας αποτέλεσε έναν από τους κορυφαίους στόπερ της γενιάς του, αγωνιζόμενος σε Ολυμπιακό, Ξάνθη και Δόξα Δράμας. Τα κορυφαία χρόνια της καριέρας του, ήταν με την «ερυθρόλευκη» φανέλα, κατακτώντας έξι πρωταθλήματα Ελλάδας, τρία Κύπελλα και ένα Super Cup.
Παράλληλα, ήταν και διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, τη φανέλα της οποίας φόρεσε σε 26 αναμετρήσεις. Συνολικά στην καριέρα του, είχε 344 συμμετοχές, με απολογισμό 16 γκολ και έξι ασίστ.
Ποιος ήταν ο Παρασκευάς Άντζας
Ο Παρασκευάς Άντζας ξεκίνησε τη καριέρα του στον Πανδραμαϊκό, προτού μετακομίσει το 1995 στη Ξάνθη.
Έπειτα από τρία χρόνια στη Ξάνθη, πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, όπου και έκατσε για 5 σεζόν, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα Ελλάδας και 1 κύπελλο.
Μετά από δύο μικρά περάσματα σε Δόξα Δράμας και Α.Ο Ξάνθης, το 2007 επέστρεψε και πάλι στο λιμάνι της καρδιάς του, κατακτώντας δυο double σε ισάριθμες σεζόν (2007-2008, 2008-2009) καθώς και το Σούπερ Καπ Ελλάδας το 2007.
Ο 49χρόνος αμυντικός ήταν επίσης διεθνής με την Εθνική Ελλάδος, καταγράφοντας 26 συμμετοχές από το 1999 έως και το 2008.
Η ανακοίνωση του Ολυμπιακού για τον Άντζα
Ανάρτηση για την απώλεια του Παρασκευά Άντζα έκανε η ΠΑΕ Ολυμπιακός λίγη ώρα μετά την γνωστοποίηση της είδησης του θανάτου του.
«Με βαθιά θλίψη και οδύνη, η οικογένεια του Ολυμπιακού αποχαιρετά τον Παρασκευά Άντζα» αναφέρει αρχικά η ανάρτηση και έπειτα καταλήγει «Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του».
Τι είναι η νόσος ALS
Η αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS), γνωστή και ως νόσος του κινητικού νευρώνα, είναι μια σπάνια αλλά εξαιρετικά επιθετική νευρολογική πάθηση που επηρεάζει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Πρόκειται για μια προοδευτική και, μέχρι σήμερα, ανίατη νόσο, που οδηγεί σε σταδιακή απώλεια του ελέγχου των μυών.
Η ALS προσβάλλει τους κινητικούς νευρώνες, τα νευρικά κύτταρα που ελέγχουν τις εκούσιες κινήσεις, όπως το περπάτημα, το γράψιμο, την ομιλία και την αναπνοή. Καθώς οι νευρώνες αυτοί εκφυλίζονται και πεθαίνουν, οι μύες ατροφούν και σταδιακά παραλύουν.
Χαρακτηρίζεται από:
– Μυϊκή αδυναμία
– Σπασμούς και κράμπες
– Προοδευτική απώλεια κινητικού ελέγχου
– Δυσκολία στην ομιλία και την κατάποση
– Αναπνευστική ανεπάρκεια στα τελικά στάδια
Η νόσος εξελίσσεται ταχύτατα, με μέση επιβίωση 2-5 χρόνια από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων. Παρότι δεν υπάρχει θεραπεία, η έγκαιρη διάγνωση επιτρέπει την καλύτερη διαχείριση των συμπτωμάτων και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών.
Τα αρχικά σημάδια μπορεί να είναι ύπουλα και να αποδοθούν σε άλλες, λιγότερο σοβαρές καταστάσεις. Συνήθως περιλαμβάνουν:
-Αδυναμία στα άκρα (δυσκολία στο κράτημα αντικειμένων ή στο ανέβασμα σκάλας)
-Μυϊκές συσπάσεις («τινάγματα»)
-Δυσαρθρία – αλλαγή στη φωνή, που γίνεται πιο αδύναμη ή ασαφής
– Απώλεια βάρους
Ιδιαίτερη σημασία έχει ένα σύμπτωμα που συχνά παραβλέπεται: η σιελόρροια.
Σε ορισμένους ασθενείς, ειδικά σε εκείνους με βολβική έναρξη της νόσου, η δυσκολία στον έλεγχο των μυών του προσώπου και του λαιμού οδηγεί σε αδυναμία κατάποσης του σάλιου. Αυτό προκαλεί σιελόρροια και αυξάνει τον κίνδυνο εισρόφησης, που μπορεί να επιφέρει σοβαρές αναπνευστικές επιπλοκές. Η βολβική μορφή θεωρείται πιο επιθετική, καθώς επηρεάζει από νωρίς την ομιλία, τη μάσηση και την κατάποση.
Παρότι θεραπεία δεν υπάρχει, η έγκαιρη διάγνωση είναι κρίσιμη. Υπάρχουν φαρμακευτικές αγωγές που μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη, καθώς και υποστηρικτικές παρεμβάσεις που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής:
-Φυσικοθεραπεία για διατήρηση κινητικότητας
– Λογοθεραπεία για ενίσχυση της ομιλίας και της κατάποσης
– Εργοθεραπεία για καθημερινή λειτουργικότητα
-Υποστήριξη αναπνοής σε προχωρημένα στάδια
-Χρήση αναπηρικού αμαξιδίου όταν απαιτείται
Η διάγνωση συχνά καθυστερεί, καθώς δεν υπάρχει μία και μοναδική διαγνωστική εξέταση. Η αξιολόγηση γίνεται με συνδυασμό νευρολογικής εξέτασης, ηλεκτρομυογραφήματος και απεικονιστικών ελέγχων.
