Σοβαρό κίνδυνο αφανισμού αντιμετωπίζουν τα ελληνικά δάση, καθώς θανατηφόρες ασθένειες και παρατεταμένη ξηρασία προκαλούν ταχεία νέκρωση πλατάνων, ελάτων και πεύκων – ακόμη και σε προστατευόμενες ορεινές ζώνες. Επιστήμονες, αυτοδιοικητικοί και κάτοικοι προειδοποιούν για οικολογική κρίση, ενώ ο κρατικός μηχανισμός μοιάζει ασυντόνιστος.
Στην Ευρυτανία ο δήμαρχος Αγράφων Αλέξης Καρδαμπίκης δηλώνει στην ΕΡΤ ότι «η νόσος του πλατάνου έχει αφανίσει εκτεταμένα τμήματα χωρίς να υπάρχει θεραπεία». Παρόμοιο κύμα ξήρανσης πλήττει τα έλατα: «Πριν από 25 χρόνια περιορίσαμε το πρόβλημα· σήμερα οι ειδικοί ζητούν άμεση κοπή των προσβεβλημένων δέντρων, όμως τα σχέδια μένουν στα χαρτιά». Παρ’ ότι τέσσερις τοπικοί δασικοί συνεταιρισμοί διαθέτουν προσωπικό, οι αναγκαίοι καθαρισμοί δρόμων μετατίθενται για τον Ιούλιο, αποδυναμώνοντας την αντιπυρική ασπίδα.
Η ερευνήτρια του Ινστιτούτου Μεσογειακών και Δασικών Οικοσυστημάτων Δώρα Ρίζου αποδίδει την κατάρρευση των πλατάνων στο έλκος, έναν επιθετικό μύκητα καραντίνας «για τον οποίο δεν υπάρχει αγωγή». Στα έλατα και τα πεύκα, καθοριστικό ρόλο παίζουν οι επαναλαμβανόμενοι καύσωνες και οι πολυετείς περίοδοι ανομβρίας: σε τμήματα της Αττικής η ξήρανση φθάνει το 90 %. Το πρόβλημα οξύνεται σε μονοκαλλιέργειες αστικού πρασίνου χαμηλής βιοποικιλότητας, φυτεμένες μαζικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι χωρίς άμεσο σχέδιο δράσης – προληπτικούς καθαρισμούς, συνεχή παρακολούθηση και αναδασώσεις με ανθεκτικά, ανάμεικτα είδη – η απώλεια δασικής κάλυψης θα επιταχυνθεί, υπονομεύοντας βιοποικιλότητα, αντιπλημμυρική προστασία και τοπικές οικονομίες. «Η κλιματική αλλαγή δεν αφήνει χρονικά περιθώρια», προειδοποιούν· κάθε χαμένο καλοκαίρι αυξάνει τον κίνδυνο μεγάλων πυρκαγιών. Η πολιτεία καλείται να περάσει από τις εξαγγελίες σε συνεκτική και αποτελεσματική πράξη πριν τα πολύτιμα ελληνικά δάση γίνουν οριστική ανάμνηση.
