Σε συνέντευξή της στο περιοδικό People, η Γκέιχαρτ ρωτήθηκε τι θα έλεγε στον ηθοποιό αν είχε την ευκαιρία να του μιλήσει ξανά. Η απάντησή της επικεντρώθηκε στις δύο κόρες τους, τη 16χρονη Μπίλι και τη 14χρονη Τζόρτζια, αλλά και στην επιθυμία της να μη χαθεί η μνήμη του πατέρα τους.
«Θα του έλεγα ότι είμαι περήφανη γι’ αυτόν, ότι όλοι τον αγαπάμε πάρα πολύ. Και ότι θα φροντίσω αυτά τα κορίτσια και θα τα προστατεύσω με όλη μουτην ψυχή. Να μην ανησυχεί. Θα τα καταφέρω με όλα. Και επίσης, ότι δεν θα αφήσουμε τον κόσμο να τον ξεχάσει», ανέφερε.
Η Γκέιχαρτ αναφέρθηκε επίσης στην απόφαση του Έρικ Ντέιν να καταγράψει την ιστορία της ζωής του στο βιβλίο My Book of Days, στο οποίο μιλά μεταξύ άλλων για τις προσωπικές του δυσκολίες και τη μάχη του με τους εθισμούς. Όπως αποκάλυψε, ο ηθοποιός είχε αρχικά αμφιβολίες για το αν έπρεπε να προχωρήσει στη συγγραφή των απομνημονευμάτων του και να μοιραστεί τόσο προσωπικές πτυχές της ζωής του. Η ίδια, ωστόσο, αισθάνεται πλέον ευγνωμοσύνη που τελικά αποφάσισε να το κάνει.
«Είμαι ευγνώμων που το έκανε, γιατί δίνει στα κορίτσια μου την ευκαιρία να γνωρίσουν τον πατέρα τους ως άνθρωπο», δήλωσε. «Είναι η δική του φωνή, η δική του ιστορία, η δική του οπτική για τη ζωή του. Τα έχουν όλα από τον ίδιο, όχι από εμένα που θα τους διηγούμουν την ιστορία του από δεύτερο χέρι», συμπλήρωσε.
Για τη Γκέιχαρτ, το βιβλίο αποτελεί έναν τρόπο ώστε οι κόρες τους να διατηρήσουν τη σύνδεση με τον πατέρα τους και να γνωρίσουν καλύτερα τις εμπειρίες και τις σκέψεις του μέσα από τη δική του αφήγηση. Η ηθοποιός μίλησε και για τις αλλαγές στην καθημερινότητα της οικογένειας μετά τον θάνατο του Ντέιν, εξηγώντας ότι η απουσία του γίνεται ιδιαίτερα αισθητή όταν οι κόρες τους επιστρέφουν από το σχολείο.
Όπως περιέγραψε, συνήθιζε να του τηλεφωνεί αφού πρώτα άκουγε όσα είχαν συμβεί μέσα στην ημέρα των παιδιών τους, ώστε να μοιράζεται μαζί του τις μικρές και μεγάλες εξελίξεις στη ζωή τους. «Αφού τα παιδιά μού έλεγαν όλα όσα είχαν συμβεί μέσα στην ημέρα τους, του τηλεφωνούσα και του έλεγα: “Θεέ μου, υπάρχει ένα αγόρι που του αρέσει η Τζόρτζια”», θυμήθηκε.
Μία από τις στιγμές που ένιωσε πιο έντονα την απουσία του ήταν όταν η μεγαλύτερη κόρη τους, Μπίλι, απέκτησε δίπλωμα οδήγησης. «Όταν η Μπίλι πήρε το δίπλωμά της, ήθελα τόσο πολύ να του τηλεφωνήσω, γιατί ήταν κάτι για το οποίο εκείνος ανυπομονούσε πραγματικά», ανέφερε.
Ανάμεσα στις αναμνήσεις που κρατά από τους τελευταίους μήνες της ζωής του Έρικ Ντέιν ξεχωρίζει ένα οικογενειακό ταξίδι στο Παρίσι, τον Δεκέμβριο του 2025. Η εκδρομή πραγματοποιήθηκε προκειμένου να εκπληρωθεί μία από τις μεγαλύτερες επιθυμίες του ηθοποιού και αποδείχθηκε ιδιαίτερα σημαντική για ολόκληρη την οικογένεια, καθώς ήταν οι τελευταίες τους διακοπές μαζί.
«Αυτό το ταξίδι θα το θυμόμαστε για πάντα, όχι μόνο επειδή ήταν οι τελευταίες μας διακοπές μαζί του, αλλά και για όλα τα υπέροχα γεύματα που μοιραστήκαμε και τα γέλια μέχρι δακρύων, καθώς προσπαθούσαμε να μετακινήσουμε το αναπηρικό του αμαξίδιο στα πλακόστρωτα δρομάκια», ανέφερε.
Παρά τις δυσκολίες που προκαλούσε η ασθένεια, η οικογένεια προσπαθούσε να περνά όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε μαζί του. Τα γεύματα με σούσι, οι κινηματογραφικές βραδιές, η μουσική από τους αγαπημένους του δίσκους βινυλίου και τα οικογενειακά παιχνίδια είχαν γίνει μέρος της καθημερινότητάς τους.
«Προσπαθήσαμε να ζούμε πραγματικά την κάθε στιγμή, παρά τον φόβο, την απογοήτευση και την αβεβαιότητα που νιώθαμε. Ήταν μια πραγματικά εξαντλητική και σπαρακτική εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα μας έδειχνε καθημερινά την εξαιρετική του δύναμη. Και ήταν πραγματικά υπέροχο για τα κορίτσια και για μένα να γινόμαστε μάρτυρες αυτής της δύναμης», δήλωσε.
Παράλληλα, η Ρεμπέκα Γκέιχαρτη θυμήθηκε τη στιγμή που ο Έρικ Ντέιν διαγνώστηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση (ALS). Εκείνη ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο τηλεφώνησε ο ηθοποιός όταν πληροφορήθηκε τη διάγνωση. «Του έλεγα πάντα: “Θα γίνεις καλά, θα βρούμε μια λύση”. Αλλά εκείνη την ημέρα ήταν σαν να δέχθηκα μια γροθιά στο στομάχι. Μου κόπηκε η ανάσα», θυμήθηκε.
Ο Ντέιν διαβεβαίωσε τότε τα δύο κορίτσια ότι ήθελε να περάσει όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε μαζί τους, μια υπόσχεση που, σύμφωνα με τη Γκέιχαρτ, προσπάθησε να τηρήσει μέχρι το τέλος.
