Να σκιαγραφήσει την επόμενη ημέρα στο πολιτικό σκηνικό των ΗΠΑ μετά την διπλή επικράτηση του Δημοκρατικού κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ επιχειρεί ανάλυση των New York Times που προσπαθεί να «μετρήσει» τα μηνύματα που έστειλαν οι ψηφοφόροι στον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Η ανάλυση ξεκινά από την προσωποπαγή προεκλογική καμπάνια του Τραμπ ο οποίος 47 φορές κατά τη διάρκεια των περασμένων μηνών κάλεσε τους ψηφοφόρους να «φανταστούν ότι το όνομά μου βρίσκεται στο ψηφοδέλτιο».
«Και οι ψηφοφόροι το έκαναν, μόνο που δεν αντέδρασαν όπως ήλπιζε ο ίδιος. Το κύμα των Δημοκρατικών στις εκλογές για το Κογκρέσο την Τρίτη αποτέλεσε ένα ηχηρό πλήγμα για έναν εξαιρετικά αντιδημοφιλή πρόεδρο, ο οποίος κυριαρχεί στην εθνική πολιτική σκηνή για περισσότερο από μία δεκαετία. Περισσότερο από οποιονδήποτε προκάτοχό του, ο κ. Τραμπ μετέτρεψε σκόπιμα τις ενδιάμεσες εκλογές σε δημοψήφισμα για τον ίδιο, για να πληρώσει τελικά το τίμημα» προσθέτουν οι ΝΥΤ.
Κατά την ανάγνωση των New York Times «η εκλογική αντίδραση επεκτάθηκε ακόμη και σε πολιτείες που θεωρούνται παραδοσιακά προπύργια των Ρεπουμπλικανών και έδειξε ότι ο κ. Τραμπ έχει χάσει την επιρροή του πάνω στον συνασπισμό ψηφοφόρων που τον οδήγησε δύο φορές στον Λευκό Οίκο. Απογοητευμένοι από τις υψηλές τιμές της βενζίνης, έναν πόλεμο με το Ιράν που μοιάζει αδύνατο να τερματιστεί και τις καταγγελίες για κατάφωρο πλουτισμό του κ. Τραμπ και προσώπων του στενού του περιβάλλοντος, ψηφοφόροι που είχαν δώσει μια ευκαιρία σε έναν πολιτικό εκτός κατεστημένου, ο οποίος υποσχόταν αλλαγή, είτε απέρριψαν το κόμμα του είτε επέλεξαν να μην προσέλθουν στις κάλπες».
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των New York Times, τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης, το προβάδισμα των Δημοκρατικών στην πανεθνική ψηφοφορία για τις έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων αναμενόταν να φτάσει περίπου τις 13 ποσοστιαίες μονάδες. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαφορά που έχει καταγράψει οποιοδήποτε από τα δύο κόμματα σε εκλογές για το Κογκρέσο τουλάχιστον από το 1976. Η διαφορά αυτή θα ξεπεράσει κατά πολύ ακόμη και τα ποσοστά των δύο μεγάλων σαρωτικών νικών των Ρεπουμπλικανών στη σύγχρονη εποχή, όταν επικράτησαν έναντι των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο, το 1994, επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον, και το 2010, επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα.
«Η συνολική διαφορά της νίκης των Δημοκρατικών δείχνει ότι, παρότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει ακόμη δύο χρόνια στην εξουσία και εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές δυνατότητες άσκησης πολιτικής επιρροής, οι Αμερικανοί σηματοδοτούν την αρχή του τέλους της εποχής Τραμπ» συνεχίζουν οι New York Times.
«Δεν ήμουν στο ψηφοδέλτιο»
Ο Ντόναλντ Τραμπ προσπάθησε γρήγορα να περιορίσει τις εντυπώσεις από την ήττα, επιμένοντας ότι η συντριβή των Ρεπουμπλικανών από τους Δημοκρατικούς δεν αποτελούσε στην πραγματικότητα απόρριψη του ίδιου, καθώς το όνομά του δεν βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο, παραβλέποντας το γεγονός ότι είχε επανειλημμένα καλέσει τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν σαν να ήταν υποψήφιος.
«Δεν ήμουν στο ψηφοδέλτιο και, επειδή δεν ήμουν στο ψηφοδέλτιο, δεν καταφέραμε να κινητοποιήσουμε αρκετούς ανθρώπους για να ψηφίσουν», δήλωσε στους New York Times σε συνέντευξη το βράδυ της Τρίτης.
Ακόμη και πολλοί Ρεπουμπλικανοί θα αντιμετώπιζαν με δυσπιστία αυτόν τον ισχυρισμό, καθώς η προεκλογική εκστρατεία περιστράφηκε τόσο ξεκάθαρα γύρω από τον κ. Τραμπ, σημειώνουν οι ΝΥΤ.
Οι προσωπικές παρεμβάσεις που πλήρωσε ο Τραμπ
Όπως απαριθμείται στη συνέχεια της ανάλυσης «ήταν ο κ. Τραμπ που αποφάσισε να ξεκινήσει τον πόλεμο με το Ιράν, προκαλώντας αναταράξεις στις ενεργειακές αγορές και εκτοξεύοντας τις τιμές στα πρατήρια καυσίμων. Ήταν ο κ. Τραμπ που επέλεξε τους υποψηφίους, τα ζητήματα, τη στρατηγική και τα μηνύματα της εκστρατείας. Ήταν ο κ. Τραμπ που απαίτησε απόλυτη πίστη από ένα κόμμα, οι υποψήφιοι του οποίου ανησυχούσαν για τις συνέπειες που θα είχε ενδεχόμενη αποστασιοποίησή τους από τον ίδιο. Και ήταν ο κ. Τραμπ που απέρριπτε τις ερωτήσεις σχετικά με τη δεοντολογία των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και του προσωπικού του πλουτισμού κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ενισχύοντας τις ανησυχίες των ψηφοφόρων για τη διαφθορά».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα κατά τους ΝΥΤ για τις συνέπειες από τις προσωπικές παρεμβάσεις Τραμπ ήταν η ήττα δύο υποψηφίων των Ρεπουμπλικανών για τη Γερουσία, τους οποίους είχε επιλέξει προσωπικά ο ίδιος αντί άλλων υποψηφίων που θεωρούνταν ότι είχαν περισσότερες πιθανότητες εκλογής σε πολιτείες με ισχυρή παράδοση υπέρ των Ρεπουμπλικανών –του Κεν Πάξτον στο Τέξας και της Ντάρλιν Γκράχαμ στη Νότια Καρολίνα.
«Πολλοί ψηφοφόροι δήλωσαν σε δημοσκόπους και δημοσιογράφους ότι αισθάνονταν πως ο κ. Τραμπ τους είχε εξαπατήσει. Πίστευαν ότι θα μείωνε τις τιμές και δεν θα ξεκινούσε νέους πολέμους. Περίμεναν ότι θα έκλεινε τα σύνορα, αλλά αντέδρασαν στις επιχειρήσεις συλλήψεων που θεωρούσαν υπερβολικά σκληρές, με στόχο ανθρώπους που ζούσαν στη χώρα επί χρόνια. Επίσης, στράφηκαν κατά των δασμών, οι οποίοι αύξησαν το κόστος για τους καταναλωτές» εξηγείται στο πλαίσιο αυτό στην ανάλυση της αμερικανικής εφημερίδας.
Η τελευταία ημέρα πριν τις κάλπες
Ο τρόπος με τον οποίο πέρασε ο κ. Τραμπ την τελευταία ημέρα πριν από τις εκλογές αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο αποκομμένα από το πολιτικό κλίμα της περιόδου ήταν τα πολιτικά του αντανακλαστικά, παρατηρούν οι ΝΥΤ.
«Αντί να δώσει έμφαση στα σχέδιά του για την αντιμετώπιση των ανησυχιών των ψηφοφόρων σχετικά με το κόστος ζωής, εκφώνησε την τελευταία προεκλογική του ομιλία μπροστά από την μιλώντας για φύκια και σωληνώσεις. Ήταν μια χαρακτηριστική υπενθύμιση της εμμονής του με τα προσωπικά του κατασκευαστικά έργα στην Ουάσιγκτον, παρά τις προειδοποιήσεις για την ενόχληση που προκαλούσαν στους ψηφοφόρους. Ήταν σαν να είχε επιλέξει ο Ρίτσαρντ Νίξον να εκφωνήσει την τελευταία προεκλογική του ομιλία μπροστά από το συγκρότημα Γουότεργκεϊτ» σχολιάζεται στο δημοσίευμα.
Η μάχη του τραμπισμού
Ακόμη κι αν ο τραμπισμός φαίνεται να υποχωρεί, ο Ντόναλντ Τραμπ διατηρεί την εξουσία της προεδρίας για ακόμη δύο χρόνια και θα κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει κυρίαρχη φωνή στην πολιτική σκηνή όσο περισσότερο γίνεται με συμμάχους του να προειδοποιούν να μην θεωρηθεί ότι έχει χάσει οριστικά την πολιτική του δύναμη.
«Οι επικριτές του Τραμπ έχουν γράψει και στο παρελθόν τον πολιτικό του επικήδειο και κάθε φορά έχουν διαψευστεί», δήλωσε ο Ντέιβιντ ΜακΙντος, πρόεδρος της οργάνωσης Club for Growth, η οποία προωθεί συντηρητικές οικονομικές πολιτικές. «Η λύση είναι να επιστρέψουν οι Ρεπουμπλικανοί στις αρχές μας», πρόσθεσε. «Έτσι θα κερδίσουμε το 2028».
«Η ιστορία έχει καταγράψει αρκετά παραδείγματα όπου τέτοιες αλλαγές δεν είχαν μεγάλη διάρκεια. Παραμένει, επίσης, ανοιχτό το ερώτημα εάν τα αποτελέσματα της Τρίτης σηματοδοτούν μια ευρύτερη ιδεολογική μετατόπιση των ψηφοφόρων. Το κύμα που ακολούθησε το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ το 1974 θεωρήθηκε ότι προμήνυε μια μακρά περίοδο πολιτικής απομόνωσης για τους Ρεπουμπλικανούς. Ωστόσο, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν επανέφερε το κόμμα στον Λευκό Οίκο μόλις έξι χρόνια αργότερα. Οι σαρωτικές νίκες των Ρεπουμπλικανών το 1994 και το 2010 θεωρήθηκε ότι προμήνυαν το τέλος των προεδριών του Κλίντον και του Ομπάμα αντίστοιχα, αλλά και οι δύο πρόεδροι επέστρεψαν δυναμικά, κερδίζοντας άνετα την επανεκλογή τους δύο χρόνια αργότερα» θυμίζουν οι New York Times.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια αμερικανικής πολιτικής και δημόσιας πολιτικής στο UCLA, Λιν Βάβρεκ, ο σημαντικότερος παράγοντας στις εκλογές ήταν οι εξαιρετικά υψηλές τιμές της βενζίνης. Ως εκ τούτου, δεν είναι βέβαιο ότι έχει αλλάξει ριζικά ο πολιτικός χαρακτήρας της χώρας.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι ο συνασπισμός MAGA καταρρέει», είπε. «Σημαίνει ότι έχει χάσει λίγη από τη λάμψη του ο Ντόναλντ Τραμπ; Ναι. Ότι οι άνθρωποι είναι λιγότερο γοητευμένοι από αυτόν; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ναι».
Ωστόσο, πρόσθεσε ότι αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως οι Ρεπουμπλικανοί θα εγκαταλείψουν τις πολιτικές που συνδέονται με την ταυτότητα και αφορούν ζητήματα όπως η μετανάστευση και η διαφορετικότητα, οι οποίες έχουν καθορίσει την πορεία του κόμματος επί Τραμπ.
«Άλλωστε, πρόκειται πλέον για ένα κόμμα που έχει αλλάξει ριζικά, καθώς ο κ. Τραμπ το διαμόρφωσε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή του, ενισχύοντας όσους υποτάσσονται στις επιθυμίες του και απομακρύνοντας εκείνους που επιδεικνύουν ανεξαρτησία» συμπληρώνουν οι New York Times.
H επόμενη ημέρα των Δημοκρατικών
Την ίδια στιγμή, στο Δημοκρατικό Κόμμα θα συζητήσουν πώς πρέπει να ερμηνεύσουν τη νίκη τους. Η βασική πολιτική τους ταυτότητα φέτος ήταν απλώς η αντίθεση στον κ. Τραμπ, κάτι που αποδείχθηκε αρκετό. Ωστόσο, οι προοδευτικοί θα υποστηρίξουν ότι η δυναμική της αριστερής πτέρυγας έδωσε ώθηση στην επιτυχία, ενώ οι μετριοπαθείς θα επισημάνουν ότι καθοριστικό ρόλο έπαιξε η προσέγγιση δυσαρεστημένων Ρεπουμπλικανών σε πολιτείες όπως το Τέξας και το Κάνσας.
«Η μεγαλύτερη είδηση είναι ότι οι Ρεπουμπλικανοί που δεν ανήκουν στο κίνημα MAGA έχουν απομακρυνθεί από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα», δήλωσε ο Ραμ Εμάνουελ, πρώην δήμαρχος του Σικάγου και πρεσβευτής των ΗΠΑ, ο οποίος εξετάζει το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την προεδρία.
«Το ερώτημα είναι αν θέλουμε αυτή η εκλογική νίκη να έχει πρόσκαιρο χαρακτήρα ή να επιφέρει βαθιές αλλαγές. Αυτό που θα κάνουμε το 2027 θα καθορίσει την απάντηση».
