Ο Σπύρος Παπαδόπουλος μίλησε για το διαζύγιο, τον χρόνο, την κρίση ηλικίας και τις καλλιτεχνικές του επιλογές, σε συνέντευξη που παραχώρησε το Σάββατο στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» της ΕΡΤ και στη δημοσιογράφο Έρη Βαρδάκη.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε αρχικά στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το διαζύγιο, τονίζοντας ότι δεν το θεωρεί προσωπική αποτυχία.
«Δεν πρέπει να εκλαμβάνει κανείς το διαζύγιο ως μια προσωπική αποτυχία. Εγώ ποτέ δεν το εξέλαβα έτσι. Όχι, καθόλου. Προσωπική αποτυχία θεωρώ ότι είναι να βλέπεις ένα ζευγάρι, που ’ναι 40-50 χρόνια μαζί, να ’ναι 80 χρονών άνθρωποι και να τσακώνονται ακόμα. Η δική μου γνώμη είναι πως όσο φυσικό είναι να παντρεύεται κανείς, τόσο φυσικό είναι να χωρίζει, μάλλον και λίγο πιο φυσικό».
Οι σκέψεις του για τον χρόνο
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος μίλησε και για τη σχέση του με τον χρόνο, σημειώνοντας ότι δεν έχει περάσει κρίση ηλικίας.
«Κρίση ηλικίας δεν πέρασα ποτέ, δεν θα περάσω κιόλας. Γιατί κάπου έχω σταματήσει στα 10-12 χρόνια, είμαι χαζό παιδί. Είναι ώρες ώρες που με απασχολεί ο χρόνος, ναι, αλλά είναι δύο πραγματικότητες. Η μία είναι η αμείλικτη γλώσσα των αριθμών, που άμα τα βάλεις κάτω λες… δεν έχω πολλά χρόνια ακόμα δύναμης, διαφορετικά παίρνω τη μηχανή μου και εξαφανίζομαι και μπορεί να ξυπνήσω στην Ισπανία! Δεν καταλαβαίνω τίποτα».
Οι καλλιτεχνικές επιλογές και η κωμωδία
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στις καλλιτεχνικές του επιλογές και στην πορεία του στην κωμωδία, επισημαίνοντας ότι δεν τον έχει απασχολήσει η πιθανότητα να του αποδοθεί κάποια ταμπέλα.
«Δεν με έχει απασχολήσει ποτέ αν πήγαν να μου βάλουν κάποια στιγμή ταμπέλα, τι λένε και τι δεν λένε. Δηλαδή, εννοώ πως από ένα σημείο και μετά μπορούσα να κάνω πράγματα που ήθελα εγώ. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πως έχω μια μεγαλύτερη ευκολία στην κωμωδία, νιώθω και ότι ο κόσμος αυτό θέλει πιο πολύ και το ’χει ανάγκη».
Ο ίδιος διευκρίνισε, πάντως, ότι παραμένει ανοιχτός και σε διαφορετικούς ρόλους, εφόσον τον ενδιαφέρουν καλλιτεχνικά.
«Από την άλλη, αν τύχει ένας πολύ ωραίος ρόλος, που δεν είναι κωμωδία, θα τον κάνω με πολύ μεγάλη χαρά και με την ίδια πίστη…».
