Η Γαλλία μόλις έγραψε άλλη μια σελίδα στο μακρύ βιβλίο των πολιτικών κρίσεων της Ευρώπης. Με 331 ψήφους υπέρ, η αντιπολίτευση στη γαλλική Εθνοσυνέλευση πέτυχε να περάσει την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης Μπαρνιέ – αρκετές ψήφοι πάνω από το όριο των 288, σε ένα σύνολο 577 εδρών. Το αποτέλεσμα; Η τέταρτη κυβερνητική αλλαγή μέσα σε έναν χρόνο, μια χώρα διχασμένη και ένας πρόεδρος που ετοιμάζεται να απευθυνθεί στους πολίτες μέσω τηλεοπτικού διαγγέλματος.
Η συζήτηση που προηγήθηκε της ψηφοφορίας δεν ήταν απλώς έντονη – ήταν σχεδόν θεατρική. Αντιπαραθέσεις, φωνές, αποδοκιμασίες. Από τη μία πλευρά, η αντιπολίτευση ενώθηκε σε μια “ανίερη συμμαχία” της αριστεράς με το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν. Από την άλλη, η προεδρική πλειοψηφία, που στήριξε τον Εμανουέλ Μακρόν, κατηγορούσε τους αντιπάλους της για τυχοδιωκτισμό και ανευθυνότητα. Ο ίδιος ο Μισέλ Μπαρνιέ, παίρνοντας τον λόγο, προειδοποίησε: «Η Γαλλία πληρώνει 60 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως μόνο για τόκους. Αυτό δεν θα εξαφανιστεί, όποιος κι αν είναι ο πρωθυπουργός».
Η πολιτική πτώση, ωστόσο, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στη σκιά της βρίσκεται μια κοινωνία κουρασμένη από την οικονομική πίεση, έναν προϋπολογισμό που εκκρεμεί και ένα πολιτικό σύστημα που μοιάζει ανίκανο να σταθεί στα πόδια του.
Ο Μακρόν στην κόψη του ξυραφιού
Ο Εμανουέλ Μακρόν, επιστρέφοντας στο Παρίσι από τη Σαουδική Αραβία, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια δύσκολη πραγματικότητα: η Γαλλία χρειάζεται νέο πρωθυπουργό, και μάλιστα άμεσα. Όπως ανέφερε το Reuters, το Ελιζέ σκοπεύει να ανακοινώσει τον αντικαταστάτη του Μπαρνιέ μέχρι το Σάββατο. Ο Μακρόν έχει έναν στόχο: να διορίσει έναν ηγέτη που θα φέρει σταθερότητα, θα κλείσει τον προϋπολογισμό του 2025 και θα ανακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Αλλά, όπως λέει και ο Ζαν Λυκ Μελανσόν, «ακόμα κι αν βρίσκει κάθε τρεις μήνες κι από έναν Μπαρνιέ, αυτό δεν θα τον σώσει».
Η Ευρώπη στο περιθώριο ενός γεωπολιτικού παιχνιδιού
Η κρίση στη Γαλλία δεν είναι απλώς μια εσωτερική υπόθεση. Έρχεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για το γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Η Ευρώπη, μπερδεμένη και αδύναμη, δείχνει να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Ο γαλλογερμανικός άξονας, ήδη κλονισμένος, αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Η Γερμανία βαδίζει προς πρόωρες εκλογές, ενώ οι γεωπολιτικές εντάσεις στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τη Γεωργία αυξάνονται. Με την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο να πλησιάζει, η ΕΕ χρειάζεται επειγόντως ισχυρή ηγεσία – και αυτή η ηγεσία δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Εν κατακλείδι
Η πτώση της κυβέρνησης Μπαρνιέ δεν είναι απλώς μια αλλαγή πρωθυπουργού. Είναι μια αντανάκλαση της ευρύτερης πολιτικής κρίσης που πλήττει την Ευρώπη. Με έναν πλανήτη σε αναταραχή και την Ευρώπη να μοιάζει θεατής στις εξελίξεις, η εσωτερική αδυναμία της Γαλλίας ενισχύει το αίσθημα αβεβαιότητας για το μέλλον.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα για εμάς τους ίδιους: μήπως έχουμε μάθει να περιμένουμε πολλά από πολιτικούς που απλώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν; Και, το πιο σημαντικό, πότε θα απαιτήσουμε κάτι καλύτερο – όχι μόνο από τους ηγέτες μας, αλλά και από εμάς τους ίδιους;
