Από την Ιερά Εξέταση της καθολικής εκκλησιάς, στην ναζιστική λογοκρισία και σήμερα στον τραμπουκισμό της πολιτικής ορθότητας το μόνο που έχει αλλάξει είναι η μέθοδος. Η Ιερά Εξέταση και η ναζιστική λογοκρισία έχουν αρκετά κοινά. Από την απαγόρευση βιβλίων μέχρι τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες. Από την άλλη μεριά η πολιτική ορθότητα σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται σαν κίνημα αντίθετο στον ολοκληρωτισμό και υπέρμαχο της ελευθερίας του λόγου. Είναι όμως έτσι στα αλήθεια αυτό;
Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια σεξιστική, ομοφοβική και ρατσιστική κοινωνία με αποτέλεσμα διάφορες κοινωνικές ομάδες να χλευάζονται και να περιθωριοποιούνται, στη καλύτερη περίπτωση, όμως το τελευταίο που χρειάζεται μια τέτοια κοινωνία είναι μια ομάδα «αστυνόμευσης» του λόγου. Το 2020 δημοσιεύτηκε στο CNN ένα άρθρο που ζητούσε την κατάργηση ορισμένων κειμένων από την σχολική υλη διότι προωθούσαν σεξιστικό, ρατσιστικό και ομοφοβικό λόγο. Ανάμεσα σε αυτά τα κείμενα βρισκόταν ο Σαίξπηρ αλλά και ο Όμηρος. Η κατάσταση όπως όλοι μπορούμε να αντιληφτούμε είναι εκτός έλεγχου. Η ανθρωποφαγία πλέον είναι καθημερινό φαινόμενο από πανελίστες, δημοσιογράφους και απλούς χρήστες των social media. Από την μια μέρα στην άλλη βλέπουμε ανθρώπους που, αδίκως, δοξάζονταν να αποκαθηλώνονται από τους ίδιους τους δοξαστές και αυλοκόλακες τους. Είναι απλά μια καινούρια μόδα ή όντως η ιερά εξέταση έχει αλλάξει μέθοδο;
Η πολιτική ορθότητα έχει πολλά πρόσωπα και χρησιμοποιεί όποιο την βολεύει ανάλογα με το κοινωνικό περιβάλλον. Στα πανεπιστήμια παίρνει το πρόσωπο του επαναστάτη που όποιος διαφωνεί μαζί του θεωρείται αυτόματα φασίστας. Στα σχολείο το πρόσωπο του «καθώς πρέπει» θεωρώντας αλήτες όλους τους διαφορετικούς. Στην τηλεόραση το πρόσωπο του ακομπλεξάριστου και ανοιχτόμυαλου παρουσιαστή. Αυτά είναι μόνο κάποια πρόχειρα παραδείγματα. Το κοινό συστατικό αυτών των προσωπείων που χρησιμοποιεί η πολιτική ορθότητα είναι πως η «ορθή» άποψη είναι αυτή που βρίσκει σύμφωνους τους περισσότερους. Πολύ σωστό. Έτσι είναι η δημοκρατία. Ε λοιπόν όχι. Η ορθότητα μιας άποψης δε κρίνεται με βάση τους υποστηρικτές της. Αν ίσχυε αυτό ο Γαλιλαίας είχε άδικο. Η γη δε γυρίζει…
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η δηθενιά και ο λαϊκισμός των «πολιτικά ορθών» απόψεων αλλά ο φανατισμός των υποστηρικτών τους. Ένας σύγχρονος μακαρθισμός που υπονομεύει την δημοκρατία και εμποδίζει τα ελευθέρα πνεύματα να εκφραστούν. Ότι ακριβώς έκανε και η ιερά εξέταση. Τότε ο Γαλιλαίας φοβόταν τα βασανιστήρια. Σήμερα δεν έχουμε βασανιστήρια, η βία δεν ασκείται στο σώμα μας αλλά στο μυαλό μας. Μας κατακλύζουν συνεχώς απόψεις που μας επιβάλλονται από την κοινή γνώμη, από την μηχανή του κιμά όπως λέει ο Ίψεν.
Αν θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι πρέπει να αντισταθούμε στην πιο ύπουλη μορφή του συστήματος. Αυτή που μας κάνει να νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε προοδευτικά ενώ στην ουσία σκαφτόμαστε πιο στείρα και οπισθοδρομικά και από το ίδιο το σύστημα. Πρέπει να αντισταθούμε στον γκαιμπελισμό που σήμερα έχει πάρει έναν ρόλο προστάτη ενώ στην ουσία ο ρόλος του είναι ο ίδιος που είχε και τότε. Αυτός του τραμπούκου.
