Ένα σημαντικό θέμα που έχει να κάνει περισσότερο με τη μακροπρόθεσμη ενεργειακή πολιτική της ΕΕ επιχειρούν να φέρουν στο προσκήνιο Ελλάδα και Κύπρος με αφορμή την προσεχή σύνοδο των υπουργών Ενέργειας στην Κύπρο την επόμενη εβδομάδα.
Σύμφωνα με το Reuters, η κυβέρνηση της Κύπρου έχοντας την προεδρία του Συμβουλίου, θα θέσει στη συνάντηση το ζήτημα της παραγωγής υδρογονανθράκων εντός της ΕΕ. Πρόκειται για ένα θέμα που έχει αποκτήσει τελευταία ανανεωμένη δυναμική λόγω των εξελίξεων που έφερε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η ενεργειακή κρίση.
Οι πληροφορίες θέλουν αρκετά κράτη-μέλη να βλέπουν πλέον πιο ζεστά την προοπτική νέων ερευνών για πετρέλαιο και φυσικό αέριο μετά από μια δεκαετία που οι σχετικές επενδύσεις είχαν φτάσει στο ναδίρ και μαζί τους η ευρωπαϊκή παραγωγή.
Καθώς η Κύπρος διαθέτει ένα εκτενές πρόγραμμα ερευνών στην ΑΟΖ της, αναμένεται να θέσει επιμέρους θέματα όπως η μεταφορά του αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές και η πιθανή στήριξη σχετικών εξαγωγικών υποδομών και έργων. Προς την κατεύθυνση αυτή συνηγορεί και η εκπροσώπηση του Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Αν. Μεσογείου (EMGF) στη σύνοδο.
Αντίστοιχα, η Ελλάδα έχει πλέον να παρουσιάσει το δικό της πρόγραμμα, με τη συμμετοχή των ExxonMobil και Chevron. Ως εκ τούτου, κοινός τόπος των δύο χωρών είναι ότι στην Αν. Μεσόγειο υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί μια νέα «Βόρεια Θάλασσα» σε ό,τι αφορά τους ορυκτούς πόρους.
Άλλωστε, έχουμε ήδη την πρόσφατη απόφαση της Νορβηγίας να ανανεώσει τις δραστηριότητες σε παλαιότερες εγκαταστάσεις παραγωγής που είχαν αδρανήσει. Μπορεί η Νορβηγία να μην αποτελεί μέλος της ΕΕ, όμως δεν παύει να είναι ο βασικός προμηθευτής του μπλοκ, καθώς μπαίνουμε πλέον στην εποχή μετά το ρωσικό αέριο.
Επίσης, τις τελευταίες ημέρες έγινε γνωστή και η απόφαση της Chevron να προβεί σε νέες έρευνες υδρογονανθράκων στα ανοικτά της Μάλτας. Σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες δραστηριότητες της εταιρείας στη Μεσόγειο, φαίνεται πως οι μεγάλες πετρελαϊκές “ποντάρουν” στη συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη ως ένα νέο ενεργειακό σύνορο.
Από την πλευρά της, η Κομισιόν δεν απαγορεύει, ούτε και πριμοδοτεί τις έρευνες υδρογονανθράκων, αφήνοντας τα κράτη-μέλη ελεύθερα να επιλέξουν. Πάντως, η προσπάθεια χωρών όπως η Ελλάδα και η Κύπρος συναρτάται και με τους ευρωπαϊκούς κλιματικούς και ενεργειακούς στόχους, που θέλουν να δοθεί τέλος στη χρήση ορυκτών καυσίμων ως το 2050.
Καθώς οι γεωτρήσεις για φυσικό αέριο έχουν μια διάρκεια ζωής αρκετών δεκαετιών, οι συζητήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν να κάνουν μοιραία και με τη συγκεκριμένη κατεύθυνση και το κατά πόσο θα μπορούσε να αλλάξει.
Το σίγουρο είναι ότι Αθήνα και Λευκωσία έχουν ένα ισχυρό επιχείρημα αυτή τη χρονική περίοδο: Ότι βρισκόμαστε σε έναν κόσμο πολύ πιο ταραχώδη σε γεωπολιτικούς όρους, όπου η μια ενεργειακή κρίση διαδέχεται την άλλη. Έτσι, θα ήταν σώφρον να δώσει έμφαση η Ευρώπη στη δική της παραγωγή για να μειώσει την εξάρτηση από τρίτες χώρες.
