Ο Δημήτρης Σαμόλης αγαπάει τα δύσκολα, του αρέσει να ρισκάρει και δεν διστάζει να πηγαίνει προς τον φόβο του. Ολα αυτά τα έμαθα από τη συζήτηση μαζί του σε ένα από τα αγαπημένα του καφέ στη γειτονιά του, την Κυψέλη, ακριβώς απέναντι από το γυμναστήριο στο οποίο καταφεύγει για να εκτονώνει την αδρεναλίνη του όταν βρίσκει λίγο ελεύθερο χρόνο.
Ο χρόνος, και δη ο ελεύθερος, είναι λέξη-κλειδί για εκείνον, ειδικά αυτή την περίοδο που γράφει τον νέο του δίσκο, γυρίζει video clips, κάνει live -το πιο πρόσφατό του ήταν στο «Gazarte» στις 3 Ιουνίου- και ταξιδεύει στην Ελλάδα με την πρώτη καλοκαιρινή περιοδεία του πρώτου του έργου «Στρακαστρούκες», που -για να σπάσουμε λίγο τις πρωτιές- μόλις ολοκλήρωσε την τρίτη επιτυχημένη θεατρική σεζόν του. Και μέσα σε όλα, τρέχει σε συνεντεύξεις – σε έντυπα, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, όπου τον ζητούν, δηλαδή παντού.
GALA: Πώς νιώθεις που τώρα τελευταία είσαι τόσο περιζήτητος;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΜΟΛΗΣ: Περιζήτητος δεν νιώθω, αλλά σίγουρα είμαι χαρούμενος, γιατί για πολλά χρόνια δημιουργώ πράγματα και μόλις τον τελευταίο ενάμιση με δύο χρόνια αισθάνομαι ότι πνέει ένας ούριος άνεμος.
G.: Λόγω της παράστασης «Στρακαστρούκες»;
Δ.Σ.: Ηταν συνδυασμός. Οι «Στρακαστρούκες» σκέψου ότι ξεκίνησαν από ένα μικρό θέατρο, το «Μικρό Γκλόρια». Δεν ανέβαζα Σαίξπηρ για να τρέξει ο κόσμος να το δει, ήταν το πρώτο έργο ενός νέου ηθοποιού, μονόλογος κιόλας, που δεν είναι πολύ αγαπητό είδος, οπότε κι εγώ στις αρχές καλούσα τους φίλους μου και τους φίλους των φίλων, με την ελπίδα ότι θα τους αρέσει. Και όντως, από στόμα σε στόμα μού πήρε δύο χρόνια για να γίνει επιτυχία. Πάνω στον τρίτο χρόνο κάναμε προπώληση τον Σεπτέμβριο και μέσα σε δύο εβδομάδες γίναμε sold out μέχρι το Πάσχα. Οπότε εκεί είπαμε «όπα, κάτι γίνεται εδώ». Και μεσούσης της σεζόν, πήγαμε σε άλλο θέατρο με τριπλάσιες θέσεις, το «Auditorium Χώρος Τεχνών», και πάλι κι αυτό γέμισε. Και τώρα ξεκινάμε καλοκαιρινή περιοδεία.
G.: Τι έχουν οι «Στρακαστρούκες», λοιπόν, και γνωρίζουν τόση επιτυχία;
Δ.Σ.: Δεν είναι η ιστορία, νομίζω, αλλά ο τρόπος που τη λέω. Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι οι άνθρωποι ταυτίζονται και νιώθουν λιγότερο μόνοι. Αν σου εκμυστηρευτώ εγώ τώρα κάτι που έχω περάσει και μου πεις ότι έχεις περάσει κι εσύ το ίδιο, θα νιώσουμε πάρα πολύ καλά μέσα στον πόνο μας. Κάπως το βάρος μοιράζεται, κι αυτό είναι πολύ ανακουφιστικό. Πιστεύω ότι στον ήρωα του έργου, τον Κωνσταντή, βλέπουν κομμάτια του εαυτού τους και παραδόξως αυτό συμβαίνει σε πολύ μεγαλύτερη γκάμα ανθρώπων απ’ ό,τι περίμενα.
G.: Ποια ήταν η αφορμή για να γράψεις ένα έργο;
Δ.Σ.: Με ώθησε πάρα πολύ ο Θοδωρής Αθερίδης. Παίζαμε τρία χρόνια στα «Μαθήματα κωμωδίας» και για κάποιον λόγο μού έλεγε επίμονα: «Πρέπει να κάτσεις να γράψεις». Και όταν του είπα ότι δεν ξέρω τι να γράψω, μου είπε: «Πάρε το στιλό και ακούμπα το πάνω στο χαρτί». Οπότε ξεκίνησα να γράφω. Συνειρμικά. Δεν υπήρχε έμπνευση. Ηθελα να επικοινωνήσω κάτι, όσο γενικό κι αν ακούγεται αυτό, αλλά χωρίς να έχω συγκεκριμένο στόχο. Οπότε έγραφα διάφορα πράγματα και αφού τα μάζεψα δημιουργήθηκε αυτό το έργο.
G.: Εσύ εκφράζεσαι με πολλαπλούς τρόπους: και ως ηθοποιός, και ως τραγουδοποιός, και πλέον ως θεατρικός συγγραφέας. Εχεις διαλέξει ιδιότητα; Ή είσαι όλα;
Δ.Σ.: Ολα είμαι. Μάλιστα τις ταμπέλες δεν τις αγαπώ καθόλου. Αν έβαζα, όμως, έναν τίτλο στον εαυτό μου, αυτός θα ήταν «παραμυθάς». Μου αρέσει πάρα πολύ. Λέω παραμύθια, ιστορίες, είτε με πρόζα είτε με στίχους. Το ίδιο πράγμα είναι. Και τα τραγούδια μου, αν έχεις ακούσει, είναι σαν ιστορίες μικρές, αυτοτελείς, έχουν πολύ συγκεκριμένο θέμα.
G.: Από πού αντλείς έμπνευση για τα παραμύθια που τραγουδάς;
Δ.Σ.: Από απλά θέματα. Τώρα, ας πούμε, μπορεί να γράψω κάτι για το μπλε χρώμα που παρατηρώ στα νύχια σου.
G.: Ελπίζω μόνο να μη γράψεις για το νύχι με το ξεφτισμένο βερνίκι.
Δ.Σ.: Μα, γι’ αυτό θα έγραφα εγώ. Οι ρωγμές είναι που με ενδιαφέρουν. Ειδικά στα social, τώρα στην AI εποχή, όλα τέλεια μπορούν να είναι, οπότε εγώ αναζητώ το μη τέλειο, το καθημερινό. Αυτό θα μου δώσει μια αφορμή για να ξεκινήσω να γράφω και μετά η μία λέξη θα φέρει την άλλη.
G.: Τι ήρθε πρώτα; Η υποκριτική ή η μουσική;
Δ.Σ.: Εγώ ηθοποιός ήθελα να γίνω από μικρός. Πιτσιρικάς ακόμα ξεκίνησα να παίζω με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Μελωδία της ευτυχίας». Οταν όμως βγήκα από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τους πρώτους μήνες δεν είχα δουλειά, δεν είχα καθόλου λεφτά και έπρεπε να κάνω κάτι δημιουργικό, αλλιώς θα τρελαινόμουν μέσα στο σπίτι. Εκείνη την εποχή ήταν που έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια, στίχους και μουσική.
G.: Είχες όμως σχέση με τη μουσική;
Δ.Σ.: Είχα κάνει μαθήματα κιθάρας στο Ωδείο, τη γρατζουνούσα, αλλά δεν έγραφα μουσική.
G.: Ηταν αποκάλυψη για σένα;
Δ.Σ.: Εννοείται. Παλιά πίστευα ότι αυτοί που γράφουν μουσική είναι παιδιά-θαύματα που ξεκίνησαν από τα 3 τους. Κι έλεγα εγώ τότε, στα 25 μου: «Τι πάω να κάνω; Θα ξεκινήσω να γράφω μουσική τόσο μεγάλος;». Ομως το έκανα. Το πρώτο μου τραγούδι το ανέβασα στο YouTube και ήταν αγγλόφωνο. Μετά από μία εβδομάδα με παίρνει ο κολλητός μου από το σχολείο και μου λέει: «Ρε συ, σε ακούω στο ραδιόφωνο, στον Pepper». Το είχε ακούσει ο Γιώργος Μουχταρίδης στο YouTube, του άρεσε και το έπαιξε στο ραδιόφωνο. Ο τίτλος του τραγουδιού, μάλιστα, ήταν σημαδιακός: «Fortune Cookie». Κάπως έτσι ξεκίνησε η παράλληλη πορεία μου.
G.: Ως ηθοποιός, πάντως, έχεις παίξει σε πολύ καλές παραστάσεις και έχεις προλάβει να αποτίσεις τα σέβη σου και στην Επίδαυρο.
Δ.Σ.: Ναι, έχω πάει δύο φορές. Η πρώτη φορά ήταν στην πρώτη παράσταση που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Καραντζάς στην Επίδαυρο, την «Ελένη», με έξι νέους ηθοποιούς. Θυμάμαι την αγωνία μας τότε, γιατί ήμασταν όλοι νέοι, και ξαφνικά βρεθήκαμε σε αυτό τον μαγικό χώρο, να παίζουμε σε τραγωδία του Ευριπίδη, σε τεράστιους ρόλους, και μάλιστα πολλαπλούς. Ξέρεις, η Επίδαυρος δεν ακούγεται σε όλους τόσο τεράστια. Υπάρχει κόσμος που λέει: «Ελα τώρα, μάρμαρα». Δεν είναι καθόλου έτσι. Κουβαλάει αυτή την αίγλη και διαχρονικά έχει και θεραπευτική αξία, γιατί εκείνα τα χρόνια πήγαιναν εκεί και ασθενείς για να τους θεραπεύσουν. Γενικά όμως το θέατρο είναι θεραπευτικό – όχι μόνο η Επίδαυρος.
G.: Για τους θεατές ή και για εκείνους που βρίσκονται πάνω στη σκηνή;
Δ.Σ.: Αμφότερους. Ο ένας θεραπεύει τον άλλον.
G.: Εσύ τι έχεις θεραπεύσει μέσω του θεάτρου; Πώς έχεις γίνει καλύτερος άνθρωπος;
Δ.Σ.: Κυρίως μέσα από τη δημιουργία. Τώρα με τις «Στρακαστρούκες» έχω θεραπεύσει κι εγώ τεράστιο κομμάτι μου βλέποντας τους ανθρώπους να ταυτίζονται με ένα έργο που έχει κομμάτια δικά μου, γιατί κι εγώ νιώθω λιγότερο μόνος. Και μπορεί να ακούγεται και λυπηρό, αλλά μέρος της αυτοπεποίθησής μου την κερδίζω από τον κόσμο και τα καλά λόγια που μου λένε. Εγώ στο σπίτι μου δεν είχα αυτοπεποίθηση, δεν ήξερα ότι είμαι καλός. Μου το δείχνει έμπρακτα ο κόσμος.
G.: Θέλεις να μου πεις ότι δεν ήξερες ότι είσαι καλός ηθοποιός;
Δ.Σ.: Οχι, και το λέω ειλικρινά. Αυτό που μου καθρέφτιζε η δουλειά ήταν ότι ήμουν μέτριος. Επαιζα σε παραστάσεις, ο κόσμος μού έλεγε καλά λόγια, αλλά δεν αισθανόμουν ότι τα εννοούσαν. Ενιωθα ότι κάτι έλειπε. Και πάλι θα σου αναφέρω τον Αθερίδη, αλλά ήταν στη δική του παράσταση που αισθάνθηκα πραγματικά καλός, γιατί ο Θοδωρής μού έδωσε τεράστιο βήμα, έναν ρόλο με τον οποίο ο κόσμος γέλαγε πάρα πολύ κι εκείνος χαιρόταν, ήταν περήφανος για μένα, πράγμα σπάνιο, γιατί στο θέατρο δεν έχουν όλοι καλές προθέσεις, ούτε χαίρονται πάντα με τις επιτυχίες των άλλων. Κάπου εκεί ένιωσα ότι ήμουν σε καλό δρόμο. Και μετά ήρθαν οι «Στρακαστρούκες» που πήρα το ρίσκο να ανεβάσω, χωρίς λεφτά, χωρίς γνωστούς συντελεστές, όντας ένας ηθοποιός που δεν είχα λαϊκό έρεισμα, καθώς δεν έχω υπάρξει πρωταγωνιστής σε κάποια μεγάλη τηλεοπτική δουλειά. Αλλά εγώ βγήκα στα ανοιχτά με βάρκα την ελπίδα.
G.: Είσαι γενικά του ρίσκου;
Δ.Σ.: Ναι, αν και σε κάποιες περιπτώσεις έχω φάει τα μούτρα μου. Τουλάχιστον δεν αναρωτιέμαι ποτέ τι θα συνέβαινε αν δεν έπαιρνα το εκάστοτε ρίσκο. Αλλά δεν είμαι παρορμητικός. Πάντα σκέφτομαι πολύ πριν κάνω κάτι, αλλά και πάντα πηγαίνω προς τον φόβο μου. Δηλαδή ξέρω ότι αυτό που φοβάμαι είναι συνήθως αυτό που πρέπει να κάνω.
G.: Ποια είναι τα επόμενα πλάνα σου;
Δ.Σ.: Γράφω τον καινούριο μου δίσκο, και μάλιστα όταν δημοσιοποιηθεί η συνέντευξη θα έχει βγει και το πρώτο video clip. Γράφω, επίσης, ένα καινούριο έργο, που αυτή τη φορά δεν θα είναι μονόλογος. Και βέβαια, όλο το καλοκαίρι μου θα είναι γεμάτο από τις «Στρακαστρούκες». Γενικά νιώθω χαρούμενος και πλήρης, γιατί δημιουργώ τα δικά μου πράγματα. Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να βρίσκομαι πουθενά αλλού ◆
