Της Ειρήνης Καρύδη
Ζούμε σε μία κοινωνία που έχουμε θεοποιήσει τον κάθε ψευτο-ινφλουένσερ και παίκτη reality και όταν δίπλα μας δολοφονείται ή πέφτει θύμα ξυλοδαρμού ένα παιδί, τότε συνειδητοποιούμε ότι σαν κοινωνία είμαστε σε πτωτική πορεία.
Βλέπετε μαζί με το πρωτόγαλα ξεχάσαμε να «βυζάξουμε» και να «ταΐσουμε» τα παιδιά μας με ηθικές αξίες.
Επειδή, εμείς οι ενήλικες ευθυνόμαστε για το πώς καταλήγουν τα παιδιά μας, είτε ως γονείς-είτε ως κοινωνία. Εμείς τα μεγαλώνουμε με άπειρη αγάπη, ή και όχι. Εμείς τους μεταλαμπαδεύουμε αξίες και αρχές, ή και όχι. Εμείς γινόμαστε το καλό τους παράδειγμα προς μίμηση, ή και όχι.
Για αυτό τον λόγο και πρέπει να αισθανόμαστε συνυπεύθυνοι όταν ένα παιδί δολοφονείται είτε γιατί είναι… οπαδός μίας ομάδας, ή πρόσφυγας, ή διαφορετικός μαθητής.
Πρέπει να αισθανόμαστε συνυπεύθυνοι που δεν προσπαθήσαμε να περάσουμε στα παιδία μας, στο αίμα τους, στους νευρώνες και τους ιστούς τους, σε κάθε κύτταρο τους τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.
Και αυτό γιατί ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι μας είμαστε τόσο διαφορετικοί κι ότι τελικά αυτό είναι που μας καθιστά μοναδικούς και πολύτιμους.
Γιατί κανείς μας δεν έχει μπει στην διαδικασία να αναρωτηθεί ότι και το δικό μας “φυσιολογικό, κανονικό, συνηθισμένο, έξυπνο και όμορφο” παιδί μας μπορεί κάποια στιγμή να βρεθεί σε κάποια συνθήκη, να θεωρηθεί διαφορετικό και να στοχοποιηθεί;
Για αυτά λοιπόν αποτύχαμε οικτρά και ο κόσμος γίνεται ολοένα και χειρότερος όσο εμείς καθόμαστε στους καναπέδες μας, κι έτσι απλά το αφήνουμε να συμβαίνει.
Άλλωστε, τα πρότυπα μιας κοινωνίας αντικατοπτρίζουν την ίδια την κοινωνία και τους ανθρώπους της.. για αυτό, ας σταματήσουμε τα παιδιά μας να γίνονται θύματα ή παιδιά θύτες!
Δικά μας είναι τα παιδιά που δέχονται την όποια “σφαίρα” και κόβεται το νήμα της ζωής τους.
Δικά μας κι εκείνα που τραβάνε τη σκανδάλη.
Δικά μας είναι!
Δικά μας!!!
Αφιερωμένο στον Άλκη και σε κάθε Άλκη που υπήρξε στο παρελθόν και φοβάμαι ότι θα υπάρξει και στο μέλλον.
