Η Τίνα Μεσσαροπούλου στάθηκε βράχος στην περιπέτεια που είχε ο σύζυγός της, Γιώργος Μυλωνάκης, όταν στις 15 Απριλίου του 2026 υπέστη ρήξη ανευρύσματος εγκεφάλου κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ στο Μέγαρο Μαξίμου. Μετά τη σταθεροποίησή του, μεταφέρθηκε σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στη Γερμανία για περαιτέρω θεραπείες, προτού επιστρέψει στην Ελλάδα στα τέλη Μαΐου. Στις 14 Ιουνίου έλαβε το τελικό εξιτήριο και επέστρεψε στο σπίτι του.
Η Τίνα Μεσσαροπούλου παραχώρησε συνέντευξη στο tlife.gr και γύρισε τον χρόνο πίσω, στην ημέρα που πληροφορήθηκε ότι ο Γιώργος Μυλωνάκης, είχε μεταφερθεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο. «Μέσα στο ταξί με πήρε ο ίδιος ο πρωθυπουργός τηλέφωνο να μου εξηγήσει τι έγινε, την ώρα που ήταν στον πρωινό καφέ και ήταν παρόντες όλοι. Δεν θυμάμαι πάρα πολλά συγκεκριμένα. Εγώ δεν πρόλαβα καν να τον δω, διότι την ώρα που πήγαν να με βάλουν μέσα στον αξονικό τομογράφο ήδη τον είχαν διασωληνώσει, οπότε δεν πρόλαβα καν. Δηλαδή, με σταμάτησαν».
Μέσα στην αγωνία για την κατάσταση της υγείας του συζύγου της, η Τίνα Μεσσαροπούλου έπρεπε να διαχειριστεί και μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή: να μιλήσει στα δύο παιδιά τους για όσα είχαν συμβεί. «Στα παιδιά το ανακοίνωσα… Κοιμόντουσαν, γιατί ήταν οι διακοπές του Πάσχα τότε, οπότε και οι δύο ήταν στο σπίτι. Το ανακοίνωσα πια γύρω στη μία η ώρα, δύο το μεσημέρι, ότι έχει συμβεί κάτι στον μπαμπά. Μην ανησυχήσετε. Μην ακούτε τις ειδήσεις, μην ακούτε τις εκπομπές, μη διαβάζετε πολλά ή ό,τι και να διαβάσετε να παίρνετε εμένα τηλέφωνο».
Για σχεδόν έναν μήνα, η καθημερινότητά της περιορίστηκε στους διαδρόμους του νοσοκομείου. Η ίδια περιγράφει εκείνο το διάστημα σαν μια ατελείωτη επανάληψη, με μοναδική προσμονή ένα θετικό σημάδι από τον σύζυγό της. «Ήταν μηχανικά. Έκανα κάποια πράγματα μηχανικά. Σηκωνόμουνα το πρωί, νωρίς, πήγαινα στο νοσοκομείο και καθόμουνα μέχρι το βράδυ. Μπαινόβγαινα μέσα. Αυτό. Ήταν όλο το ίδιο. Και περίμενα ένα δείγμα για να συνεχίσω, ξέρεις, να υπάρχω και να παίρνω κουράγιο».
Οι μνήμες δεν έχουν σβήσει από το μυαλό της: «Εκείνη την ημέρα λύγισα. Την πρώτη. Είπα ότι δεν με κρατάνε τα πόδια μου. Ένιωθα να τρέμω. Ένιωθα αυτό που λες ότι θα λιποθυμήσω. Νομίζω ότι πρέπει να ήταν τότε, η πρώτη φορά που τον είδα έτσι, η πρώτη εικόνα που τον είδα μέσα στην εντατική».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιγραφή της για τις πρώτες αντιδράσεις του συζύγου της, τις οποίες, όπως λέει, δεν αντιλαμβάνονταν πάντοτε οι γιατροί. «Δεν ήταν μια εύκολη διαδικασία. Ήταν μια διαδικασία πολύ δύσκολη, γιατί έπρεπε να αποδείξω κυρίως ότι δεν ήμουν ελέφαντας. Δηλαδή τι θέλω να πω. Εγώ έβλεπα πράγματα, αλλά οι γιατροί δεν τα έβλεπαν πάντα αυτά που έβλεπα εγώ».
Μάλιστα, αποκάλυψε μια φράση του Γιώργου Μυλωνάκη που την άγγιξε βαθιά. «Του περιέγραψα τα πάντα. Του έδειξα φωτογραφίες. Δεν ήθελε να τις δει όλες τις φωτογραφίες και ακόμα υπάρχουν κάποια κομμάτια που δεν θέλει να τα αγγίζει. Όπως είπε και μια χαρακτηριστική έκφραση κάποια στιγμή σε κάποιον φίλο του. Του λέει “Πώς είσαι;” και του απάντησε “Απολαμβάνω την τύχη μου”. Νομίζω ότι αυτή η κουβέντα τα λέει όλα. Εγώ τη σημείωσα γιατί του λέω “αυτή την κουβέντα εγώ δεν θέλω να την ξεχάσω”».
Για την ίδια, η εξέλιξη της υγείας του συζύγου της ήταν κάτι περισσότερο από μια ευχάριστη ανατροπή. «Όντως όλο αυτό ήτανε θεόσταλτο για μένα. Πραγματικά συντελέστηκε ένα πολύ μεγάλο θαύμα. Νομίζω ότι το πιστεύουν και οι γιατροί αυτό. Ότι ήταν ένα θαύμα».
