Ο Καναδός δικηγόρος Τσαρλς Βανς Μίλαρ φρόντισε να αφήσει πίσω του μια κληρονομιά που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί.
Αν κάποιος αναζητούσε υποψηφιότητα για την πιο παράξενη διαθήκη που έχει συνταχθεί ποτέ, δύσκολα θα έβρισκε ανταγωνιστή του Τσαρλς Βανς Μίλαρ. Ο εύπορος Καναδός δικηγόρος δεν είχε σύζυγο, παιδιά ή στενούς συγγενείς στους οποίους θα μπορούσε να αφήσει την περιουσία του. Είχε, όμως, αρκετά χρήματα, μεγάλη φαντασία και μια μάλλον ασυνήθιστη αντίληψη για το τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με την τελευταία του επιθυμία.
Όταν πέθανε, στις 31 Οκτωβρίου 1926, σε ηλικία 72 ετών, άφησε πίσω του μια διαθήκη που έμοιαζε περισσότερο με σενάριο κωμωδίας παρά με νομικό έγγραφο. Ο ίδιος, άλλωστε, είχε φροντίσει να προειδοποιήσει ότι το κείμενο ήταν «αναγκαστικά ασυνήθιστο και ιδιότροπο» κι έβαλε μέσα και τον εαυτό του. Παραδέχτηκε ότι η περιουσία που άφηνε αποτελούσε απόδειξη της ανοησίας του, αφού συγκέντρωσε περισσότερα χρήματα από όσα χρειαζόταν στη ζωή του.
Mια αλλόκοτη διαθήκη
Ο Μίλαρ δεν περιορίστηκε σε μια απλή κατανομή χρημάτων σε παράξενους δικαιούχους. Είχε σχεδιάσει μια σειρά από μικρές προκλήσεις για τους ανθρώπους που θα κληρονομούσαν τα περιουσιακά του στοιχεία. Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές παραγγελίες της διαθήκης του, άφηνε χιλιάδες μετοχές της ζυθοποιίας O’ Keefe που είχε στην κατοχή του σε επτά επιφανείς μεθοδιστές κληρικούς του Τορόντο, αρκετοί από τους οποίους υποστήριζαν την ποτοαπαγόρευση! Ήθελε ουσιαστικά να διαπιστώσει, μετά θάνατον, αν η προσήλωσή τους στις αρχές τους θα ήταν ισχυρότερη από την επιθυμία τους για τα μερίσματα μιας ζυθοποιίας.

Σε μια άλλη περίπτωση, παραχωρούσε τη χρήση ενός εξοχικού στην Τζαμάικα σε τρεις άνδρες που δεν είχαν καθόλου καλές σχέσεις μεταξύ τους. Η προϋπόθεση ήταν να το κατοικήσουν από κοινού. Αν κάποιος αποφάσιζε να πουλήσει το μερίδιό του, τα χρήματα θα κατέληγαν στον δήμο του Κίνγκστον για να διανεμηθούν στους φτωχούς. Ο Μίλαρ είχε, επίσης, φροντίσει να αφήσει μετοχές του Ontario Jockey Club σε ανθρώπους που ήταν γνωστοί για την αντίθεσή τους στις ιπποδρομίες και τον τζόγο που γινόταν σ’ αυτές. Ήταν, όμως, η τελευταία μεγάλη πρόβλεψη που θα έκανε το όνομά του γνωστό σε ολόκληρο τον Καναδά και θα απασχολούσε τις εφημερίδες για περισσότερο από μία δεκαετία.
Η γέννηση του “Great Stork Derby”
Ο δικηγόρος αποφάσισε ότι το υπόλοιπο της περιουσίας του θα μετατρεπόταν σε χρήματα και θα επενδυόταν για εννέα χρόνια. Στη συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατό του, ολόκληρο το ποσό, μαζί με τις αποδόσεις των επενδύσεων, θα δινόταν στη μητέρα που θα είχε γεννήσει τα περισσότερα παιδιά στο Τορόντο κατά τη συγκεκριμένη δεκαετία. Σε περίπτωση ισοπαλίας, τα χρήματα θα μοιράζονταν ισόποσα. Το αρχικό ποσό της περιουσίας υπολογιζόταν περίπου σε 500.000 καναδικά δολάρια, ένα τεράστιο χρηματικό μέγεθος για την εποχή (σήμερα αντιστοιχεί σε πάνω από 11 εκατομμύρια αμερικανικά δολάρια). Η πρόβλεψη έμοιαζε σχεδόν απίστευτη. Ένας άνθρωπος χωρίς οικογένεια αποφάσιζε να χρηματοδοτήσει την πολυμελή οικογένεια που θα δημιουργούνταν μετά τον θάνατό του, χωρίς καν να γνωρίζει ποια θα ήταν η μητέρα που θα κέρδιζε.
Η υπόθεση βαφτίστηκε από τον Τύπο της εποχής «Great Stork Derby», δηλαδή «Μεγάλος Διαγωνισμός του Πελαργού». Αρχικά, πολλοί πίστεψαν ότι η διαθήκη ήταν φάρσα και ότι σύντομα θα εμφανιζόταν ένα νεότερο έγγραφο που θα ακύρωνε τις αλλόκοτες προβλέψεις. Όμως αυτό δεν συνέβη. Αντίθετα, όσο περνούσαν τα χρόνια, ο διαγωνισμός γινόταν όλο και πιο πραγματικός. Η συγκυρία ήταν ιδιαίτερη. Η δεκαετία που ακολούθησε τον θάνατο του Μίλαρ σημαδεύτηκε από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929, η οποία έφερε φτώχεια και ανεργία σε χιλιάδες οικογένειες. Για ορισμένες γυναίκες του Τορόντο, η προοπτική να διεκδικήσουν ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό αποτελούσε κάτι πολύ περισσότερο από ένα παιχνίδι. Ήταν μια πιθανότητα να εξασφαλίσουν το μέλλον των παιδιών τους.

Οι εφημερίδες παρακολουθούσαν τις γεννήσεις και τις διεκδικήσεις. Οι υποψήφιες μητέρες που πάσχιζαν να γεννήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά μετατρέπονταν σε πρόσωπα της επικαιρότητας. Η υπόθεση προκάλεσε, βέβαια, και έντονες αντιδράσεις. Ορισμένοι θεωρούσαν ότι ο διαγωνισμός ενθάρρυνε τις γυναίκες να αποκτούν παιδιά για οικονομικούς λόγους. Άλλοι έβλεπαν στην όλη ιστορία την προσβολή της οικογενειακής ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν έλειψαν ούτε οι συζητήσεις για τη φτώχεια, τη μετανάστευση και τις κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής. Στο μεταξύ, εμφανίστηκαν και μακρινοί συγγενείς του Μίλαρ, οι οποίοι αμφισβήτησαν τη νομιμότητα της διαθήκης. Υποστήριξαν ότι η συγκεκριμένη πρόβλεψη ήταν αντίθετη προς τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη. Η υπόθεση οδηγήθηκε στα δικαστήρια και έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά. Το 1937 το δικαστήριο επικύρωσε τη διαθήκη, αλλά έκρινε ότι τα παιδιά που είχαν γεννηθεί εκτός γάμου δεν μπορούσαν να προσμετρηθούν για την ανάδειξη της νικήτριας.
Όταν ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκε, στις 31 Οκτωβρίου 1936, προέκυψε ένα αποτέλεσμα που μάλλον ούτε ο ίδιος ο Μίλαρ είχε προβλέψει. Τέσσερις γυναίκες είχαν αποκτήσει από εννέα παιδιά(!) η καθεμία μέσα στη δεκαετία και πληρούσαν τους όρους της διαθήκης. Οι οικογένειες Τίμλεk, Σμιρ, Ναγκλ και Μακλίν μοιράστηκαν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας, με κάθε μητέρα να λαμβάνει περίπου 100.000 καναδικά δολάρια (σχεδόν μισό εκατομμύριο σημερινά αμερικανικά δολάρια). Υπήρχαν, ωστόσο, και δύο ακόμη διεκδικήτριες που έφτασαν κοντά στο έπαθλο. Η μία είχε αποκτήσει τρία παιδιά που γεννήθηκαν νεκρά, ενώ στην περίπτωση της άλλης πέντε από τα παιδιά της δεν θεωρήθηκαν «νόμιμα», καθώς είχαν γεννηθεί εκτός γάμου. Για να αποφευχθούν νέες δικαστικές περιπέτειες, καθεμία έλαβε 12.500 δολάρια ως συμβιβασμό. Η τελική διανομή των χρημάτων έγινε το 1938, σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατο του δικηγόρου. Η περιουσία του είχε εν τω μεταξύ αυξηθεί σημαντικά, καθώς οι επενδύσεις του αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αποδοτικές.
Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, παραμένει αναπάντητο: τι ακριβώς ήθελε να πετύχει ο Τσαρλς Μίλαρ; Ήταν μια σάτιρα της ανθρώπινης απληστίας, μια δοκιμασία των κοινωνικών συμβάσεων ή απλώς η μεγαλύτερη φάρσα ενός ανθρώπου που απολάμβανε να προκαλεί τους γύρω του; Ή όλα αυτά μαζί; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα. Το σίγουρο είναι ότι ο Καναδός δικηγόρος κατάφερε να μετατρέψει τη διαθήκη του σε ένα πρωτοφανές κοινωνικό πείραμα.















