Στο παρόν άρθρο παρουσιάζεται μια έντονα κριτική προσέγγιση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και πολιτισμικής κατάστασης, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάβρωση των παραδοσιακών αξιών και του τρόπου ζωής, κυρίως στις νησιωτικές περιοχές. Μέσα από την ανάλυση αυτή, καταγράφεται η σταδιακή μεταμόρφωση των Ελλήνων από ανθρώπους που διατηρούσαν μια αυθεντική και αρμονική σχέση με τον πολιτισμό, τη φύση και τη δημιουργία, σε άτομα που πλέον κυριαρχούνται από την εμπορευματοποίηση και την εκμετάλλευση της τουριστικής βιομηχανίας. Η μετάβαση αυτή έχει οδηγήσει σε μια ουσιαστική απώλεια της πολιτισμικής μας ταυτότητας και στην απομάκρυνση από τις αξίες που χαρακτήριζαν την ελληνική ψυχή.
Του Παύλου Μόκα
Δεν είμαστε πλέον η ομορφότερη χώρα του κόσμου. Γιατί απλά πάψαμε εδώ και δεκαετίες να είμαστε η ωραιότερη φυλή του κόσμου. Κι αυτό είναι αλληλένδετο, ειδικά στην περίπτωση του Έλληνα ανθρώπου. Όλα αυτά που ζούμε σε μια οικτρή επανάληψη κάθε χρόνο, σα μονήρεις και μοιρολάτρες θεατές, λέγεται Νέμεσις και Τίσις, που τα έφερε φυσικά η δική μας Ύβρις. Η αποστασία μας από το ελληνικό μέτρο, την αληθινή μας φύση, το περιβόητο ελληνικό φιλότιμο, τη δημιουργία, το πνεύμα, την καλλιέργεια και το ήθος. Κοιτάξτε μόνο για παράδειγμα πως κατάντησε ο “Έλληνας” νησιώτης τους καλοκαιρινούς μήνες.
Ένας άθλιος αισχροκερδολάγνος μικροξενοδόχος, εστιάτορας ή πάροχος υπηρεσιών. Τίποτε άλλο. Ο άλλοτε ψαράς, πετράς, αλωνάρης, ποιητής, γλύπτης, καραβοκύρης, αμπελουργός. Άρχοντες όλοι, άσχετα από το λειτούργημά τους, που κατέπληξαν τότε τον κόσμο όλο μέσα στη φτώχεια τους και στην απλότητά τους. Αυτός που δημιούργησε τον υπέροχο νησιωτικό πολιτισμό, ο σημερινός απόγονός του τον βρωμίζει, τον καίει, τον αποψιλώνει, τον ξεπουλάει για τα γυαλιστερά τσαμπασίρια της πνευματικής και νοητικής πορνείας του. Δεν φταίει κανένας ποδηγετούμενος πολιτικός για όλο αυτό που ζούμε σε επανάληψη κατά συρροή και κατά εξακολούθηση τις τελευταίες δεκαετίες. Και μη μου πείτε κάποιοι πως φταίνε τα σόγια και τα τζάκια για να βγάζετε πάντα την αυτουργία σας απ’ έξω. Για να είναι εχέφρων ο πολιτικός, χρειάζεται πρώτα να μην είναι άφρων ο πολίτης που τον γεννάει. Και μάλιστα ο κάθε Έλληνας πολίτης ξεχωριστά, που αμφιβάλλω αν έστω και το ένα τοις εκατό από εμάς τιμάμε το νόημα και την ουσία της λέξης Έλληνας και της λέξης Πολίτης. Γίναμε ο περίγελος της ανθρωπότητας, ο λαός προς αποφυγή με τα αρνητικά ρεκόρ σε όλα.
Προτιμάμε να ξεπουλάμε, παρά να παράγουμε και να δημιουργούμε. Καταντήσαμε να είμαστε μονάχα σερβιτόροι που σερβίρουμε τη φτηνή ψυχή μας και την ακριβή πατρίδα μας σε ένα τραπέζι, σε μια παραλία, σε ένα γραφείο ή σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, και δε μας νοιάζει τίποτε άλλο όλο το καλοκαίρι, παρά να παραταθεί κι άλλο, όπως παρατείνεται ο καύσωνας και η ζέστη, για να τα κονομάνε κάποιοι λίγοι κι άλλο, ενώ ξέρετε πολλοί καλά και το ζείτε χρόνια τώρα στο πετσί σας, πως αυτό που ζείτε τα τελευταία χρόνια δεν είναι ούτε καλοκαίρι, ούτε ελληνικό, αλλά μια δυστοπική φλεγόμενη Βαβυλώνα.
Οι τελευταίες μέρες μιας τουριστολάγνας, εκπορνευμένης Πομπηίας. Εύχομαι τουλάχιστον οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος να βρουν τα κουφάρια μας αγκαλιασμένα.
