Η απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να διατάξει επιθέσεις σε τρεις βασικές ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις σηματοδοτεί μια άμεση στοχοποίηση του «πυρήνα» του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης. Τα σημεία-στόχοι, η Νατάνζ, το Φορντό και η Ισφαχάν, δεν επιλέχθηκαν τυχαία: καθένα αποτελεί κομβικό κρίκο στην αλυσίδα της πυρηνικής δραστηριότητας του Ιράν.
Νατάνζ – Η «καρδιά» του εμπλουτισμού ουρανίου
Η εγκατάσταση της Νατάνζ, περίπου 250 χλμ. νότια της Τεχεράνης, θεωρείται το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν. Διαθέτει εκτεταμένες υπέργειες και υπόγειες υποδομές, με δυνατότητα φιλοξενίας έως και 50.000 φυγόκεντρων σωλήνων. Εκεί συναρμολογούνται και αναπτύσσονται τα πιο προηγμένα συστήματα εμπλουτισμού.
Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (IAEA) έχει καταγράψει ότι το Ιράν εμπλούτιζε ουράνιο έως και 60% στη μονάδα Pilot Fuel Enrichment Plant – ένα βήμα πριν την καθαρότητα που απαιτείται για στρατιωτική χρήση.
Φορντό – Το υπόγειο οχυρό του ιρανικού προγράμματος
Το Φορντό αποτελεί την πλέον θωρακισμένη εγκατάσταση του Ιράν, χτισμένη βαθιά μέσα σε βραχώδη βουνά κοντά στην πόλη Κομ. Οι βασικές του υποδομές βρίσκονται σε βάθος 80–90 μέτρων, καθιστώντας το σχεδόν απρόσβλητο, εκτός αν χρησιμοποιηθούν εξειδικευμένες διατρητικές βόμβες, όπως η GBU-57, τις οποίες διαθέτει μόνο η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.
Οι τελευταίες εκθέσεις ανέφεραν ότι στο Φορντό λειτουργούν περίπου 2.700 φυγόκεντροι σωλήνες, με παραγωγή ουρανίου επίσης στο 60%.
Ισφαχάν – Ο ερευνητικός πυρήνας του Ιράν
Η εγκατάσταση της Ισφαχάν είναι το κέντρο πυρηνικής έρευνας του Ιράν. Λειτουργεί από το 1984 με την τεχνική υποστήριξη της Κίνας και απασχολεί περίπου 3.000 επιστήμονες. Περιλαμβάνει ερευνητικούς αντιδραστήρες, μονάδες μετατροπής και παραγωγής καυσίμων, καθώς και εργαστήρια επεξεργασίας ζιρκονίου, υλικού κρίσιμου για την κατασκευή ράβδων πυρηνικών αντιδραστήρων.
Αν και δεν αποτελεί άμεσα σημείο εμπλουτισμού, θεωρείται ο «εγκέφαλος» της τεχνολογικής εξέλιξης του πυρηνικού προγράμματος της χώρας.
Η Ελλάδα στον δρόμο της πυρηνικής ενέργειας και το «υπαρξιακό ζήτημα»
