Σε πρόσφατη συζήτησή με τους μαθητές μου με θέμα τη χειραγώγηση των πολιτών από τα ΜΜΕ, τέθηκε το ζήτημα των παραγόντων που την καθιστούν ευχερέστερη.
Στο αναλυόμενο κείμενο αναφερόταν ως βασική αιτία όξυνσης του φαινομένου η απουσία ουσιαστικών πολιτικών προτάσεων από τους σημερινούς πολιτικούς εκπροσώπους.
Αφορμώμενος από αυτή την αναφορά μίλησα για την κατάρρευση των πολιτικών μύθων που διευκόλυνε την εδραίωση της διαχειριστικής λογικής στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας. Όταν ελλείπουν οι ιδέες και το κοινωνικό όραμα, ο πολίτης στερείται έρματος ιδεολογικού και ευκολότατα άγεται και φέρεται από τους δριμείς ανέμους της προπαγάνδας.
Οι διεκδικούντες την ψήφο του σεμνύνονται για την πιστή εφαρμογή των οδηγιών των διεθνών αρπακτικών – μεντόρων τους και όχι -αλίμονο!- για την προσήλωση σε ιδανικά και την υλοποίηση ή έστω υπεράσπιση της
πολιτικής τους πρότασης. Και ο πολίτης, ιδεολογικά αδαής και σε κοινωνικούς αγώνες αβέλτερος, πείθεται στο θέατρο σκιών που παρακολουθεί στον πάτο του πλατωνικού σπηλαίου.
Κι αφού οι ηγέτες του επαίρονται φληναφούντες για την επιτυχία τους ως διαχειριστές της πολιτικής ένδειας, καθίσταται κατανοητή και η παραφιλολογία των κομματικών «πολυκατοικιών». Στις ποδιές των υπερπολυτελών διαμερισμάτων τους σφάζονται παλικάρια, δεξιά κι αριστερά.
Όταν ελλείπουν οι ιδέες και το κοινωνικό όραμα, ο πολίτης στερείται έρματος ιδεολογικού και ευκολότατα άγεται και φέρεται από τους δριμείς ανέμους της προπαγάνδας.
Διαγκωνισμοί, μαχαιρώματα, εκπαραθυρώσεις, τσιμεντώματα πτωμάτων στα υπόγεια… Βέβαια, η παρομοίωση του κράτους με οίκο είναι κλασική στην πολιτική φιλοσοφία. Όμως, ήδη ο Αριστοτέλης είχε επισημάνει ότι η αλληγορία αυτή είναι εύστοχη στα κληρονομικά μοναρχικά – αριστοκρατικά πολιτεύματα, όπου η άσκηση της πολιτικής εξουσίας γίνεται με φυλετικό, πατερναλιστικό -δηλαδή πρωτόγονο, μη πολιτικό- τρόπο. Να, λοιπόν, μία ακόμη αιτία που καθιστά εύστοχο όρο την «πολυκατοικία».
Στην Ελλάδα ειδικά -αλλά και αλλού- η άσκηση της εξουσίας είναι «οικογενειακή» υπόθεση. Η δημοκρατία μας είναι οικογενειοκρατική, αρχοντοχωριατική, νεοφεουδαρχική. Οι πολιτικές οικογένειες είναι διαχειρίστριες στις εκάστοτε κομματικές «πολυκατοικίες» τις οποίες νέμονται και των οποίων τα διαμερίσματα διανέμουν στην κλιεντέλα τους.
Οι ισχυρότεροι σιελογόνοι αδένες κερδίζουν τα καλύτερα διαμερίσματα (προνομιακά, δε, οι αργυρώνητες πένες). Η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται στο επίπεδο της βαττολογίας περί μιαρών ερωτικών μείξεων και του ψιττακισμού των συνταγολογίων που παρέχουν οι εταιρίες προεκλογικών εκστρατειών.
Ανδράρια και γύναια της κατωτέρας υποστάθμης επιδεικνύουν μούσκουλα, οδοντοστοιχίες, καμπύλες και κορεκτίλα. Κι έπειτα, όταν κρίνουν ότι ο «κυρίαρχος» λαός χρειάζεται και ολίγη από «κλειδαρότρυπα» , ε , αποκαλύπτουν και κάποια ένοχα μυστικά από τις κρεβατοκάμαρες των οροφοδιαμερισμάτων της νομενκλατούρας…
Η πολιτική αντιγράφει τον κοινωνικό κανιβαλισμό των εκπομπών πεποιημένης πραγματικότητας (ριάλιτι-σόουζ). Η απολιτική -σαφώς άνωθεν επιβεβλημένη- στάση ζωής διευκολύνει το διαζύγιο του πολίτη( ; ) από την πραγματικότητα και το κενό καταλαμβάνουν η καμαρίλα και η αποφορά του πολιτικού “μπουντουάρ”. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα ως αποδομητές του πτώματος της πολιτικής. Ο Ιονέσκο μάλλον Έλληνας ήταν…
Κείμενο: Δημήτρης Βουρλιωτάκης
