Αυτή την εβδομάδα σάς έχω μια ανταπόκριση από τη Ρόδο. Ναι, από αυτό το νησί που για δέκα μέρες πάλευε με τις φωτιές για να κρατηθεί ζωντανό. Και τα κατάφερε. Γιατί οι Ροδίτες έδειξαν ένα πρόσωπο αλληλεγγύης και αλτρουισμού που δεν άφησαν την φωτιά να τους «κάψει» το ηθικό. Αντίθετα μάλιστα. Μπορεί οι ρυθμοί του να έπεσαν λίγο, όμως σιγά σιγά επανέρχεται και πάλι. Και αυτοί που πιστεύουν ότι η Ρόδος μετά από τις πυρκαγιές έπαψε να είναι επισκέψιμη, κάνουν λάθος. Έχει τόσες ομορφιές αυτό το νησί και επιπλέον κατοίκους που έδειξαν τι πάει να πει φιλοξενία.
Βρέθηκα στο νησί την προηγούμενη βδομάδα. Την ώρα που οι πυρκαγιές στο νότιο μέρος του έκαναν ανενόχλητες το καταστροφικό τους έργο. Έζησα τις αγωνίες, την θλίψη, τον θυμό και την αγανάκτηση. Έβλεπα ανθρώπους να δουλεύουν την μέρα και το βράδυ να τρέχουν είτε στα μέτωπα τις φωτιές, είτε στα γυμναστήρια ή τους χώρους υποδοχής των τουριστών για να βοηθήσουν και να προσφέρουν ό,τι μπορούν. Και αυτό ήταν αξιέπαινο. Πάλεψαν για τον τόπο τους και τον έσωσαν.
Οι φωτιές πλέον έχουν σβήσει και οι Ροδίτες σκέφτονται την επόμενη μέρα. Και η επόμενη μέρα εδώ στο νησί έχει πολλά να δείξει και να προσφέρει. Από τις παραδοσιακές τις ταβέρνες που βρίσκονται στα ορεινά ή παραθαλάσσια χωριά που προσφέρουν μεταξύ άλλων νόστιμα πιταρούδια (οι αφράτοι κεφτέδες που φτιάχνονται είτε από ρεβίθι, είτε από κολοκύθι, είτε από ντομάτα με πολλά μυρωδικά), γιαπράκια -έτσι λέγονται τα ντολμαδάκια εδώ- με ή χωρίς κιμά, καπαμά (αρνί με πλιγούρι), λαχταριστό σουπιόριζο ή σιμιακό γαριδάκι κ.ά. Όπως για παράδειγμα η ταβέρνα του Ηλία στο Έμπονα όπου η κυρία Ρούλα βάζει όλη την μαγειρική της τέχνη και ετοιμάζει ό,τι πιο νόστιμο μπορείτε να βρείτε σε αυτό το ορεινό χωρίο με το αλπικό τοπίο.
Λίγο πιο δίπλα στον Απόλλωνα ο Γιάννης Ευθυμίου μαζί με την γυναίκα του, στην Παράγκα, βάζει στους ξυλόφουρνους τις κατσαρόλες από νωρίς το πρωί για να ετοιμάσει τα νόστιμα μαγειρευτά και λαδερά του. Όλα με προϊόντα από την γύρω περιοχή και το νησί. Αλλά και στο Λημέρι του Ληστή στο χωριό Προφύλια όπου ο Σάββας και η Κωνσταντίνα στρώνουν τραπέζι με παραδοσιακά εδέσματα και νόστιμα κρέατα.
Όμως, στο νησί υπάρχουν και εστιατόρια που βάζουν ως βάση την τοπική κουζίνα και δημιουργούν πιάτα με το ίδιο DNA αλλά με άλλη οπτική γωνία. Κάποια από αυτά είναι σε ξενοδοχεία, κάποια αλλά στέκονται μόνα τους, όμως όλα έχουν και κάτι διαφορετικό να πουν. Αυτές τις μέρες είχα την τύχη να δοκιμάσω την κουζίνα του Noble στο ξενοδοχείο Elysium, όπου ο σεφ Γιώργος Τρουμούχης μαζί με το νεαρό Σπύρο Κουγιό παρουσιάζουν την ροδίτικη κουζίνα σε μια μοντέρνα εκδοχή από την οποία δεν έλειπε καθόλου η νοστιμιά. Δεν μπορώ να ξεχάσω την διαφορετική εκδοχή του σουπιόριζου, του καπαμά αλλά και το πιταρούδι με αστακό.
Στο ίδιο στιλ κινείται και η κουζίνα του Δημήτρη Κονταράτου στο Five Senses του ξενοδοχείου Lindos Blu. Η κροκέτα από σιμιακό γαριδάκι, το σουπιοκαλάμαρο που γεμίζεται από παστουρμά και η φούσκα που μυρίζει θάλασσα είναι μερικά από τα πιάτα που ξεχώρισα.
Λίγο πιο κάτω στο ξενοδοχείο Lindos Aqua Terra και στο εστιατόριο Gaea, στα Βλυχά, ο νεαρός σεφ Ιάσωνας Στούπας βάζει τεχνική, φαντασία και ελληνικά προϊόντα στα πιάτα του. Η διαφορετική χορτόπιτα του με την έντονη βοτανικότητα, η γεμιστή πιπεριά με την ελαφρώς καυτερή γέμιση, ο λαχανοντολμάς με τα θαλασσινά αλλά και το αρνί φρικασέ είναι μερικά από τα πιάτα που αξίζουν την προσοχή σας.
Και μιας και αναφέρθηκα στη Λίνδο δεν γίνεται να μην κάνω αναφορά σε ένα από τα πιο εμβληματικά, ιστορικά, διαχρονικά εστιατόριο όχι μόνο του νησιού αλλά και της Ελλάδας. Ο λόγος για το Μαυρίκος, εκεί όπου χρόνια τώρα τα αδέρφια Μιχάλης και Δημήτρης Μαυρίκος κάνουν την επίσκεψη μια μοναδική γευστική εμπειρία αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τους θησαυρούς της θάλασσας – αυτή η κοιλιά του τόνου αλλά και η μακαρονάδα με αυγοτάραχο ακόμα δεν μπορούν να σβήσω τις γεύσεις τους από το μυαλό μου.
Στη ζεστή Λίνδο υπάρχει και το Cesar Meze, την κουζίνα του οποίου ηγείται ο Σταύρος Κουστένης. Στην όμορφη ταράτσα του με θέα από την μία τα βράχια της Ακρόπολης και από την άλλη τα γραφικά σπίτια που σκαρφαλώνουν στην πλαγιά, γεύτηκα πιάτα με ελληνικό και τοπικό χαρακτήρα όπως τα γεμιστά που φτιάχνονται από ψητά λαχανικά, γεμίζονται με πλιγούρι και συνοδευμένα με ελληνικό gazpacho (σούπα χωριάτικης σαλάτας), ο γύρος τόνου μέσα σε τραγανό tacos από λαδόπιτα και το διαφορετικό ρολάκι με καψαλισμένη γαρίδα και αμπελόφυλλο. Μέσα στην πόλη της Λίνδου, υπάρχει επίσης και το εστιατόρια Άκρες που βρίσκεται σε ένα ιστορικό κτίριο που διαθέτει μια μικρή εσωτερική αυλή και μια φανταστική ταράτσα. Εκεί δοκίμασα νόστιμες μακαρούνες με λινδιακό γαριδάκι, μανίτες (έτσι λένε τα μανιτάρια στη Ρόδο) και χταπόδι με φάβα και πίκλες κρεμμυδιών.
Τέλος, στο χωρίο Πεύκους, είναι το εστιατόριο Hellas του Κυριάκου Ιακωβίδη, που μαζί με την Ειρήνη Γεωργουδιού έχουν ετοιμάσει ένα μενού με γεύσεις Ρόδου. Τα γιαπράκια τα φτιάχνουν με κυκλαμινόφυλλα, το παστίτσιο γίνεται θαλασσινά, το λινδιακό γαριδάκι σερβίρεται με παντζάρια και μια νόστιμη σκορδαλιά ενώ φτιάχνουν και ένα φοβερό ωμό ψάρι (κάποιοι θα το έλεγαν ceviche) που μοσχοβολάει από τα εσπεριδοειδή και τα μυρωδικά.
Όπως καταλαβαίνετε, η Ρόδος έχει νοστιμιά – και είναι και άλλα που θα σας τα πω πιο αναλυτικά – και παρά τις άσχημες στιγμές που έζησε πρόσφατα, συνεχίζει να δείχνει την ομορφιά της και να σας περιμένει να την ανακαλύψετε. Κάντε το!
Φωτογραφίες: Βασίλης Δημαράς
