Ο Γιώργος Κωνσταντίνου λατρεύει το θεατρικό σανίδι και το υπηρετεί πιστά και με μεγάλη επιτυχία εδώ και πολλές δεκαετίες. Στον κινηματογράφο έχει ερμηνεύει εμβληματικούς ρόλους που έμειναν χαραγμένα στις καρδιές του κόσμου και εξηγεί ότι η ενασχόλησή του με το θέατρο του δίνει ζωή.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στο ΑΠΕ ΜΠΕ και την Κατερίνα Λυμπεροπούλου για την καριέρα του και τα λάθη που έχει κάνει στη ζωή του. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου έδωσε συνέντευξη με αφορμή το επιτυχημένο έργο του Τζεφ Μπάρον, «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» που συνεχίζεται φέτος τον χειμώνα.
«Ο Κάρολος Κουν ήταν ο μέντοράς μου. Αλλά πιστέψτε με όσο και να διδάχτηκα, όχι τόσο πολύ στη σχολή, τρία χρόνια που πήγα. Περισσότερο επειδή μας είχε πάρει στις παραστάσεις εμένα, τον Κώστα Καζάκο, που ήμασταν μαθητές και βοηθούσαμε τα σκηνικά οπότε είμαστε σε όλες τις παραστάσεις και πολλές φορές παίζαμε και κομπάρσοι. Οπότε, λοιπόν, από εκεί διδάχτηκα την αλήθεια. Αυτό που λέει ο Κουν συναίσθημα. Θα βγάλετε την αλήθεια από μέσα σας. Γιατί οτιδήποτε ψεύτικο το βλέπω στο μάτι σας, το βλέπει και ο θεατής του», δήλωσε ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
«Πέρασα πάρα πολύ άσχημα (σ.σ. στα παιδικά μου χρόνια με Κατοχή και Εμφύλιο). Αυτά τα θυμάμαι όλα. Όλα αυτά ήταν τραύματα, τα οποία μπορεί να μην έχω πάει σε ψυχολόγο, αλλά μέσα μου υπάρχουν καμιά φορά. Και πολλές φορές τα τραύματα ξέρετε, κάνουν τον άνθρωπο να κάνει λάθη. Ένας τραυματισμένος άνθρωπος, ένας στερημένος άνθρωπος που ξαφνικά βρεθεί σε ένα πολύ ωραίο περιβάλλον, μπορεί να κάνει λάθος, να υπερβάλλει, να καταχραστεί αυτή την ελευθερία, αυτή την ομορφιά που του δίνεται μετά επειδή του έχει, την έχει στερηθεί. Στη ζωή έχω κάνει πάρα πολλά λάθη και μιλάω για αυτά τα λάθη. Αυτά τα λάθη, τα οποία πιθανόν ρέουν από τότε που πέρασα όλα αυτά τα μαρτύρια που πέρασα μέχρι τα 20 χρόνια μου τουλάχιστον», εξομολογήθηκε στη συνέχεια, προσθέτοντας: «Οι συνθήκες, οι άνθρωποι, η ανέχεια, η πείνα. Ο δολοφονικός Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ήμουν και μπροστά στην Έλλη όταν τορπιλίστηκε παιδάκι έξι χρονών στην Τήνο. Δηλαδή και ακόμα θυμάμαι εικόνες από εκεί. Αλλά περισσότερο ήταν όλη αυτή η στέρηση. Το ότι είμαστε παιδιά ανερμάτιστα μετά την κατοχή. Ούτε σχολείο, ούτε τίποτα. Δεν ξέραμε τι μας γίνεται και δεν είχαμε κανένα μέλλον, όπως δεν είχε η χώρα μέλλον. Τότε ήταν σκοτεινά όλα».
Εκτός από τις ταινίες και τον λόγο που δεν έπαιξε σε πολλές ο Γιώργος Κωνσταντίνου εξομολογήθηκε ότι παίρνει ζωή από το θέατρο.
«Πολλές φορές το έχω πει εγώ το θέατρο είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, γιατί μπορεί να ξεκινήσεις με πολλά προβλήματα υγείας από το σπίτι σου. Δεν ξέρω τι μαγικό είναι αυτό, αλλά όταν βγεις έξω στη σκηνή έχουν εξαφανιστεί όλα. Έχουν φύγει όλα αυτά. Πιστεύω, λοιπόν, ότι εμένα μου δίνει η ζωή αυτό το που κάνω. Από την ώρα που θα ξεκινήσω και μπω στο θέατρο και μπω στη σκηνή μέσα. Είμαι ένας άνθρωπος πολύ μικρότερος από την ηλικία μου και στο μυαλό και στην ψυχή και στα πάντα και στην κίνηση. Μπορεί σπίτι μου να είμαι “ωχ, ωχ” και όλα αυτά, αλλά όταν βρεθώ στο θέατρο αλλάζει όλη μου η ζωή και αυτή είναι η ζωή μου», είπε.
«Θα παίζω στο θέατρο μέχρι να σωριαστώ κάτω», παραδέχτηκε ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο τέλος της συνέντευξής του.
