Αυτοί οι ήρωες που στο διάβα τους δεν έχασαν εκατοστό από την περηφάνια τους και καθημερινά αποδεικνύουν τι σημαίνει δύναμη και δίψα για ζωή.
Αυτοί οι άνθρωποι που συνεχώς μας υπενθυμίζουν το κλισέ, αλλά και που κάνεις μας δεν το παίρνει στα σοβαρά: «Δεν υπάρχει δεν μπορώ – υπάρχει δε θέλω».
Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν την ουσιαστική προσοχή μας, όχι οίκτο και αδιαφορία.
H κοινωνία μας έχει αποκλείσει τους ανθρώπους με αναπηρία, όχι επειδή οι ίδιοι δεν μπορούν να ενταχθούν, αλλά επειδή η κοινωνία είναι διαμορφωμένη με τέτοιο τρόπο που δεν τους επιτρέπει να συμμετέχουν πλήρως.
Οι άνθρωποι με αναπηρία αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινή τους ζωή, ακόμα και σε απλές δραστηριότητες, όπως η μετακίνηση, η πρόσβαση σε δημόσιους χώρους και η εκπαίδευση. Αυτό συμβαίνει επειδή η κοινωνία μας δεν είναι προσβάσιμη και δεν λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες τους.
Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί. Ένας από αυτούς είναι η έλλειψη ευαισθησίας για το διαφορετικό. Η κοινωνία μας έχει μάθει να βλέπει το διαφορετικό ως κάτι αρνητικό και να το απομονώνει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν μέρη για τους ανθρώπους με αναπηρία να κινούνται ελεύθερα και να συμμετέχουν στις κοινές δραστηριότητες.
Ένας άλλος λόγος είναι η έλλειψη ενημέρωσης. Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν πραγματικά τι σημαίνει να ζεις με αναπηρία. Αυτό τους οδηγεί να κάνουν λανθασμένες υποθέσεις και να δημιουργούν στερεότυπα για τους ανθρώπους με αναπηρία.
Η αναπηρία δεν είναι μια προσωπική αδυναμία. Είναι μια κοινωνική πραγματικότητα που μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε. Όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Επομένως, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τις ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία και να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που να είναι πιο συμπεριληπτική και προσβάσιμη.
