Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε όπως ακριβώς περιμέναμε όλοι όσοι είχαμε παρακολουθήσει τις εξελίξεις σε διάσπαση, μια δεύτερη διάσπαση που άργησε πολύ. Ένας αργός και βασανιστικός θάνατος που το μόνο που κατάφερε ήταν να αναδείξει το ΠΑΣΟΚ σε σοβαρή και εναλλακτική πολιτική πρόταση. Ένας αργός και βασανιστικός θάνατος που διευκόλυνε τους κυβερνητικούς δημοσιογράφους να συγκρίνουν τη σοβαρότητα των ανθρώπων που κυβέρνησαν το 2015 με τους σημερινούς μας μεσσίες.
Όμως τι φταίει; πώς φτάσαμε ως εδώ;
Το πρόβλημα έχει τις ρίζες του πολύ βαθιά. Από τότε που ανέλαβε την εξουσία του κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας. Σίγουρα πιστώνεται την τεράστια αύξηση των ποσοστών του κόμματος που το ανέδειξαν σε κυβέρνηση, όμως πώς το κατάφερε αυτό;
Για να μπορέσει ένα κόμμα του 3% να γίνει κυβέρνηση χρειάζονται κάποιες βασικές αλλαγές. Αρχικά χρειάζεται να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια άτομα γνωστά στο ευρύ κοινό. Άτομα δηλαδή χωρίς κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά με πέραση στις μεγάλες μάζες.
Μετά χρειάζεται να ενταχθούν στο κόμμα παλιοί αγωνιστές της αριστεράς με σκοπό να φανεί η βαριά ιστορική συνέχεια. Τέτοια άτομα ήταν ο Περικλής Κοροβέσης, ο Μανώλης Γλέζος και ο Βασίλης Βασιλικός. Φυσικά όμως δε τους δόθηκε ποτέ χώρος να εκφραστούν πραγματικά καθώς δε συνέφερε την γραφειοκρατία του κόμματος.
Τέλος, χρειάζεται ένα άνοιγμα σε διάφορα πολιτικά ρεύματα, πολλές φορές αντίθετα μεταξύ τους, για να τσιμπήσουν οι ψηφοφόροι. Αυτό έγινε εντάσσοντας από σοσιαλδημοκράτες μέχρι μαοϊκούς, σταλινικούς και κεντροδεξιούς.
Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε από κόμμα του 3% να γίνει κυβέρνηση. Όμως δε σταμάτησαν εκεί τα λάθη. Η κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα και η συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά του Πάνου Καμμένου ήρθαν για να επιβεβαιώσουν τα ιδιοτελή κίνητρα και την αγάπη για την καρέκλα που μπορούσε εύκολα να διακρίνει κανείς πίσω από τον ασύστολο λαϊκισμό.
Δυστυχώς η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ δε ζημιώνει μόνο αυτόν, ζημιώνει ολόκληρο το πολίτευμα. Αυτό που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η χώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι κάποιος λαμπερός πολιτικός ηγέτης όπως ήταν ο Αλέξης Τσίπρας ή ο Στέφανος Κασσελάκης. Χρειάζεται κάποιον πολιτικό αρχηγό που θα επαναφέρει το κύρος και την σοβαρότητα που λείπει εδώ και καιρό. Από τους υποψηφίους όμως παρατηρώ με απογοήτευση, πως μόνο ο Σωκράτης Φάμελος διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά. Σίγουρα με τον Φάμελο δε μπορείς να πορευτείς αν θες να κυβερνήσεις ξανά, καθώς δεν είναι αρκετά «εμπορικός» αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να επαναφέρει την αξιοπιστία σε όλους αυτούς που σήμερα γελάνε και μόνο ακούγοντας το όνομα Σύριζα.
