Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της φετινής πολιτιστικής σεζόν ετοιμάζεται να ζήσει το αθηναϊκό κοινό. Ο Μανώλης Μητσιάς, ένας από τους εμβληματικότερους ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού, αφιερώνει δύο μοναδικές βραδιές στον άνθρωπο που σφράγισε την καλλιτεχνική και προσωπική του διαδρομή: τον σπουδαίο ποιητή Νίκο Γκάτσο. Οι συναυλίες θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 5 και το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026, στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Η σχέση των δύο ανδρών δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική συνεργασία, αλλά ένας δεσμός σχεδόν πατρικός. Ο Μανώλης Μητσιάς θυμάται συχνά τις στιγμές που αναζητούσε καθοδήγηση από τον ποιητή, ρωτώντας τον «Κύριε Γκάτσο, τι να κάνω;», για να λάβει την αφοπλιστική απάντηση: «Μονάχος σου θα το βρεις». Αυτή η μυητική διαδικασία, μέσα από τα μυθικά στέκια όπου σύχναζε ο Γκάτσος με τον Μάνο Χατζιδάκι, διαμόρφωσε τον Μητσιά όχι μόνο ως ερμηνευτή αλλά και ως προσωπικότητα.
Το πρόγραμμα των συναυλιών
Ο ερμηνευτής, έχοντας στην «προίκα» του σχεδόν 100 τραγούδια που γράφτηκαν από τον Γκάτσο ειδικά για τη φωνή του, επέλεξε να δομήσει τις εμφανίσεις του σε δύο διακριτά μέρη:
-
Πρώτο Μέρος: Για πρώτη φορά στην καριέρα του, ο Μανώλης Μητσιάς θα παρουσιάσει ολοκληρωμένο τον εμβληματικό δίσκο «Θαλασσινά φεγγάρια», σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για ένα έργο όπου ο λόγος του Γκάτσου συναντά τη μελωδική μεγαλοφυΐα του Μίκη, δημιουργώντας ένα αξεπέραστο ηχητικό τοπίο.
-
Δεύτερο Μέρος: Μια περιήγηση στις «χρυσές» στιγμές της συνεργασίας του με τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι. Τραγούδια που έγιναν κτήμα όλων μας και αποτελούν τον πυρήνα της σύγχρονης μουσικής μας ταυτότητας.
Μια ιστορική αναδρομή
Η παρουσία του Μανώλη Μητσιά στο Μέγαρο αποτελεί μια ευκαιρία για το κοινό να έρθει σε επαφή με την εποχή της μεγάλης ελληνικής δημιουργίας. Μέσα από την ερμηνεία του, αναβιώνει η ατμόσφαιρα των κύκλων της τέχνης που διαμόρφωσαν την πολιτιστική Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών.
Είναι μια κατάθεση ψυχής από έναν καλλιτέχνη που ευτύχησε να είναι ο πρώτος που έδωσε φωνή σε στίχους-κειμήλια, αποδεικνύοντας ότι η ποίηση, όταν μελοποιείται από τους μεγάλους, παραμένει ζωντανή και επίκαιρη.
