Έντονη «πολιτική» αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες μεταξύ της Ζωής Κωνσταντοπούλου και του ΚΚΕ. Αρχικά, δεν σκόπευα να ασχοληθώ, καθώς θεωρώ πως τέτοιες κόντρες δεν έχουν ουσία. Ωστόσο, παρατηρώ με έκπληξη ένα αυξανόμενο ευνοϊκό ρεύμα προς την Πλεύση Ελευθερίας, γεγονός που καθιστά το θέμα άξιο σχολιασμού.
Η αντιπαράθεση ξεκίνησε στη Βουλή όταν, για άλλη μία φορά, η… δημοκράτισσα κυρία Κωνσταντοπούλου δεν σεβάστηκε τους κανόνες του κοινοβουλίου. Με το γνωστό αλαζονικό της ύφος, προσπάθησε να καπελώσει άλλους βουλευτές, θεωρώντας πως αυτά που έχει να πει είναι σημαντικότερα. Ο προεδρεύων εκείνη την ώρα, βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης, επιχείρησε να την επαναφέρει στην τάξη.
Έπειτα, η κυρία Κωνσταντοπούλου προχώρησε σε μια «πολιτική» πράξη με σαφή «πολικό» λόγο. Συγκεκριμένα, δημιούργησε ένα βίντεο όπου συνέκρινε φράσεις βουλευτών του ΚΚΕ με αντίστοιχες της ΝΔ, με σκοπό να αναδείξει μια πολιτική τους ταύτιση. Ωστόσο, οι φράσεις αυτές δεν υποδήλωναν κάποια ιδεολογική συγγένεια, αλλά απλώς την προσπάθεια των βουλευτών να διατηρήσουν μια τάξη στη συζήτηση, τη στιγμή που η ίδια μετέτρεπε το κοινοβούλιο σε… λατινοαμερικάνικο γήπεδο. Το αποτέλεσμα; Αυτογκόλ για την ίδια.
Σε απάντηση, το ΚΚΕ δημιούργησε ένα άλλο βίντεο, στο οποίο προέβαλε απόψεις των βουλευτών της Πλεύσης Ελευθερίας, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν δεξιόστροφες.
Ας θυμηθούμε, όμως, δύο χαρακτηριστικά περιστατικά που αποκαλύπτουν το πολιτικό ποιόν της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία τους τελευταίους μήνες προβάλλεται ως άλλη Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Το 2005, τέσσερις τουρίστριες από την Αυστραλία έπεσαν θύματα βιασμού από έναν Έλληνα που προσφέρθηκε να τις ξεναγήσει. Μάρτυρας υπεράσπισης του δράστη; Φυσικά, η «υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Το 2015, έθεσε ζήτημα νομιμότητας της λειτουργίας του Κοινοβουλίου λόγω της απουσίας των προφυλακισμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Η δήλωσή της αυτή επικροτήθηκε αμέσως από τη Χρυσή Αυγή, η οποία την έκανε σημαία της.
Λαϊκισμός και κοινοβουλευτικός διάλογος
Όποιος παρακολουθεί τις συνεδριάσεις της Βουλής μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου και το κόμμα της δεν προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό στον δημοκρατικό διάλογο, πέρα από έναν ασύστολο λαϊκισμό που θυμίζει εποχές μνημονίου.
Αντιθέτως, οι συνεχείς φωνές, οι ειρωνείες και οι διακοπές των συνεδριάσεων μόνο κακό κάνουν στη Δημοκρατία. Επιπλέον, αυτές οι μικροκομματικές θεατρικές παραστάσεις αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη από τα πραγματικά προβλήματα, εξυπηρετώντας τελικά την κυβέρνηση.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν αποτελεί αντισυστημική πολιτική πρόταση. Είναι αυτό που υπήρξε σε όλη την πολιτική της σταδιοδρομία: η ορντινάτσα του συστήματος.
Διαβάστε Επίσης:
Δημήτρης Παπαχρήστος: «Το Πολυτεχνείο δεν έχει ιδιοκτήτες. Ανήκει σε όλους όσους αγωνίζονται»
