της Ειρήνης Καρυδη
– “Πείτε μου, επιτέλους, κύριε δικαστά. Υπάρχει κάτι πιο σκληρό και ανελέητο από τη μνήμη;Υπάρχει κάτι λιγότερο οδυνηρό;
Λιγότερο βάρβαρο; Υπάρχει κάτι που να σε μαστιγώνει τα βράδια με λιγότερη δύναμη;
Αυτή, αυτή η ρουφιάνο, η άτιμη.
Αυτή τυραννάει, ασταμάτητα μεγαλύτερη από τους μεγαλύτερους τυράννους.
Ισχυρότερος βασανιστής από όλους τους βασανιστές που πέρασαν στην ιστορία. Ο μέγιστος σαδιστής όλων.
Είναι αυτή που σε δένει με σκοινιά να μην μπορείς να κάνεις ούτε βήμα, που σε έχει φιμωμένη να μην μπορείς να βγάλεις ούτε λέξη, που γελάει προκλητικά μαζί σου και σε ειρωνεύεται.
Αυτή, που καγχάζει και φωνάζει δυνατά δίπλα απ’τα αυτιά σου που σε τρώει κομματάκι – κομματάκι έως ότου δεν αφήσει ούτε κύτταρο από σένα.
Αυτή, που σε περιπαίζει, σε χλευάζει και σε κοροϊδεύει πετώντας σου στο πρόσωπο μέσα όλα τα περασμένα, που μπροστά στα μάτια σου ζωντανεύει σκηνές, ανθρώπους και αισθήματα.
Αυτή φταίει για όλα.
Επιτέλους, κύριε δικαστά, καταδικάστε την…καταδικάστε τη εις θάνατον, και ρίξτε ισόβια στις μνήμες να απαλλαγώ από δαύτες, να είμαι ένα άδειο κουβούκλιο, να μην θυμάμαι, να μην πονάω, να κοιμάμαι τα βράδια. Γίνεται;”
Και το αίτημα μου απορρίφθηκε…οι ένορκοι σώπασαν!
Τις τελευταίες μέρες μια συγκεκριμένη αποκάλυψη για σεξουαλική παρενόχληση (ή και κακοποίηση;),κατάφερε να ενεργοποιήσει τα κοινωνικά αντανακλαστικά θεσμών και προσώπων σε ολόκληρη την πολιτική πυραμίδα.
Το ζητούμενο όμως είναι ότι, υπάρχουν συνεχώς ιστορίες βίας και κακοποίησης όλων των μορφών σε γυναίκες όλων των ηλικιών…
Πόσες από αυτές έρχονται τελικά στο φως;
Πόσες γυναίκες που βιώνουν σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, λεκτική βία, βρίσκουν το θάρρος να αναζητήσουν βοήθεια;
Πόσες γυναίκες που έρχονται αντιμέτωπες με την απόγνωση αισθάνονται αδύναμες να αντιδράσουν;
Το να καταγγείλει το θύμα την σεξουαλική επίθεση χρειάζεται αναμφισβήτητα θάρρος, αλλά και ένα αποτελεσματικό πλαίσιο διερεύνησης και ελέγχου των κρουσμάτων αυτών, με στόχο την τιμωρία του δράστη.
Επίσης, απαιτείται ένα αποφασιστικό βήμα, χωρίς πολιτικές ή και οικονομικές παρωπίδες, για να διαπιστωθεί ότι η σεξουαλική παρενόχληση, το κουρέλιασμα της αξιοπρέπειας ενός ανθρώπου και ο βιασμός σώματος και ψυχής, δεν αποτελούν έκφραση μιας διαστρεβλωμένης σεξουαλικής επιθυμίας, αλλά άσκηση βίας και εξουσίας.
Στο τέλος, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι επιπτώσεις στα θύματα κακοποίησης, είναι χρόνιες και σφραγίζουν ανεξίτηλα τη βιοψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη αλλά και τη μετέπειτα πορεία τους.
Τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αντιμετωπίζουν ένα συνεχές μετατραυματικό στρες και μια αέναη κατάθλιψη, γιατί το σώμα τους παύει να λειτουργεί ως “ασφαλής τόπος”, με αποτέλεσμα να θεωρούν τον εαυτό τους και το σώμα τους άχρηστα και αδύναμα.
Μια ατελείωτη άνιση μάχη που χρειάζεται σεβασμό και κατανόηση από το άμεσο και έμμεσο περιβάλλον.
