Με στόχο την επιτάχυνση των στρατηγικών επενδύσεων στη χώρα, πραγματοποιήθηκε η τέταρτη συνεδρίαση της Διυπουργικής Επιτροπής Στρατηγικών Επενδύσεων για το 2025, υπό τον Υπουργό Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκο. Παρόντες και οι Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, ο Σταύρος Παπασταύρου (Υπουργός Περιβάλλοντος & Ενέργειας), η Λίνα Μενδώνη (Υπουργός Πολιτισμού), ο Χάρης Θεοχάρης (Υφυπουργός Εξωτερικών), αλλά και εκπρόσωποι της Enterprise Greece και της Γενικής Γραμματείας Ιδιωτικών Επενδύσεων.
Η συνεδρίαση κατέληξε στην έγκριση τεσσάρων επενδυτικών σχεδίων συνολικού ύψους 290 εκατομμυρίων ευρώ στους τομείς της βιομηχανίας και του τουρισμού, με εκτιμώμενη δημιουργία 316 νέων θέσεων εργασίας.
Τα έργα που εγκρίθηκαν περιλαμβάνουν:
-
Ανάπτυξη μονάδων της “Κρι Κρι” για γιαούρτι και παγωτό (52,2 εκατ. ευρώ).
-
Επέκταση της παραγωγής καλωδίων υψηλής τάσης της Fulgor στο Σουσάκι (76,49 εκατ. ευρώ).
-
Κατασκευή τουριστικού συγκροτήματος “PHAEA – South Crete” στην Κρήτη (121,11 εκατ. ευρώ).
-
Ανάπτυξη του “Diaporos Green Retreat” στη Χαλκιδική – ένα ενεργειακά αυτόνομο συγκρότημα (41,7 εκατ. ευρώ).
Οι επενδύσεις φέρνουν μαζί τους όραμα, τεχνολογία, πολυτέλεια και υποσχέσεις για θέσεις εργασίας. Όμως, πίσω από την ορολογία των “μονάδων”, των “μπανγκαλόου” και των “δεξαμενών αποθήκευσης”, τι πραγματικά σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί;
Σ.σ:
316 θέσεις εργασίας από 290 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό σημαίνει περίπου 917.000 ευρώ επένδυση για κάθε νέα θέση. Στην οικονομική θεωρία, τέτοιες επενδύσεις θεωρούνται κεφαλαιοβόρες, δηλαδή φέρνουν πλούτο αλλά όχι πάντα απασχόληση. Είναι το μοντέλο που θέλει την Ελλάδα «προορισμό», όχι χώρα με παραγωγικό ιστό και ανθρώπινη οικονομία.
Και μπορεί η τουριστική ανάπτυξη στη Χαλκιδική και τη Νότια Κρήτη να ακούγεται θελκτική, αλλά είναι η ίδια συνταγή: «τουρισμός – πολυτελή δωμάτια – εισόδημα εποχιακό, μισθοί οριακοί, περιβάλλον προς πώληση». Όσο για τις βιομηχανικές επενδύσεις, αυτές είναι ελπιδοφόρες μόνο αν συνοδευτούν από μακροχρόνια στρατηγική ενίσχυσης της βιομηχανικής παραγωγής και όχι απλώς από θριαμβολογίες για ‘γραμμές παστερίωσης’.
Σε μια χώρα που μετρά κάθε μήνα τα ποσοστά ανεργίας, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες επενδύσεις εγκρίνονται, αλλά ποια Ελλάδα οικοδομούν αυτές οι επενδύσεις. Μια Ελλάδα που εργάζεται και δημιουργεί, ή μία που εξυπηρετεί και σερβίρει;
