του Γιώργου Βεργιάννη
Κάθε σκεπτόμενη πολιτική δύναμη αλλά και κάθε Ελληνίδα και Έλληνας, που σέβονται τον εαυτό τους νιώθουν και αντιλαμβάνονται την δραματική ανάγκη της ενεργειακής αυτονομίας της χώρας. Η αξιοποίηση των εγχώριων πόρων σημαίνουν αρχικά, χαμηλό κόστος και κατά συνέπεια καλύτερους όρους ζωής, προοπτικές ανάπτυξης και ασφαλώς, ένα βήμα απεξάρτησης.
Όμως, αντ’ αυτού που προφανώς θα απαιτούσε νέα δίκτυα μεταφοράς, ανάπτυξη αειφόρων πηγών όπως είναι η αιολική, η ηλιακή, η κυματική, αλλά και άλλες μορφές ενέργειας, εμείς επιλέξαμε την εγκατάλειψη των λιγνιτικών μονάδων (με όποιες αναγκαστικές παλινδρομήσεις ακολουθούν) σε αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες ώρες. Διαλέξαμε κυριολεκτικά την εκποίηση της όποιας ανάπτυξης και φυσικά της διαχείρισης σε ξένους των εναλλακτικών μορφών, της απελευθέρωσης σε τυχοδιωκτικά στοιχεία της αγοράς και βέβαια την διάλυση της ΔΕΗ.
Έτσι λοιπόν, η σμπαραλιασμένη οικονομία ζητιανεύει κρατικές ενισχύσεις για την κάλυψη των απογειωμένων τιμών…
Την ίδια ώρα η Ελλάδα παγώνει, και τα σε απόγνωση νοικοκυριά προσεύχονται να τύχουν επανασύνδεσης όταν δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τον ιλλιγκιώδη λογαριασμό τους…
Τελικά, η οικολογική αντίληψη του κ. Μητσοτάκη και των περί αυτού «φωστήρων» ώθησε στις τραγικές, στις ολέθριες επιλογές ή μήπως η υποταγή στις ορέξεις των μεγάλων της παγκόσμιας αγοράς που τελικά ευθυγραμμίστηκε και αποφάσισε σε πλήρη αντίθεση με την άμεση αλλά και την ευρεία έννοια των εθνικών συμφερόντων…;
Φαίνεται δυστυχώς πως η Ελλάδα διολισθαίνει σε ολέθριες επιλογές στον ενεργειακό τομέα που είναι απολύτως κρίσιμος για την πορεία της και την επιβίωσή της.
Ακόμα και οι σκληροπυρηνικοί πολιτικά οικολόγοι, παραδέχονται ότι το κόστος αυτών των επιλογών ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητές μας.
Αλλά μάλλον, αυτές οι αποφάσεις δεν λήφθηκαν από την κυβέρνηση αυτοβούλως…
Η εξάρτηση της πατρίδας που συνυπάρχει επί πολλές δεκαετίες με κάθε επιλογή και συνοδεύεται πάντοτε από «ενισχύσεις», «επιδοτήσεις» που επίσης, πάντοτε καταλήγουν σε σκέτη κατανάλωση και στην συνέχεια αποδημία….
Απ’ όσα και δια γυμνού οφθαλμού φαίνονται, τελικά δεν υπάρχει σχέδιο εθνικής δράσης στην οικονομία. Δεν υπάρχει σχέδιο εθνικής δράσης στην ενέργεια. Κι αυτό διότι απουσιάζει η περί εθνικού συμφέροντος αντίληψη αλλά και ως προτεραιότητα από την κυβέρνηση και δυστυχώς μάλλον και από το σύνολο των “αντιπροσωπευτικών” δυνάμεων του τόπου.
Η λανθασμένη αντίληψη περί «ευρωπαϊκού» έχει υποκαταστήσει κάθε έννοια Εθνικού. Και λέω λανθασμένη αντίληψη διότι ως «ευρωπαϊκό» δεν εννοούν παρά τις επιλογές των οικονομικών τραστ, των εταιριών και εν τέλει, της παγκοσμιοποίησης.
Γιώργος Βεργιάννης
