Σε απόσταση αναπνοής από το Σούνιο και με φόντο τα νερά του Σαρωνικού, η Παλαιά Φώκαια και το γειτονικό Θυμάρι είναι δύο σημεία στον χάρτη όπου η μνήμη και η ομορφιά της Αττικής αποκτούν ανθρώπινο πρόσωπο.
Η Παλαιά Φώκαια κράτησε το «Παλαιά» στο όνομά της για έναν λόγο. Οι πρόσφυγες από τη Μικρασιατική Φώκαια, που έφτασαν εδώ μετά τις διώξεις του 1914 και τον ξεριζωμό του 1922, δεν ήθελαν να ξεχάσουν. Το χωριό τους χτίστηκε δίπλα στη θάλασσα, με αυλές που μυρίζουν βασιλικό και με σπίτια που κοιτούν νοσταλγικά το Αιγαίο που άφησαν πίσω.
Το λιμανάκι, με τις βαρκούλες που λικνίζονται και τις ταβέρνες που μυρίζουν φρεσκοτηγανισμένο ψάρι, διατηρεί την αίσθηση κοινότητας. Οι άνθρωποι εδώ δεν επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν. Προσφέρουν μια καλημέρα, ένα ποτήρι ρετσίνα, ένα πιάτο καλαμαράκια.
Λίγα λεπτά πιο πέρα, το Θυμάρι υποδέχεται τους επισκέπτες με βράχια, αλμύρα και αέρα. Ο τόπος παίρνει το όνομά του από το φυτό που φυτρώνει ελεύθερο παντού. Εδώ δεν υπάρχουν ξαπλώστρες, παρά μονάχα σκιά από πεύκα και βαθιά νερά για τους θαρραλέους.
Η θέα προς τον ορίζοντα λειτουργεί σαν διαφυγή. Είναι το σημείο όπου η πόλη αρχίζει να ξεθωριάζει στο φόντο και νιώθεις ότι άφησες πίσω σου κάτι βαρύ χωρίς να κοιτάξεις πίσω.
Γιατί να το επιλέξεις
Η Παλαιά Φώκαια και το Θυμάρι δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Αρκεί μια διαδρομή με ανοιχτό παράθυρο, μια βόλτα στο λιμάνι, μια βουτιά από τα βράχια. Αρκεί να ακούσεις τις ιστορίες των ανθρώπων που ήρθαν με καΐκια, έστησαν ζωή, κι ακόμα μαγειρεύουν με τον ίδιο τρόπο.
Οι δύο αυτοί προορισμοί της Αττικής έχουν κάτι σπάνιο: μιλούν αργά, με αλήθεια. Σε αφήνουν να χαλαρώσεις χωρίς να σου το ζητούν.
