Ας απομακρυνθούμε λίγο από το Σύνταγμα και την μεγαλειώδη παρέλαση του, και ας κατηφορίσουμε σε μια μικρή, φτωχική γειτονιά της Παλιάς Αθήνας να ζήσουμε μια διαφορετική επέτειο γεμάτη συγκίνηση και ανατριχίλα…
Όμως, ο ήσυχος δρόμος της σχεδόν ερημικής μου συνοικίας δεν προσέλαβε χθες μόνο την συνήθη του, σε ήμερα αργίας, πανηγυρική όψη, αλλά είχε κάτι το επί πλέον, κάτι που φάνηκε νέο σε όλο τον εκεί κόσμο.
Είχε μυρτοστόλιστο, σημαιοστόλιστο και εικονοστόλιστο το Δημοτικό σχολείο του!
Πολύ πρωί, μόλις το καινούργιο θέαμα χτύπησε στα μάτια των γειτόνων έτρεξαν αλληλοδιαδόχως όλοι να δούνε το σχολείο με την έκτακτη διακόσμηση του, να περιεργαστούν τις εικόνες των πολεμιστών του 21, να πούνε τις κρίσεις τους και να απομακρυνθούν ευχαριστημένοι.
Αργά το μεσημέρι παρέλασαν χαρωπά όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια μας τραγουδώντας περήφανα:
Ω λυγηρόν και κοπτερόν σπαθί μου
Κι εσύ τουφέκι, φλογερόν πουλί μου
Εσείς τον Τούρκο σφάξατε
Τον τύραννον σπαράξατε
Ν΄αναστηθεί η Πατρίς μου.
Να ζήσει το σπαθί μου
Για της Πατρίδος την Ελευθερίαν
Για του Χριστού την Πίστην την Αγίαν
Γι΄αυτά τα δυο πολεμώ
Μ΄αυτά να ζήσω επιθυμώ
Και αν δε τα αποκτήσω,
Τι μ΄ωφελεί να ζήσω;
Η ήσυχη, μικρή μου συνοικία ήταν χθες αγνώριστη.
(βασισμένο σε εορταστικό αφιέρωμα της εφημερίδας ΚΑΙΡΟΙ του 1908)
