Μία πολύ δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA, Κατερίνα Παναγοπούλου.
Όπως αποκάλυψε μέσω ανάρτησης που έκανε στο Facebook την Τετάρτη (14.10.2026) η Κατερίνα Παναγοπούλου, ο αγαπημένος της θείος, Παναγιώτης Πανόπουλος, άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Δευτέρα εξαιτίας ιατρικού λάθους.
Η Κατερίνα Παναγοπούλου εξέφρασε τα έντονα και δύσκολα συναισθήματά της για τον χαμό του θείου της και θυμήθηκε σημαντικές στιγμές από τη ζωή τους που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη της. Σύμφωνα με τα όσα έγραψε την Τετάρτη τα αγαπημένα πρόσωπα του εκλιπόντος τον αποχαιρέτησαν για πάντα στην κηδεία του.
«Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Είχα τόση ανάγκη να πεις, όπως πάντα, κάτι για να αλλάξεις το κλίμα, να μας κάνεις να γελάσουμε, να μας δώσεις κουράγιο με εκείνο το γνώριμο δυνατό σου γέλιο. Με εκείνη την σπάνια αισιοδοξία για τη ζωή. Νομίζω αυτό θα κρατήσω ως πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό. “Πάντα σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση έλεγες”, μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Σε αυτό όμως δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε ο Παναγιώτης Πανόπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα.
Από την άλλη σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά την ρακέτα. Μόλις το προηγούμενο βράδυ μου έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο. Τώρα που το σκέφτομαι, πως θα είναι άραγε από εδώ και πέρα που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου.
Από τότε που θυμάμαι την ζωή μου έτσι ήσουν μέσα σε αυτήν. Με προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο. Πάντα διακριτικά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις, με ανυστερόβουλη αγάπη. Μου το είχες γράψει άλλωστε και μετά την γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι. “Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου”. Άκουγες με τόσο καμάρι, τόσο ενδιαφέρον, τόσο ειλικρινές νοιάξιμο.
Ακόμα και στο νοσοκομείο στην τελευταία μας συνάντηση έψαχνες εναλλακτικές αν κάτι δεν πάει καλά στο σενάριο. “Είμαστε οικογένεια” έλεγες ξανά και ξανά. Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη το να μπορεί η οικογένεια να χτίζει τα σπίτια της το ένα δίπλα από το άλλο. Μεγαλώνεις με όλους μαζί, μπαινοβγαίνεις από το ένα σπίτι στο άλλο όπως μεγαλώσαμε εμείς, οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά, πολλαπλασιάζονται, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.
“Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή μου λείπεις γαμώτο αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες”, μου είχες γράψει και γελούσες όταν με πετύχαινες στην αυλή να επιστρέφω από δίπλα με το ταπεράκι. Εγώ τι να πω τώρα που θα βλέπω την θέση σου κενή στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Που δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή το Πάσχα;
Στύβω το μυαλό μου να σκεφτώ τι θα μου απαντούσες εσύ σε αυτό. Μάλλον θα το έριχνες στην πλάκα, αποφορτίζοντας όπως πάντα κάθε δύσκολη στιγμή. Καλό ταξίδι αγαπημένε μου Παναγιώτη. Τρέλανέ τους στα γέλια εκεί πάνω, παίζε τένις ξένοιαστος κερδίζοντας όπως ξέρεις μόνο εσύ.
