Από τους Μολάους που έχουν βαθιές ρίζες μέσα στην ιστορία, όπως αποδεικνύουν τα πλούσια Μυκηναϊκά ευρήματα, οι τάφοι και ο μεταλλευτικός ορυκτός πλούτος, κατάγεται ο Θεόδωρος Παυλάκος, πρώην πρόεδρος της Παλλακωνικής Ομοσπονδίας Αμερικής και Καναδά, ο οποίος έχει κάνει μια μεγάλη αξιόλογη διαδρομή από το 1976, όπου ίδρυσε τον Σύνδεσμο Επιδαύρου Λιμηράς, μέχρι τον Ιούνιο του 2023, όπου παρέδωσε τα ηνία ως πρόεδρος για πέντε χρόνια της Παλλακωνικής, στον Φώτη Κόκκοτο. Ο Θεόδωρος Παυλάκος έχει προσφέρει σημαντικό έργο στην Παλλακωνική Ομοσπονδία όλα τα χρόνια που την υπηρέτησε, διανύοντας όλη την ιεραρχία, από απλό μέλος μέχρι πρόεδρος μέσα στη δύσκολη συγκυρία της πανδημίας. Συζητήσαμε μαζί του την αποχώρησή του, το έργο του, τις εντυπώσεις του για τον νέο πρόεδρο Φώτη Κόκκοτο, με λίγα και περιεκτικά λόγια, αφού το «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», όπως μας είπε.
Κύριε Παυλάκο, ήσασταν πρόεδρος της Παλλακωνικής Ομοσπονδίας Αμερικής – Καναδά για πέντε χρόνια. Ποια θεωρείτε σαν την πιο σημαντική σας προσφορά στον Σύλλογο;
Υπήρξα πρόεδρος για 5 χρόνια λόγω του ανασταλτικού παράγοντα του Covid, ο οποίος σταμάτησε τη δραστηριότητα όλων μας. Παρόλα αυτά καταφέραμε μέσα από διαδικτυακές συναντήσεις με τα μέλη μας, να κάνουμε διαλέξεις επάνω σε πολλά πολιτιστικά, εθνικά και επιστημονικά θέματα. Σχετικά με τη δική μου προσφορά, μπορώ να πω ότι συνέβαλα και εγώ από την τιμητική θέση του προέδρου που εκλέχτηκα και πάντα με τη βοήθεια των μελών μας στην υποστήριξη του Μουσείου Σπάρτης στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ με την ζωοφόρο με τις 32 μετώπες. Το Σπαρτιατικό Μουσείο είναι στολίδι όχι μόνο για το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, αλλά και για όλο τον Ελληνισμό. Δεν υπάρχει πουθενά εδώ στο εξωτερικό τόσο μεγαλειώδης προσφορά, που αναδεικνύει και τη Σπάρτη και την Λακωνία και έχει επισκέπτες που θαμπώνονται από αυτό. Η Παλλακωνική έχει σταθεί και συνεχίζει να υποστηρίζει το έργο αυτό, στο οποίο είναι επικεφαλής ο Ηλίας Τομάζος, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας «Παιδεία» που ίδρυσε το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, και δημιούργησε κάτι αντάξιο του ελληνικού πολιτισμού. Μια άλλη προσπάθεια που έκανα ήταν, ότι κατάφερα να διατηρήσω σε λειτουργία δύο σωματεία και αυτό ήταν για μένα προσωπική επιτυχία. Οπως ξέρετε, πολλοί σύλλογοι αδυνατούν να συνεχίσουν και δεν έχουν τη δύναμη που είχανε παλαιότερα.
Για ποιο λόγο νομίζετε ότι συμβαίνει αυτό;
Μια άποψη είναι ότι έχουν σταματήσει να έρχονται μετανάστες και οι νεότεροι δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ να συνεχίσουν να υποστηρίζουν τους συλλόγους που είναι οι συνδετικοί κρίκοι του Ελληνισμού. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα, ειδικά σε περιοχές εκτός μεγάλων πόλεων, που οι Ελληνες είναι διασκορπισμένοι και πολλοί δεν μιλούν ούτε ελληνικά. Από την άλλη πλευρά, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία που αγωνίστηκαν να διατηρήσουν την Παλλακωνική φεύγουν σιγά σιγά, ή δεν ασχολούνται πια, γιατί έχουν μεγαλώσει και είτε έχουν κουραστεί, είτε είναι ανήμποροι. Οι νέοι Λάκωνες στην καταγωγή, στους οποίους πέφτει η ευθύνη να συνεχίσουν την παράδοση της Παλλακωνικής, δεν ενσωματώνονται στα σωματεία και αυτό είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
Θεωρείτε ότι υπάρχει λύση για τη συνέχεια της Παλλακωνικής;
Το πρόβλημα συνέχειας υπάρχει σε όλους τους Συλλόγους και νομίζω πως η λύση του εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, που σχετίζονται όμως με τους ανθρώπους που είναι επικεφαλής και έχουν το δύσκολο ρόλο να εμπνεύσουν τους νέους ανθρώπους, ώστε να τους προσελκύσουν και να αφιερώσουν ένα μέρος του χρόνου τους στην προώθηση και διατήρηση της γλώσσας του πολιτισμού μας και της τοπικής μας παράδοσης. Οι νέοι Ελληνοαμερικανοί σήμερα, δεν αρκούνται στον κατεστημένο τρόπο που έχουμε μάθει να λειτουργούμε εμείς οι παλιότεροι μέσα στους συλλόγους, ούτε διακατέχονται από το δικό μας υψηλό πατριωτικό φρόνημα για τη μητέρα Ελλάδα. Επειδή με προβλημάτιζε αυτή η κατάσταση, είχα προτείνει και εγώ να δημιουργήσουμε μια Παλλακωνική Νεολαία και μια Παλλακωνική Επαγγελματιών και Επιστημόνων, η οποία θα συμπλήρωνε την πρώτη, την Παλλακωνική Νεολαία, μέσα από ένα network υποστήριξης της νεολαίας με συμβουλευτικό χαρακτήρα για την επαγγελματική τους κατεύθυνση, αλλά και προωθητικό για τη σταδιοδρομία και την καριέρα τους μετά το πέρας των σπουδών τους. Αυτό πιστεύω πως θα ήταν αποτελεσματικό, γιατί πολλοί νέοι σήμερα λειτουργούν με το «συμφέρον», επειδή οι καιροί έχουν αλλάξει, το American Dream έχει πια ξεθωριάσει και οι νέοι ζουν σε συνθήκες απόλυτου και σκληρού ανταγωνισμού.
Μετά από εσάς ανέλαβε καθήκοντα προέδρου ο κ. Φώτης Κόκκοτος που ήταν αντιπρόεδρος στη δική σας προεδρία;
Ο κύριος Κόκκοτος είναι νέος και πολύ δημιουργικός. Τα χρόνια που ήμουν εγώ πρόεδρος ήταν αντιπρόεδρος και πιστεύω, γνωρίζοντάς τον, ότι έχει και τις ικανότητες και την όρεξη να συνεχίσει το έργο της Παλλακωνικής και να δώσει καινούργια πνοή στην Ομοσπονδία μας, βρίσκοντας τρόπους να φέρει μέσα νέους ανθρώπους. Πιστεύω ότι με τη βοήθεια όλων μας, θα μπορέσει να πραγματοποιήσει σωστά και αποτελεσματικά την αποστολή του.
Αυτό το όμορφο σήμα σε σχήμα σταυρού που έχετε στο πέτο σας τι συμβολίζει;
Είμαι πρόεδρος του Συνδέσμου Επιδαύρου Λιμηράς η οποία είναι μία από τις τέσσερις επαρχίες του Νομού Λακωνίας: Επιδαύρου Λιμηράς, Λακεδαίμονος, Γυθείου και Οιτύλου. Τα τέσσερα χέρια που ενώνονται είναι το σύμβολό μας που μας θέλει ενωμένους γιατί μόνον έτσι θα μπορέσουμε να είμαστε ισχυροί και να καταφέρουμε να συντηρήσουμε όχι μόνο τους συλλόγους μας αλλά και την ελληνική μας κληρονομιά.
Ο σταυρός που σχηματίζουν τα χέρια με τα αρχικά των επαρχιών είναι για μας το σημείο που διασταυρώνονται η αγάπη, η δικαιοσύνη του Θεού και η υπέρτατη θυσία που μας υπενθυμίζουν διαρκώς τον προορισμό μας.
Της Γιάννας Κατσαγεώργη για τον Εθνικό Κήρυκα
Πηγή: https://www.ekirikas.com/
