Έχοντας συμπληρώσει πέντε χρόνια εφαρμογής ο θεσμός της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ), έχει μία διαμορφωμένη ‘ταυτότητά’, αφήνοντας μάλιστα ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα αποτυπώματα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: χιλιάδες υποψηφίους εκτός πανεπιστημίων και περισσότερες από 10.000 κενές θέσεις στα δημόσια ΑΕΙ κάθε χρόνο.
Το μέτρο, που θεσπίστηκε το 2021 με βασικό στόχο να σταματήσει την εισαγωγή φοιτητών με πολύ χαμηλές επιδόσεις στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, εξακολουθεί να διχάζει την εκπαιδευτική κοινότητα. Οι υποστηρικτές του θεωρούν, ότι διασφαλίζει ένα ελάχιστο ακαδημαϊκό επίπεδο εισαγωγής. Οι επικριτές του αντιτείνουν, ότι λειτουργεί ως ένας οριζόντιος «κόφτης», αποκλείοντας χιλιάδες νέους από τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, χωρίς να επιλύει ουσιαστικά προβλήματα ποιότητας των σπουδών.
Η φετινή διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων φαίνεται πως επαναφέρει τη συζήτηση γύρω από την αποτελεσματικότητα του μέτρου και κυρίως γύρω από το εάν – τώρα που οδεύει στον έκτο χρόνο εφαρμογής – έχει έρθει η ώρα για μια συνολική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του. Ξεφεύγοντας από το στενό πλαίσιο «περί εκπαιδευτικής πολιτικής» δηλαδή, αναδεικνύεται σε ένα ζήτημα αποτελεσματικότητας, βιωσιμότητας πανεπιστημιακών τμημάτων καθώς και στελέχωσης κρίσιμων επαγγελμάτων.
Οι αριθμοί που προκαλούν προβληματισμό
Σύμφωνα με τα στοιχεία των τελευταίων ετών, περισσότερες από 10.000 θέσεις στα πανεπιστήμια παραμένουν κάθε χρόνο κενές εξαιτίας της ΕΒΕ.
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται πλέον σε απομακρυσμένα ή χαμηλής ζήτησης πανεπιστημιακά Τμήματα. Αντίθετα, καταγράφεται ακόμη και σε κεντρικά πανεπιστήμια της χώρας, γεγονός που πολλοί ειδικοί χαρακτηρίζουν ως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης.
Ενδεικτική είναι η εικόνα στα Τμήματα Φυσικής με βάση τα περσινά δεδομένα, του 2025:
Στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από τις 167 διαθέσιμες θέσεις καλύφθηκαν μόλις οι 68. Οι 99 έμειναν κενές.
Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από τις 144 θέσεις καλύφθηκαν οι 45, αφήνοντας 99 κενές.















