«Αναταράξεις» στο εσωτερικό της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», πριν καλά – καλά κλείσει έναν μήνα «ζωής». Μετά τις ηχηρές αποχωρήσεις του Βασίλη Κοκοτσάκη και του Πτέραρχου Αθανάσιου Παπανικολάου, η Μαρία Καρυστιανού επανήλθε με νέες αναρτήσεις, σχολιάζοντας πως το κίνημα που ίδρυσε δεν ανήκει σε αρχηγούς ή επιτροπές αλλά σε εργαζόμενους, συνταξιούχους και σε κάθε πολίτη που δεν θέλει να μείνει μόνο στη θέση του θεατή.
Στη νέα ανάρτησή της, η Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκε στην αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», γράφοντας πως έγινε «χωρίς καμία προειδοποίηση, ενημέρωση ή συζήτηση». Σχολίασε μάλιστα πως η αποχώρησή του ήρθε την ίδια ημέρα με την ανάρτηση της επίσημης σελίδας του κινήματος.
Έστειλε το μήνυμα δε πως «οι αιτιάσεις είναι γενικές, ξεκάθαρα πρόωρες και άδικες, χωρίς ένα συγκεκριμένο γεγονός να τις στηρίζει, και διατυπώνονται τη στιγμή ακριβώς που καλούμε ολόκληρη την κοινωνία να συμμετέχει, ώστε η οργάνωση να γίνει από τους πολλούς».
Ταυτόχρονα έγραψε πως στην ιστοσελίδα του κόμματος ξεκίνησαν να γράφονται μαζικά πολίτες και τις επόμενες ημέρες θα οριστεί το προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο του Κινήματος και τα λοιπά κεντρικά όργανα που θα δώσουν τις μάχες και θα οργανώσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες που θα ολοκληρωθούν με το πρώτο Συνέδριο του Κινήματος.
Οι αναρτήσεις της Μαρίας Καρυστιανού
«Σήμερα είναι μια υπέροχη ημέρα για τη Δημοκρατία. Σήμερα αναρτήθηκε η επίσημη ιστοσελίδα του Κινήματος “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” και άνοιξαν οι πόρτες του σε κάθε πολίτη. Από σήμερα ξεκίνησαν οι εγγραφές, και μαζί τους ξεκίνησε αυτό το μοναδικό, το ιστορικό που υποσχεθήκαμε από την πρώτη στιγμή: ένα κίνημα που το χτίζουν οι πολλοί, όχι οι λίγοι.
Γιατί αυτό το Κίνημα δεν ανήκει σε αρχηγούς. Δεν ανήκει σε επιτροπές. Δεν ανήκει σε όσους έτυχε να βρεθούν πρώτοι στην αίθουσα. Ανήκει στον εργαζόμενο, στη μητέρα, στον νέο άνθρωπο, στον συνταξιούχο, σε κάθε πολίτη που αρνείται να είναι θεατής και επιλέγει να γίνει συμμέτοχος. Το καταστατικό μας και τα όργανά μας θα προκύψουν από αυτούς τους πολίτες, και μόνο από αυτούς, με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή αντιπροσώπευση.
Ταυτόχρονα, την ίδια ακριβώς ημέρα, ο κ. Κοκοτσάκης χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς καμία ενημέρωση, χωρίς καμία συζήτηση, δημοσιοποίησε παντού επιστολή αποχώρησής του, την οποία απέστειλε χθες το βράδυ. Σεβόμαστε το δικαίωμα του καθενός να χαράζει τον δρόμο του. Οφείλουμε όμως να πούμε με ειλικρίνεια: οι αιτιάσεις είναι γενικές, ξεκάθαρα πρόωρες και άδικες, χωρίς ένα συγκεκριμένο γεγονός να τις στηρίζει, και διατυπώνονται τη στιγμή ακριβώς που καλούμε ολόκληρη την κοινωνία να συμμετέχει, ώστε η οργάνωση να γίνει από τους πολλούς.
Το Κίνημά μας αριθμεί μόλις έναν μήνα ζωής. Τα όργανά του δεν νοείται να τα ορίσουν λίγοι· θα τα ορίσουν όλοι. Αυτή η διαδικασία δεν είναι υπόσχεση για το μέλλον, είναι έμπρακτη απόφαση. Και ένα αληθινά δημοκρατικό κίνημα αντιμετωπίζει τους πάντες ισότιμα: χωρίς διακρίσεις, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς προβάδισμα σε κανέναν.
Παραμένουμε πιστοί στις αρχές και τις αξίες μας και ευχόμαστε στον κ. Κοκοτσάκη καλή συνέχεια στις μελλοντικές επιδιώξεις του. Οι πόρτες είναι ανοιχτές. Η Δημοκρατία ανήκει σε όλους μας. Ελάτε να τη χτίσουμε μαζί».
Η δεύτερη ανάρτηση:
«Η συγκρότηση του Κινήματος μας ξεκίνησε! Στην ιστοσελίδα μας ήδη εγγράφονται ομαδικά οι πολίτες της χώρας. Σας ευχαριστούμε για την τιμή και την εμπιστοσύνη! Άμεσα τις προσεχείς ημέρες ορίζεται το προσωρινό Πολιτικό Συμβούλιο του Κινήματος και τα λοιπά κεντρικά όργανα. Τα όργανα αυτά θα έχουν την ευθύνη να δώσουν τις προσεχείς πολιτικές μάχες και να οργανώσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες που θα ολοκληρωθούν με το πρώτο Συνέδριο του Κινήματος».
Η επιστολή αποχώρησης του Βασίλη Κοκοτσάκη
Ο τεχνικός σύμβουλος και πραγματογνώμονας των οικογενειών των θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη Βασίλης Κοκοτσάκης, αποχώρησε καταγγέλλοντας ότι το κίνημα εξελίχθηκε σε ένα «προσωπικό πολιτικό εγχείρημα».
Μάλιστα, ζήτησε δημόσια συγγνώμη από όσους ανθρώπους πίστεψαν και ακολούθησαν το εγχείρημα βασιζόμενοι στον ίδιο.
«Μία καθαρή κουβέντα και μία συγγνώμη που οφείλω προς τους φίλους που με εμπιστεύτηκαν. Στις 21 Μαΐου 2026, κατά την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης του υπό ίδρυση τότε Κινήματος, δήλωσα δημόσια: “Εύχομαι αυτή η νέα αρχή να μείνει πάντα πιστή σε αυτό που τη γέννησε: Την απαίτηση των πολιτών για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Ευθύνη”.
Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επιστρέψω σε εκείνα τα λόγια, όχι για να τα αναθεωρήσω, αλλά γιατί δυστυχώς θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που έκρυβαν μέσα τους. Στην υπόθεση των Τεμπών στήριξα (μεταξύ άλλων) ως τεχνικός σύμβουλος & την τότε πρόεδρο του Συλλόγου θυμάτων, στον αγώνα όλων των συγγενών για την αλήθεια στην υπόθεση αυτή.
Την στηρίξαμε ως τεχνική ομάδα, επιστημονικά, ηθικά, όχι γιατί αναζητούσαμε ρόλο, θέση ή επιρροή, αλλά γιατί πιστεύαμε ότι εκφράζει ένα αυθεντικό κοινωνικό αίτημα για Δικαιοσύνη και αλήθεια, όπως αυτό εκφράστηκε από τα εκατομμύρια των Πολιτών που διαδήλωναν στους δρόμους. Και όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρών χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη.
Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό-πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του κόσμου, ενάντια στην σήψη και την διαφθορά του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Ένα κίνημα που θα αποτελούσε συνέχεια εκείνου του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και κορυφώθηκε τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025.
Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς, δεν θα λειτουργούσε με όρους μηχανισμών, αποκλείοντας τις φράξιες και τους κολλητούς… Δεν θα αναπαρήγαγε τις παθογένειες που για δεκαετίες οδήγησαν τους πολίτες στην αποστροφή απέναντι στην πολιτική.
Δυστυχώς, όσο περνούσε ο χρόνος, διαπίστωνα ολοένα και περισσότερο ότι η πορεία που ακολουθείται απέχει ουσιωδώς από εκείνη που εξαγγέλθηκε.
Από την πρώτη στιγμή επισημάνθηκαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις. Υποβλήθηκαν προτάσεις, κατατέθηκαν σχέδια, διατυπώθηκαν προβληματισμοί. Ζητήθηκαν συναντήσεις και διευκρινίσεις. Όχι από διάθεση αντιπαράθεσης. Αλλά από αίσθημα ευθύνης. Γιατί κανένα Κίνημα Πολιτών δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς διαφάνεια, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σαφές οργανωτικό πλαίσιο. Και όμως, παρά τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.
Δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστική συζήτηση για κανένα οργανωτικό, θεσμικό, πολιτικό ή άλλο θέμα. Ποτέ δεν έγινε προσπάθεια να αφουγκραστεί η ιδιότυπη ηγεσία, τις επιθυμίες του κινήματος των πολιτών, αλλά ξεφύτρωναν θέσεις και απόψεις που εξέφραζαν μόνο τους ομιλούντες και ουδέποτε την όποια λαϊκή βάση ή κάποιο συλλογικό όργανο.
Δεν υπήρξε συλλογική ποτέ επεξεργασία για κανένα θέμα, όπως δεν υπήρξε και καμία διάθεση θεσμικής συγκρότησης. Αντίθετα, διαμορφώθηκε σταδιακά ένα μοντέλο συγκέντρωσης αποφάσεων σε ελάχιστα πρόσωπα, έξω από κάθε έννοια συλλογικής λειτουργίας. Η Μαρία Καρυστιανού, ως επικεφαλής του εγχειρήματος, φέρει την κύρια πολιτική ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αυτό οργανώθηκε και λειτούργησε.
Δεν αποδίδω τις παραπάνω διαπιστώσεις σε συνεργάτες, συμβούλους ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της. Οι κρίσιμες επιλογές που καθόρισαν τη φυσιογνωμία, τη δομή και τη λειτουργία του φορέα έγιναν με τη γνώση, την ανοχή ή την αποδοχή της. Για τον λόγο αυτό, η κριτική μου αφορά πρωτίστως την πολιτική κατεύθυνση που επιλέχθηκε και την ευθύνη της ηγεσίας για αυτήν.
Η Ιδρυτική Διακήρυξη συντάχθηκε χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Το Καταστατικό προαναγγέλλεται ότι θα συνταχθεί με τον ίδιο τρόπο. Το ολοκληρωμένο εθνικό οργανωτικό σχέδιο που κατατέθηκε από το αρμόδιο οργανωτικό τμήμα, αγνοήθηκε για χάρη ενός συγκεντρωτικού μοντέλου “αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα”. Δεν μπορείς να ευαγγελίζεσαι τη διαφάνεια όταν λειτουργείς με «αυλές».
Οι οργανώσεις πολιτών που αυτοβούλως συγκροτήθηκαν ανά την χώρα, αφέθηκαν να λειτουργούν χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αρμοδιότητες και χωρίς θεσμικές εγγυήσεις συμμετοχής και χωρίς ποτέ να ζητηθεί η γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα. Και το χειρότερο: Αντί να συζητούμε για θεσμούς, διαδικασίες και συμμετοχή, άρχισαν να εμφανίζονται λογικές μηχανισμών, εσωτερικών ισορροπιών, προσωπικών επιρροών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών. Μια κατάσταση που όχι μόνο δεν θυμίζει Κίνημα Πολιτών, αλλά θυμίζει ακριβώς εκείνο το πολιτικό μοντέλο που υποτίθεται ότι επιχειρούσαμε να υπερβούμε. Υπάρχει όμως και μία ακόμη διάσταση που δεν μπορώ να αγνοήσω.
Από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης του εγχειρήματος, δεκάδες άνθρωποι και στη συνέχεια εκατοντάδες πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας.( όπως έγινε υποδειγματικά στην Κρήτη). Δημιουργήθηκαν Ομάδες Πολιτών σε πολλά μέρη της Ελλάδας , αποτελούμενες από ανθρώπους που δεν ζητούσαν ανταλλάγματα, αξιώματα ή πολιτική σταδιοδρομία. Άνθρωποι της εργασίας, της καθημερινότητας και της προσφοράς. Άνθρωποι που πίστεψαν ότι οικοδομούμε κάτι διαφορετικό. Ότι επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα αληθινό Κίνημα
Πολιτών, βασισμένο στη συμμετοχή, στη συλλογικότητα, στη διαφάνεια και στον σεβασμό της δημοκρατικής λειτουργίας. Οι άνθρωποι αυτοί μας εμπιστεύθηκαν και μας ακολούθησαν. Επένδυσαν χρόνο, κόπο, αξιοπρέπεια και Ελπίδα. Και ακριβώς γι’ αυτό αισθάνομαι ότι έχω απέναντί τους μια ιδιαίτερη ηθική υποχρέωση.
Δεν μπορώ να τους ζητήσω να συνεχίσουν να πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπουν να διαμορφώνεται. Δεν μπορώ να τους ζητήσω να αποδεχθούν ως Κίνημα Πολιτών μια δομή που αρνείται στην πράξη τις βασικές αρχές της συμμετοχικότητας και της συλλογικής λειτουργίας, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση από τις απαιτήσεις και προσδοκίες του κόσμου που το διεκδίκησε. Και κυρίως δεν μπορώ να σιωπήσω όταν βλέπω ανθρώπους που εργάστηκαν ανιδιοτελώς να αισθάνονται σήμερα απογοήτευση & πικρία απέναντι στις προσδοκίες που οι ίδιοι επένδυσαν.
Τους οφείλω την αλήθεια, όπως τους όφειλα την αλήθεια από την πρώτη ημέρα. Με τα παραπάνω δεν καταγράφω προσωπική πικρία, αλλά τα καταγράφω με θλίψη. Γιατί όσοι προερχόμαστε από τον αγώνα των Τεμπών δεν μάθαμε να λειτουργούμε με όρους αυλής.
Μάθαμε να λειτουργούμε με όρους ευθύνης γιατί δεν μας κινητοποίησε η εξουσία, αλλά μας κινητοποίησε η ανάγκη για αλήθεια. Δεν μας ένωσε η φιλοδοξία ,αλλά μας ένωσε η απαίτηση για Δικαιοσύνη. Και γι’ αυτό δεν μπορώ να αποδεχθώ και να ανεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για Δημοκρατία , αρνείται να εφαρμόσει τη Δημοκρατία στο εσωτερικό του. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που επικαλείται τη Διαφάνεια θα λειτουργεί χωρίς θεσμικές διαδικασίες.
Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι ένα Κίνημα που γεννήθηκε ως έκφραση της κοινωνίας θα μετατρέπεται σταδιακά σε προσωπικό πολιτικό εγχείρημα. Προσωπικά, αισθάνομαι ότι σε αυτή την προσπάθεια δεν μπορώ να συμπράξω. Μίλησα όταν έπρεπε να μιλήσω και πρότεινα όταν έπρεπε να προτείνω. Προειδοποίησα όταν έπρεπε να προειδοποιήσω και παρέμεινα παρών όσο υπήρχε η ελπίδα ότι η πορεία μπορούσε να διορθωθεί, αλλά μάταια.
Για να μπορώ αύριο να κοιτάζω στα μάτια τους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν και πορευτήκαμε για λίγο μαζί… Για τον λόγο αυτό δηλώνω ότι αποσύρω την όποια στήριξή μου από τον συγκεκριμένο πολιτικό φορέα. Δεν αναγνωρίζω σε αυτόν τον φορέα, τα χαρακτηριστικά ενός Κινήματος Πολιτών όπως εκείνου που οραματιστήκαμε και παρουσιάσαμε στους πολίτες.
Η απόφασή μου αυτή δεν στρέφεται εναντίον κανενός προσώπου, αλλά αφορά αποκλειστικά τη διαπίστωσή μου για τον τρόπο συγκρότησης, λειτουργίας και πολιτικής εξέλιξης του εγχειρήματος. Ταυτόχρονα, δηλώνω ξεκάθαρα ότι παραμένω δίπλα στους ανθρώπους που πορεύτηκαν μαζί μας όλο αυτό το διάστημα και που τίμησαν με την παρουσία, τη δουλειά, το ήθος και την ανιδιοτέλειά τους αυτή την προσπάθεια.
Πάνω απ’ όλα όμως, παραμένω ανυποχώρητα εκεί όπου βρισκόμουν από την πρώτη ημέρα: Στον καθαρό αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών, μαζί με την τεχνική μας ομάδα. Συνεχίζουμε απρόσκοπτα το επιστημονικό μας έργο για τη μνήμη των θυμάτων και την αξιοπρέπεια των οικογενειών τους. Οι αρχές που μας έφεραν εδώ εξακολουθούν να είναι ζωντανές, και όσο παραμένουν ζωντανές, ο δικός μας δρόμος θα παραμένει ανοιχτός. Αποχωρώ μόνο από μια πολιτική κίνηση που δεν με εκφράζει, όπως πλέον δεν εκφράζει την πλειοψηφία όλων όσων πιστέψαμε σε αυτήν».
