Σε φοβερά δύσκολη θέση έφερε βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η νέα κόντρα που ξέσπασε αίφνης μεταξύ της Άννας Διαμαντοπούλου και του Χάρη Δούκα, με αφορμή τις αναφορές της πρώτης στα «καλά δημοσιονομικά» της χώρας και τη «γελοία προσέγγιση» περί διαλόγου με άλλα κόμματα.
Ο Χάρης Δούκας σήκωσε το γάντι υποστηρίζοντας ότι οι θέσεις της Άννας Διαμαντοπούλου για τα οικονομικά της χώρας δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ και πως μετά από αυτές, δεν του προκαλεί εντύπωση το ότι βρίσκει γελοίες τις θέσεις για διάλογο στον προοδευτικό χώρο.
Το όλο θέμα, επέστρεψε την κουβέντα στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, ακριβώς τη στιγμή που το κόμμα επιχειρεί να κάνει «φυγή προς τα εμπρός», ρίχνοντας βάρος στο πρόγραμμα και εξαναγκάζοντας σχεδόν τη ΝΔ σε αντιπαράθεση επί συγκεκριμένων προτάσεων, όπως έκανε με εκείνες για την τετραήμερη εργασία και τη δωρεάν μετακίνηση των νέων ως 24 ετών με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Και ενώ η αρχική αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη, που καλούσε γενικά τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αντί να αναλώνονται σε αντεγκλήσεις, να επικοινωνούν το πρόγραμμα του κόμματος, έγινε αντιληπτή ως προσπάθεια ίσων αποστάσεων από τους δύο, προκειμένου να μη δοθεί περαιτέρω έκταση, στο παρασκήνιο, οι παροικούντες την Χαριλάου Τρικούπη παραδέχονταν ότι δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο οι δύο. Έλεγαν, χαρακτηριστικά, ότι η Άννα Διαμαντοπούλου δίνει αγώνα και βοηθά στην προεκλογική εκστρατεία του κόμματος, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Χάρης Δούκας δεν το κάνει, αλλά και παραδέχονταν ότι ο λόγος της τη συγκεκριμένη φορά είχε αστοχίες.
Δεν αποδέχονταν, για παράδειγμα, σε καμία περίπτωση τον όρο «γελοία» για την προοπτική διαλόγου με τα άλλα κόμματα του προοδευτικού χώρου και αντιλαμβάνονταν ότι ήταν λογικό να απαντήσει ο Χάρης Δούκας, ενώ πολλοί είχαν ενστάσεις και για όσα είπε επί των δημοσιονομικών και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, παρότι η ίδια πρόσθεσε ότι όταν ερχόμαστε στο εσωτερικό αυτή η οικονομική πολιτική αφορά μόνο το 20% των πολιτών.
Στην αρχή, ήταν οι δημόσιες τοποθετήσεις όσων βρέθηκαν στα πάνελ, με πρώτο τον Γραμματέα του κόμματος Γιάννη Βαρδακαστάνη, να χαρακτηρίζει άστοχες τις δηλώσεις και των δύο, καλώντας όλα τα στελέχη να ευθυγραμμιστούν με τις συνεδριακές αποφάσεις του κόμματος και αφήνοντας ανοιχτό ως και το ενδεχόμενο διαγραφών(!). Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής χθες το απόγευμα, μάλιστα, ζητήθηκε διακριτικά από την Χαριλάου Τρικούπη να μη δώσουν το παρόν τα δύο στελέχη, προκειμένου να «πέσουν οι τόνοι», ενώ για το θέμα τοποθετήθηκαν σειρά βουλευτών, παραπέμποντας οι περισσότεροι στις συνεδριακές αποφάσεις, προκειμένου να μην παρεκκλίνουν πολύ από την κομματική θέση και να πάνε παραπέρα τη συζήτηση, εστιάζοντας στα προγραμματικά θέματα.
Στο παρασκήνιο, όμως, οι συζητήσεις μεταξύ τους ήταν σε τελείως άλλο κλίμα. Βουλευτής του κόμματος έκανε λόγο για συνεχείς παλινωδίες των δύο «λες και είναι συνεννοημένοι να αποτελούν τις δύο ψυχές του ΠΑΣΟΚ», όπως έλεγε, παραπέμποντας σε παλιότερη δήλωσή τους, όταν υποστήριζαν ότι θα μπορούσε να γίνει μία.
Ο ίδιος εκτιμούσε ότι είναι πιθανό οι δύο τους να θεωρούν ότι έχουν κάτι να κερδίσουν σε προσωπικό επίπεδο όταν «χτυπούν» ο ένας τον άλλον, αφού είναι σαφές ότι απευθύνονται σε άλλα κοινά στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, καταλήγοντας όμως αμφότεροι να πληγώνουν το κόμμα, ακριβώς τη στιγμή που πρέπει να βγει μπροστά και να αναμετρηθεί με τη ΝΔ σε επίπεδο προτάσεων, όπου και θεωρεί ότι υπερτερεί. Άλλος βουλευτής, κρατούσε «χαμηλά την μπάλα» θυμίζοντας ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να εστιάζουν στα «απείρως μεγαλύτερα από τα δικά τους» προβλήματα των πολιτών, δηλώνοντας πάντως βαθύτατα ενοχλημένος από την ανάγκη να απαντάει για τέτοια θέματα, όταν δίνει μάχη μέσα και έξω από τη Βουλή σε «πέτρινα χρόνια» για το καλό του κόμματος. Έθετε μάλιστα, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις του, θέμα «κομματικού πατριωτισμού» των δύο, ειδικά τη στιγμή που οδεύουμε σε εθνικές κάλπες, ενώ υπήρξαν και στελέχη του κόμματος, που περίπου τους υπέδειξαν ότι το συλλογικό καλό, εν προκειμένω το να πάει καλά το κόμμα, θα είναι καλό και για τους ίδιους, αφού θα εκφράζονται από θέση μεγαλύτερης ισχύος στο μέλλον, αποτυπώνοντας δηλαδή σε φράσεις το αυτονόητο.
