Το ασταμάτητο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, πέρα από τις ηγεμονικές κι επίπλαστες «πολύχρωμες» κατευθύνσεις, παράγει αυθόρμητα πολιτισμικά στοιχεία που τείνουν σε μια απρόβλεπτη ανάμειξη των διαφόρων πολιτισμικών τάσεων που συνυπάρχουν σε έναν δεδομένο χώρο. Όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία το πράττουν στο πλαίσιο των δήθεν εθελοντικών κοινωνικοπολιτιστικών ανταλλαγών και ειρηνικής συνύπαρξης σε ένα πλαίσιο που στόχο έχει την αφαίρεση της πολιτισμικής ταυτότητας – κληρονομιάς.
Η παγίδα της πολυπολιτισμικότητας όπως τη βιώνουμε σήμερα,συνίσταται στην επιβολή και την εκτέλεση καταναγκαστικών και ολοκληρωτικών παρεμβάσεων εις βάρος του κοινωνικού συνόλου είτε αυτοί λέγονται ντόπιοι είτε είναι συνάνθρωποι μας, που το αδίστακτα πολυπρόσωπο κεφάλαιο, τους εξαναγκάζει να εγκαταλείπουν τον τόπο τους.
Σε οποιονδήποτε από τους διάφορους χώρους διαπολιτισμικής, πολυπολιτισμικής και πολυπολιτισμικής δεξαμενής που μπορούμε να εντοπίσουμε στις κοινωνίες του 21ου αιώνα στον πλανήτη, υπάρχουν ποικίλες βαθμίδες αφομοίωσης αυτών που «έρχονται από μακριά», που κουβαλούν ή φέρνουν μαζί τους τα φώτα και τις σκιές των πολιτισμών τους.
Η μεγάλη ποικιλομορφία των πολιτισμών και των ατόμων που συνυπάρχουν στις μεγάλες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης παρουσιάζει ποικίλους βαθμούς επιτυχίας ή αποτυχίας στην αλληλεπίδραση και τη συμμετοχή τους στο «αυθόρμητο» πολυπολιτισμικό φαινόμενο. Υπάρχει όμως μια αξιοσημείωτη τάση του μουσουλμανικού κόσμου να μη συμβαδίζει με αυτή τη διαδικασία. Η κατηγορία της δήθεν «ισλαμοφοβίας» από όσους από εμάς εφιστούμε την προσοχή σε αυτό το φαινόμενο δεν απομακρύνει αυτό το κραυγαλέο γεγονός από την πραγματικότητα. Ο Giovanni Sartori και η Oriana Falacci, για να αναφέρω μόνο δύο από τους μεγάλους επικοινωνιολόγους της εποχής μας, το έχουν αποδείξει αυτό δυναμικά ξανά και ξανά. Το Ισλάμ δεν είναι συμβατό με τη Δύση!
Η τρομοκρατία είναι ένα (σχεδόν) αποκλειστικό σήμα κατατεθέν και η κατ’ εξοχήν μέθοδος του ισλαμικού εξτρεμισμού, ο οποίος χτυπά ανελέητα την παραδοσιακή και φιλόξενη Ευρώπη. Υπάρχουν εκατομμύρια αναμφίβολα ειρηνικοί μουσουλμάνοι, αλλά αυτός ο ειρηνισμός έχει ελάχιστη σημασία μπροστά στον αυστηρό και τυραννικό έλεγχο που ασκεί πάνω τους ο ισλαμικός φονταμενταλισμός.
Ο σκληρά εργαζόμενος, αφοσιωμένος στο όραμα του πρόσφυγας ή μετανάστης που σέβεται και συμβαδίζει στην κουλτούρα της χώρας που ζει είναι είδος προς εξαφάνιση. Ο παρασιτικός μετανάστης, αδιάφορος και γεμάτος ψεύτικα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα, ευνοείται.
Από την άλλη, η πολιτιστική προέλαση της παγκόσμιας νέας αριστεράς (αριστερισμός )από τις παραλλαγές που επέλεξαν να ανακυκλώσουν οι ειδήμονες μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, επέλεξε την πολυπολιτισμικότητα ως μία από τις προτιμώμενες αιτίες της. Διέλυσαν αυθόρμητες διαπολιτισμικές διαδικασίες, αντικαθιστώντας τες με άλλες προσαρμοσμένες στις ιδεολογικές τους αξιώσεις. Ποινικοποίησαν και παθολογικοποίησαν τις αντίθετες απόψεις. Οι μεγάλες αρετές που άκμασαν στην πολυπολιτισμικότητα της νεωτερικότητας μετατράπηκαν σε σοβαρές κακίες της μετανεωτερικότητας.
Στο σύγχρονο αριστερό όραμα, η εργασία αποτελούσε θεμελιώδη αξία. Για τη μεταμοντέρνα αριστερά, είναι αυτά τα ψευδή δικαιώματα που κυριαρχούν. Ο αριστερός λόγος συνήθιζε να προτείνει τη συζήτηση, την αντιπαράθεση των ιδεών και την εξάλειψη των ταμπού. Σήμερα, η μεταμοντέρνα αριστερά λειτουργεί στους αυτοϊκανοποιητικούς κύκλους της ενιαίας σκέψης και του ταμπού ως διαλεκτική υπόσχεση. Η Ευρώπη πεθαίνει. Δεν έχει την ικανότητα να αντιδράσει. Κατηγορεί τον εαυτό της ότι δεν κατανοεί ή δεν αφομοιώνει την πολύπλοκη φύση των κοινωνικών και πολιτισμικών διαδικασιών. Είναι θύμα της άρνησης της πραγματικότητας που χαρακτηρίζει σήμερα τις πνευματικές της ελίτ, την πολιτική της τάξη (πιο παρασιτική και διεφθαρμένη από ποτέ) και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της. Αλλά ευτυχώς, οι μεγάλες πλειοψηφίες αφυπνίζονται, διότι τα γεγονότα δεν μπορούν πλέον να χειραγωγούνται, να δογματίζονται ή να αποκρύπτονται επ’ αόριστον.
