Στο πράσινο τοπίο του ελαιώνα του στα Κύθηρα και στο βαθύ γαλάζιο της αγαπημένης του θάλασσας στο Καψάλι είναι βέβαιο ότι ταξίδευε το τελευταίο διάστημα η σκέψη του Γιώργου Προβόπουλου. Η σκέψη που δεν μπορεί να φυλακιστεί από το άρρωστο σώμα. Αυτός ο τόπος ήταν η μεγάλη του αγάπη και το ιδανικό καταφύγιο στην ύστατη, όπως επέλεξε η σκληρή μοίρα, περίοδο της ζωής του. Μια πολύτιμη «ανάσα» μετά από δεκαετίες στο καθήκον που αγόγγυστα υπηρέτησε.
Ο άνθρωπος-κλειδί
Ο Γιώργος Πρόβόπουλος που έφυγε πολύ πρόωρα χθες από τη ζωή, δίνοντας την μεγαλύτερη προσωπική του μάχη «με αθόρυβη αξιοπρέπεια», όπως εύστοχα παρατήρησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ήταν ένας άνθρωπος προσηνής και απλός, ο οποίος έκρυβε μια αστείρευτη δύναμη και αποτελεσματικότητα, όποτε χρειάστηκε. Και χρειάστηκε πολλές φορές και για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τα «πέτρινα χρόνια» της κρίσης προκειμένου να σταθεί όρθιο το κλυδωνιζόμενο τραπεζικό σύστημα, αλλά και η οικονομία της χώρας.
Ήταν τότε που ως κεντρικός τραπεζίτης αποτέλεσε το «πρόσωπο-κλειδί» ώστε να μπει ένα ελάχιστο, αλλά ταυτόχρονα καθοριστικό τείχος προστασίας από την πλήρη καταβύθιση… Γιατί στη «βάρδια» του Γιώργου Προβόπουλου ως τραπεζίτη-θεματοφύλακα έλαχε η χρεοκοπία της χώρας. Δηλαδή ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στη θητεία ενός κεντρικού τραπεζίτη. Για να βγει κάποιος αλώβητος από μια τέτοια δραματική μέγγενη, δεν μπορεί να είναι απλά ένας καλός τεχνοκράτης.
Απαιτούνται πολλές περισσότερες και σύνθετες δυνατότητες, κυρίως όμως το προς τα έξω «πρόσωπο» και το κύρος που θα ήταν ικανό να πείσει αυτούς που έπρεπε, σε εκείνες τις δραματικές ώρες, όταν η χώρα βρισκόταν στο «πουργατόριο» ανάμεσα στην «κόλαση» της πλήρους χρεοκοπίας και τον «παράδεισο», που ισοδυναμούσε με μια μικρή έστω σανίδα σωτηρίας.
Το καθαρό βλέμμα
Ο Προβόπουλος είχε απέναντί τους γνωστούς «ιέρακες» που όρθωναν εμπόδια, αλλά κατάφερε να κερδίσει στο πλευρό του, εκείνους που έγειραν την πλάστιγγα. Προικισμένος με βαθιά θεωρητική συγκρότηση, με διεθνείς προσλαμβάνουσες αλλά και «χαλυβδωμένος» από την πολύχρονη εμπειρία του στο τραπεζικό σύστημα, είχε την ικανότητα, διατηρώντας την ψυχραιμία του ακόμη και στις πιο δύσκολες συγκυρίες, να αναζητήσει και να βρει λύσεις. Με χειρισμούς αριστοτεχνικούς και πάντα με καθαρό βλέμμα, που απέπνεε την απαραίτητη αίσθηση εμπιστοσύνης.
Έχοντας πλήρη επίγνωση της ευθύνης, αλλά και της δύναμής του. Για αυτό και έφυγε από την Τράπεζα της Ελλάδος με την αύρα του ανθρώπου που «έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της υπό πτώχευσης Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ», όπως έγραψαν οι New York Times το 2013.
Ο ίδιος σε άρθρο του στη Wall Street Journal, λίγο πριν την αποχώρησή του από την ΤτΕ, κωδικοποιούσε μέσα σε λίγες φράσεις το επίτευγμα της διάσωσης. «Οι σειρήνες της καταστροφής έχουν σιγήσει» έγραφε, «όλες οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι πλήρως προστατευμένες» και όσες είχαν φύγει «επιστρέφουν στις ελληνικές τράπεζες», αλλά και ότι έχει επιτευχθεί «ανανέωση της διεθνούς εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα». Τόσο λίγες λέξεις, που χώρεσαν ένα τόσο μεγάλο διακύβευμα.
