Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Μάικλ Γκάμπον

Πέθανε σε ηλικία 82 ετών ο ηθοποιός Μάικλ Γκάμπον, ο οποίος μπορεί να έγινε γνωστός παγκοσμίως ως «Άλμπους Ντάμπλντορ» από τη σειρά ταινιών «Χάρι Πότερ», όμως, ο ίδιος είχε μια καριέρα έξι δεκαετιών, η οποία ξεκίνησε το μακρινό 1962.

Ο Μάικλ Γκάμπον γεννήθηκε στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας στις 19 Οκτωβρίου του 1940, ενώ η οικογένειά του μετακόμισε στο Λονδίνο όταν εκείνος ήταν σε ηλικία έξι ετών. Μάλιστα, ο πατέρας του φρόντισε ο μικρός Μάικλ να πάρει τη βρετανική υπηκοότητα, κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να πάρει πολλά χρόνια αργότερα τον τίτλο του Sir.

Σε ηλικία 15 ετών ο Μάικλ Γκάμπον άφησε το σχολείο και έγινε διπλωματούχος μηχανικός, ενώ ανέβηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι το 1962 στην παράσταση «Οθέλλος» σε θέατρο του Δουβλίνου.

Την επόμενη χρονιά κατά τη διάρκεια των οντισιόν για το Βασιλικό Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου τον πρόσεξε ο Λόρενς Ολίβιε και κέρδισε έναν ρόλο στον «Άμλετ», τον οποίο σκηνοθετούσε ο Ολίβιε και έπαιζε ο Πήτερ Ο’ Τουλ. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ο Γκάμπον έμεινε στο Βασιλικό Εθνικό Θέατρο, παίζοντας μικρούς ρόλους σε διάφορες παραστάσεις.

Στη συνέχεια έφυγε, συνεχίζοντας, όμως, να έχει διαρκή παρουσία στο θέατρο παίζοντας πλέον τους μεγάλους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου. Επέστρεψε το 1974 και παρέμεινε στο Βασιλικό Εθνικό Θέατρο κερδίζοντας κοινό και κριτικούς, οι οποίοι τον αποθέωναν. Μάλιστα, τον είχαν αποκαλέσει «The Great Gambon».

Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το έκανε το 1965 στο πλευρό του Λόρενς Ολίβιε στον «Οθέλλο» και ακολούθησαν και άλλες ταινίες, ενώ το 1970 του ζητήθηκε από τον παραγωγό του Τζέιμς Μποντ να περάσει από οντισιόν για τον ρόλο.

Μπορεί οι εμφανίσεις του στον κινηματογράφο να ήταν αραιές, όμως ο Μάικλ Γκάμπον είχε σταθερή παρουσία στο θέατρο, ενώ πολλές ήταν οι εμφανίσεις του και στην τηλεόραση με πιο χαρακτηριστικό τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «The Singing Detective» του BBC1 το 1986 που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό.

Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και σε όλη τη διάρκεια των ’80s, ’90s και ’00s, ο Μάικλ Γκάμπον είχε αποσπάσει πολλές υποψηφιότητες για διάφορα βραβεία, κερδίζοντας συνολικά σε όλη του την πορεία 10 βραβεία.

Αναλυτικά, έχει τιμηθεί με τρία βραβεία Olivier, δύο Screen Actors Guild Awards και τέσσερα Βραβεία BAFTA, ενώ το 1999 ανακηρύχθηκε ιππότης από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’ για την προσφορά του στο θέατρο.

Δεν είχε δει καμία ταινία «Χάρι Πότερ»

Ίσως, όμως, ο ρόλος που θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη του κοινού είναι εκείνος του «Άλμπους Ντάμπλντορ» στη σειρά ταινιών «Χάρι Πότερ». Ο Γκάμπον έπαιξε σε έξι από τις συνολικά οκτώ ταινίες, παίρνοντας τη θέση του Ρίτσαρντ Χάρις, ο οποίος πέθανε το 2002.

Σε συνέντευξή του στον Independent, ο Γκάμπον είχε παραδεχτεί ότι δεν είχε διαβάσει κανένα βιβλίο «Χάρι Πότερ» πριν παίξει τον ρόλο του «Άλμπους Ντάμπλντορ» στις ταινίες. «Δεν είχα δει ποτέ καμία από τις προηγούμενες ταινίες, αλλά το να δουλεύεις εκεί ήταν πολύ διασκεδαστικό και σήμαινε πολλά λεφτά.

Ο Τζέιμς Φελπς, ο οποίος έπαιζε τον Φρεντ Ουέσλι στις ταινίες «Χάρι Πότερ», έγραψε στο Twitter για τον Γκάμπον: «Λυπάμαι πολύ που μαθαίνω για τον θάνατο του Μάικλ Γκαμπόν. Ήταν, μπροστά και πίσω από την κάμερα, ένας θρύλος. Ήταν πάντα πολύ αστείος και πολύ πρόθυμος να μοιραστεί όποια γνώση είχε».

Δεν ήθελε να μιλάει ποτέ για την προσωπική του ζωή

Παρά τη μεγάλη επιτυχία που γνώριζε, ο Μάικλ Γκάμπον είχε χαρακτηριστεί αντιστάρ και δεν του άρεσε καθόλου να μιλάει σε συνεντεύξεις για την προσωπική του ζωή. Παντρεύτηκε το 1962 σε ηλικία 22 ετών τη μαθηματικό Άνν Μίλερ και απέκτησαν έναν γιο, αλλά όταν μερικά χρόνια αργότερα ρωτήθηκε σε συνέντευξη για τη γυναίκα του, εκείνος απάντησε: «Ποια γυναίκα;».

To 2000 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς «Longitude» του Channel 4, ερωτεύτηκε την κατά 25 χρόνια νεότερή του, Φιλίππα Χαρτ, με αποτέλεσμα να φύγει από το σπίτι που ζούσε με τη σύζυγό του αν και οι δυο τους δεν πήραν ποτέ διαζύγιο. Στη συνέχεια με τη Φιλίππα απέκτησαν δύο γιους, οι οποίοι γεννήθηκαν το 2007 και το 2009.

Να σημειωθεί ότι ο Γκάμπον είχε και ένα ακόμα σπίτι στο οποίο συνήθιζε να μένει όταν ετοιμαζόταν για κάποιο ρόλο, ώστε να μπορεί να συγκεντρώνεται καλύτερα.