Σάλος προκλήθηκε μέ τή δημοσιοποίηση τῆς καταγραφῆς τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδας στό βιβλίο ἐπισκεπτῶν τῆς Σιμωνόπετρας. Στήθηκε τό γνωστό παρτάκι στά κοινωνιοτραφῆ μέσα, ἐπλεόνασε ἡ χλεύη, χαρήκαμε ὅλοι γιά τήν πλημμελῆ ἑλληνομάθεια τοῦ ἐπηρμένου “Ἡγεμόνος ἐκ Δυτικῆς Λιβύης” τῶν ἡμερῶν μας καί σύντομα ὁ θερινός πέπλος λήθης θά καλύψη τά πάντα…
Οἱ καταγεγραμμένες, ὡστόσο, ἀναθηματικές σκέψεις τοῦ “ἡγεμόνος” (πιότερο μακιαβελικοῦ, παρά καβαφικοῦ) χρήζουν τρισυποστάτου -πλήν ἀδιαιρέτου- προσεγγίσεως, πέραν τῆς ἐπιπόλαιης, κατά τά γοῦστα τοῦ συρμοῦ, πού ἤδη, ὑποθέτω, ἀπολαύσαμε…
Θά ξεκινήσω ἀπό τή φιλολογική σκοπιά, καθότι οἰκεῖο τό γήπεδο, γιατί ὁ καθένας μας εἶναι εὔλογο πρῶτα τά γένια του νά βλογάη… Ἡ ἀπουσία τόνων εἶναι ἡ πρώτη παρατήρηση τοῦ φιλολογικοῦ κτήνους πού μέ ζεῖ και τό ζῶ, χρόνια τώρα… Ὑποδηλώνει μιάν ἄτονη ἠθική συνείδηση, μιάν ἀνειμένη ἠθική κρίση, ἀνερμάτιστη, φτερό στόν ἄνεμο τοῦ ἰδιότυπου κράματος μοντερνισμοῦ καί ἀρχοντοχωριατιᾶς πού χαρακτηρίζει σύνολη τήν ἑλληνική (ψευδο-)ἀστική τάξη… Καί διαχρονικά!
Ἔπειτα ἔρχεται αὐτός ὁ τραγελαφικός “προσκηνητής”, ναί, δέ μέ ἀπατᾶ ἡ πρεσβυωπική μου -πλέον- ὄραση: τό “-κη-” με “-η-” !!! Σαφέστατα παραπέμπει σέ Ρωμαίους “κήνσορες” (ἴσως καί θεράποντες, ἀπηχῶντας Οὐμπέρτο Ἔκο), ἀξιωματούχους μέ ἀπογραφικά καί περιουσιολογικά καθήκοντα, χωρίς οὐσιαστική ἐκτελεστική ἐξουσία (ναί, χωρίς “imperium”), ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μέ τούς ἀρχοντοχωριάτες – ἐπιτηρητές τῶν Βρυξελλῶν ἄρχοντές μας.
Γιά τό “ωφείλω” με “ω-” ἔχω νά διατυπώσω ἕνα παράπονο: θά λαχταροῦσα μιά τσαχπίνα ὀρθομαρμαρωμένη ὑπογεγραμμένη (ῳ-) γιά νά παραπέμπη ἄμεσα στό καυστικό καλιαρντοχιοῦμορ ἑνός μπάρμπα-Ντίνου (μέ τούς παροικοῦντες τήν Ἰερουσαλήμ συνεννοούμαστε, θαρρῶ…). Καλά τό ξεκίνησες πασά μ΄, κάν΄το γιά καλά τό ψυχικό!
Ὅσο γι’ αὐτό τό μίζερο “συμβάλω” μέ τό τσουρούτικο (καθόλου θεσσαλονικιώτικο) μονό “-λ-”, ἔχω, κατ’ ἀρχάς, νά τονίσω ὅτι δέν εἶναι ἐσφαλμένο. Ὁ ἡγεμονίσκος τῆς βαλκανικῆς γειτονιᾶς μας ὀρθά χρησιμοποίησε τόν τύπο τῆς συνοπτικῆς ὑποτακτικῆς, δηλώνοντας διά τοῦ ποιοῦ ἐνεργείας (καί τοῦ προσωπικοῦ του “ποιοῦ”) τήν ἅπαξ ἐλεημοσύνη προύς τούς φιλάργυρους ρασοφόρους θεράποντες τοῦ Μαμμωνᾶ… Μήν τούς πιάση πόρτα καί γιά τό χειμῶνα!
Ἐπιτρέψτε μου, τώρα, νά μεταβῶ στήν ἱστορικοκοινωνική πτυχή τοῦ ζητήματος.
Ὁ ἐν λόγῳ “ἡγεμών” εἶναι ἁπλά καί μόνο ἕνας ἀκόμη ἐκπρόσωπος τοῦ εἴδους τῶν ἀνελλήνιστων “γασμούλων” τοπαρχῶν αὐτοῦ τοῦ τόπου, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν ἐποχή τῆς Φραγκοκρατίας.
Μιγάδες, ὄχι μόνο γονιδιακά (αὐτό δέν εἶναι καθόλου κακό) ἀλλά κυρίως πολιτισμικά, πού στό πνεῦμα τους ὑπάρχει θέση μόνο γιά περιφρόνηση τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης καί τῆς Ρωμιοσύνης, ἄνθρωποι μέ φθόνο ἀληθινό γιά τό ἀπερινόητο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού ἀπεργάζονται συστηματικά τήν ἀλλοτρίωσή του.
Εἶναι ἡ νοοτροπία τῆς βενετόδουλης κρητικῆς νομενκλατούρας πού εἶχε ἀρχίσει νά υἱοθετῆ τό λατινικό ἀλφάβητο στό γραπτό λόγο της, ἡ ὁποία πέρασε ἀπό κάποιους διαφωτιστάδες πού ἐπιθυμοῦσαν τήν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας καί φτάνει ὡς τίς μέρες μας μέ τήν ἐπιβολή τῶν μιξολυδικῶν γκρίκλις…
Κι ἄς ἔρθουμε στήν ὑπαρξιακή παράμετρο ἑνός τέτοιου κειμένου.
Ἕνας λόγος ψυχρός, ὑπηρεσιακός, στερούμενος ἤθους καί ὑπαρξιακοῦ μετεωρισμοῦ· ἕνα ὕφος “χαρτογιακᾶ”, τελευταίου ὑπαλλήλου νομαρχίας· μιά φρασεολογία στεγνωμένης ἀπό νοῦ κι ἰδανικά ψυχῆς, πού συνίσταται στό κοστοῦμι καί τήν ἐπηρμένη πόζα “τῆς ἀβάσταχτης ἐλαφρότητας τοῦ εἶναι”, τῆς ψυχῆς πού αὐτοακυρώθηκε παραδομένη στή “διακριτική γοητεία τῆς μπουρζουαζίας”…
Κλείνω μέ μιάν ὑποψία:
Θεωρῶ ὅτι αὐτό τό σημείωμα δέν κυκλοφόρησε τυχαῖα ἀπό τό συγκεκριμένο ἐκκλησιαστικό ἱστολόγιο, πρόδηλα ἐλεγχόμενο ἀπό τή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπηρετεῖται σαφῶς πρόθεση παραπληροφόρησης τοῦ κοινοῦ. Εἶναι μιά ἀπό τίς γνωστές “φόλες” για τίς ὁποῖες αὐτοί πού τίς πετοῦν γνωρίζουν πολύ καλά ὅτι θα βρεθοῦν πρόθυμα δόντια νά τίς δαγκώσουν, καλή ὥρα ὡσάν τῆς ἀφεντιᾶς μου.
Ἐπιστροφή, λοιπόν, ὡς τάχιστα, στή ζέουσα επικαιρότητα: εργασιακό νομοσχέδιο μεροκάματου 13 ὡρῶν!
Διαβάστε Επίσης:
Ἡ ἀπώλεια τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἤτοι οἱ “Μελεαγρότεροι” τοῦ Μελεάγρου
