Έναν μήνα πριν συμπληρωθούν ακριβώς 50 χρόνια μετά την πρώτη προβολή του «Rocky» στις αμερικανικές αίθουσες, ο πρωταγωνιστής, ηθοποιός και σκηνοθέτης Σιλβέστερ Σταλόνε μοιράζεται τα απομνημονεύματά του, τα οποία έστησε γύρω από μία ιδέα: η ζωή κερδίζεται ένα βήμα τη φορά.
Η αυτοβιογραφία του «The Steps» που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ -το δικό μας υλικό μάς το παραχώρησε η γαλλική έκδοση «Un pas après l’autre» του οίκου Flammarion- ξεκινά από τη φτώχεια του Hell’s Kitchen το 1969 και ολοκληρώνεται στην απονομή των Οσκαρ του 1977.
Το τι σημαίνει η «κουζίνα της κόλασης» συνοψίζεται στο εξής στιγμιότυπο των παιδικών του χρόνων: στο διαμέρισμα όπου ζούσαν χωρίς ζεστό νερό, ο πατέρας του έχωνε σύρμα κουζίνας στις τρύπες των τοίχων για να μην μπαίνουν οι αρουραίοι. Μια μέρα ο μικρός Σιλβέστερ τον ρώτησε αν μπορούσαν να πάρουν μια γάτα.
Ο πατέρας του απάντησε ότι «αν θέλεις κατοικίδιο, μπορείς να παίξεις με το ροζ ποντικάκι που τρύπωσε από το σύρμα και έχει κολλήσει στη μυγοπαγίδα κάτω από τον νεροχύτη».
Ο Σταλόνε γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1946 στη Νέα Υόρκη, σε ένα δημόσιο νοσοκομείο για φτωχούς εργάτες. Oπως γράφει, «η μητέρα μου δεν ήθελε ποτέ παιδιά και αρνιόταν να παραδεχτεί την εγκυμοσύνη της, ώσπου οι πρώτες ωδίνες την έπιασαν μέσα στο λεωφορείο ένα απόγευμα Σαββάτου». Ένας συνεπιβάτης τη βοήθησε να κατέβει και τη συνόδευσε στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Ο τοκετός είχε επιπλοκές. Επειδή το μωρό δεν έβγαινε, χρησιμοποιήθηκε εμβρυουλκό. Ο Σταλόνε εξηγεί ότι η λάθος τοποθέτηση της λαβίδας μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες και ότι στη δική του περίπτωση οι γιατροί συνέθλιψαν κατά λάθος ένα νεύρο. Το αποτέλεσμα ήταν μερική παράλυση στην αριστερή πλευρά του προσώπου του. Έτσι «γεννήθηκαν» το στραβό χαμόγελο και η δυσκολία στην άρθρωση που έγιναν αργότερα σήμα κατατεθέν του. Ο ίδιος δεν το δραματοποιεί· το αναφέρει ως κάτι που του άλλαξε τη ζωή για πάντα και το αποδέχεται σχεδόν μοιρολατρικά με τη φράση: «Ας είναι».
H μωρουδιακή του κούνια ήταν ένα συρτάρι με ένα μαξιλάρι μέσα και όλα τα παιδικά του χρόνια τα έζησε σε εκείνο το διαμέρισμα χωρίς ζεστό νερό.
Κάπου στα μέσα των 70s oι παραγωγοί Ιργουιν Γουίνκλερ και Μπομπ Τσάρτοφ ήθελαν μια ταινία πυγμαχίας. Ο Σταλόνε τους εξήγησε ότι είχε γράψει μια ιστορία αγάπης, όπου ο ήρωας απλώς τυχαίνει να είναι ένας αποτυχημένος πυγμάχος. Και πρόσθεσε τον όρο που πάγωσε την ατμόσφαιρα: ήθελε να παίξει ο ίδιος τον Ρόκυ Μπαλμπόα. «Δεν σε ξέρει κανείς», του είπαν ωμά, «και το στούντιο δεν θα βάλει ούτε σεντ σε έναν άγνωστο». Ακόμα και ο ατζέντης του τον συμβούλεψε να υπογράψει για την παραχώρηση του σεναρίου. Η προσφορά ανέβαινε συνεχώς: 20.000, 40.000, 60.000 δολάρια. Εκείνη την εποχή ο Σταλόνε και η σύζυγός του είχαν 106 δολάρια στην τράπεζα και η Σάσα περίμενε το πρώτο τους παιδί. Εκείνη ήταν που του είπε να μην το πουλήσει. Εντωμεταξύ, ονόματα όπως Τζέιμς Κάαν, Νικ Νόλτε, Ράιαν Ο’Νιλ και Μπαρτ Ρέινολντς είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τον ρόλο. Η τελική προσφορά έφτασε τα 360.000 δολάρια υπό τον όρο να μην παίξει ο ίδιος στην ταινία. Ο Σταλόνε σηκώθηκε, επανέλαβε ότι πρέπει να ερμηνεύσει τον Ρόκυ και έφυγε. Ομολογεί ότι πίσω από αυτή την πεισματική άρνηση κρυβόταν κάτι βαθύτερο από τη φιλοδοξία: η ελπίδα ότι ένα σχεδόν αδύνατο επίτευγμα θα έκανε επιτέλους τους γονείς του να τον αγκαλιάσουν. Λίγες ώρες αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνο. Θα έπαιζε τον Ρόκυ. Αφησε το ακουστικό, γονάτισε στο πάτωμα και έκλαψε.
Η ανασφάλεια δεν τον εγκατέλειψε με τα γυρίσματα. Μετά την τελική σκηνή, όπου ο Ρόκυ φωνάζει με όλη του την ένταση «Αντριαν!», ο Σταλόνε γύρισε σπίτι πεπεισμένος ότι είχε ρεζιλευτεί και δεν το είπε σε κανέναν. Την επόμενη μέρα, στο μοντάζ, είδε τη σκηνή με τη μουσική του Μπιλ Κόντι και δάκρυσε. Το στούντιο λάτρεψε το φινάλε, αλλά δεν ήθελε να ξοδέψει για τη διαφήμιση ενός φιλμ με «ένα μάτσο αγνώστους». Το σχέδιο ήταν να προβληθεί η ταινία ως b movie στα drive-in. Για να διεκδικήσουν κανονική διανομή, χρειάζονταν μια δοκιμαστική προβολή. Η πρώτη έγινε ένα βροχερό απόγευμα Τετάρτης στο «Baronet» της Νέας Υόρκης, τον κινηματογράφο όπου ο Σταλόνε δούλευε κάποτε ως ταξιθέτης. Από περίπου σαράντα θεατές, οι μισοί έφυγαν μέσα στο πρώτο τέταρτο. Στο τέλος είχαν μείνει οκτώ. Κανείς δεν μιλούσε. Ο ίδιος περιγράφει ότι ένιωθε σαν να παρακολουθούσε την κηδεία του και ότι ο «Rocky» (σ.σ.: «Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια» στην Ελλάδα) ήταν σαν ένα παιδί που τώρα θα τον απογοήτευε.
Το στούντιο συμφώνησε για μια μικρή αίθουσα 85 θέσεων, το «Cinema II», λίγα μέτρα από το «Baronet», όπου την ίδια ώρα παιζόταν ο «Ταξιτζής» του Σκορσέζε. Η πρεμιέρα έγινε στις 21 Νοεμβρίου του 1976, μια παγωμένη Κυριακή πριν από την Ημέρα των Ευχαριστιών. Ο Σταλόνε στάθηκε στο βάθος της αίθουσας και για δέκα λεπτά δεν τολμούσε να ανοίξει τα μάτια του· άκουγε μόνο τις αντιδράσεις. Στον τελικό αγώνα κοίταζε τα πρόσωπα των θεατών σαν να ήταν πλήθος σε ρωμαϊκή αρένα, έτοιμο να δείξει τον αντίχειρα. Όταν ο Απόλο σωριάστηκε, η αίθουσα εξερράγη, και στο τέλος ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος. Ήταν η στιγμή που η ζωή του Σταλόνε ως «άγνωστος» τελείωσε.
Η ταινία που έμελλε να γράψει τη δική της ιστορία στον κόσμο της σόουμπιζ παρέμεινε στις αίθουσες για σχεδόν δύο χρόνια και έγινε η πιο κερδοφόρα του 1976. Στα Όσκαρ κέρδισε τα βραβεία Μοντάζ, Σκηνοθεσίας και, από τα χέρια του Τζακ Νίκολσον, το Καλύτερης Ταινίας. Ανεβαίνοντας στη σκηνή, ο Σταλόνε αφιέρωσε τη νίκη σε όλους τους Ρόκυ του κόσμου.
Η αφήγηση σταματά το 1977, οπότε η γνωριμία με την Τζένιφερ Φλάβιν, την τρίτη σύζυγό του -μετά την Μπριγκίτε Νίλσεν- και έρωτα της ζωής του, δεν αναφέρεται στο βιβλίο. Η παρουσία της, όμως, το πλαισιώνει. Η αφιέρωση «Η αγάπη σου μετέτρεψε τη ζωή μου σε θαύμα» απευθύνεται σε εκείνη. Στον επίλογο, στα σκαλιά του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφειας, ο Σταλόνε νιώθει ένα χέρι να γλιστρά στο δικό του, γυρίζει και βλέπει τη γυναίκα του και πίσω της τις τρεις κόρες τους. Απ’ όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα, οι δυο τους γνωρίστηκαν το 1988 σε εστιατόριο του Λος Αντζελες όταν εκείνη ήταν ένα 19χρονο μοντέλο. Η σχέση τους είχε χωρισμούς και επανασυνδέσεις, μέχρι που παντρεύτηκαν στο Λονδίνο το 1997. Απέκτησαν τη Σοφία, τη Σιστίν και τη Σκάρλετ. Το 2022 η Φλάβιν κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα το ζευγάρι ξανάσμιξε.
Χρόνια πριν από τον «Rocky», ο Σταλόνε είχε διαβάσει μια αγγελία της τελευταίας στιγμής για τις «Μπανάνες» (1971) του Γούντι Αλεν. Ζητούσαν δύο αλήτες που μπαίνουν στο μετρό της Νέας Υόρκης και επιτίθενται σε μια ηλικιωμένη, ώσπου ο Αλεν τους πετάει έξω σαν ήρωας. Η οντισιόν γινόταν στην αποβάθρα του σταθμού Grand Central στην 42η Οδό. Όταν ήρθε η σειρά του, ο Αλεν δεν τον κοίταξε καν στα μάτια. Ψιθύρισε κάτι στον βοηθό του και απομακρύνθηκε. Ο βοηθός τού ανακοίνωσε ότι δεν κάνει επειδή δεν είναι αρκετά τρομακτικός, κάτι που ο Σταλόνε άκουγε για πρώτη φορά, αφού όλη του τη ζωή τον θεωρούσαν ταραχοποιό. Βγαίνοντας από το μετρό σκέφτηκε ότι όλα είχαν τελειώσει, αλλά αποφάσισε να «απορρίψει την απόρριψη». Αγόρασε από ένα φαρμακείο ένα σωληνάριο βαζελίνη των 15 σεντς και χτένισε τα μαλλιά του προς τα πίσω. Μάζεψε μαυρίλα και σκόνη από τους τοίχους του μετρό και πασάλειψε το πρόσωπό του. Όταν ξαναπήγε στην αποβάθρα, ο Αλεν τον είδε και χαμήλωσε αμέσως το βλέμμα. Ο Σταλόνε βάδισε κατευθείαν προς το μέρος του, στάθηκε μπροστά του και, με την πιο βαριά φωνή του, τον ρώτησε αν τώρα ήταν «τρομακτικός». Πήρε τον ρόλο. Δεν είχε ούτε μία ατάκα και εμφανίστηκε στην οθόνη το πολύ για ενάμισι λεπτό. Είχε μάθει όμως ότι το «όχι» μπορεί να σημαίνει «ίσως» ◆
