Είχε λύση για τα πάντα. Δεν υπήρχε πρόβλημα που να μην μπορούσε να αντιμετωπίσει. Μπορούσε να ανοίξει μια κλειδαριά λιώνοντας πάγο ή να κατασκευάσει έναν απινιδωτή με δύο κηροπήγια και το καλώδιο ενός μικροφώνου. Να φτιάξει μια βόμβα με μια τσίχλα ή να την εξουδετερώσει με έναν συνδετήρα. Ακόμη και να σταματήσει μια διαρροή θειικού οξέος με μπάρες σοκολάτας γάλακτος.
Ευχάριστος και με χιούμορ, στα 76 του αποτελεί μία από τις παρουσίες που ξυπνούν τη μεγαλύτερη νοσταλγία στη San Diego Comic-Con της Μάλαγα αυτό το Σαββατοκύριακο.
Ο Richard Dean Anderson υπέγραψε αυτόγραφα, φωτογραφήθηκε με θαυμαστές του, έδωσε μια απολαυστική ομιλία και συνομίλησε με την EL PAÍS.
«Το να συναντάς τους θαυμαστές είναι υπέροχο. Είναι το καλύτερο», λέει αρχικά ο Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος απολαμβάνει τη ζεστασιά του κοινού, αλλά όχι εκείνη του καιρού.
«Είμαι από τη Μινεσότα και έχω πηχτό αίμα. Χθες, Παρασκευή, ζεσταθήκαμε τρομερά. Ήταν απαίσιο», σχολιάζει, καθώς μαθαίνει να χρησιμοποιεί μια βεντάλια.
Και προσθέτει: «Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα μικρό χάος, που δεν έδειχνε να λαμβάνει υπόψη τους θαυμαστές, τον κόσμο. Δεν ξέρω αν παίρνουν αυτό για το οποίο ήρθαν. Υποθέτω ότι θα μπορούσα να προσαρμοστώ και να δεχθώ πως έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ. Σκέφτομαι όμως τους θαυμαστές, εκείνους που πλήρωσαν για να έρθουν να με γνωρίσουν και να πάρουν ένα αυτόγραφο ή οτιδήποτε άλλο… Μου φαίνεται κάπως πρόχειρο».
«Αλλά, τέλος πάντων, εκεί όπου μένω δεν έχω σχεδόν καθόλου κοινωνική ζωή και πάντα κάνει καλό να γνωρίζεις ανθρώπους», συμπληρώνει.
Ζει βόρεια του Μαλιμπού, στην Καλιφόρνια, ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής πολύ διαφορετικό από εκείνον ενός σούπερ σταρ.
Μια ήσυχη ζωή δίπλα στη θάλασσα
Ο Άντερσον περνά πλέον τον περισσότερο χρόνο του με τα σκυλιά του και κάνοντας περιπάτους δίπλα στη θάλασσα, μακριά από την τηλεόραση και τα μέσα ενημέρωσης. Είναι προσωπική του επιλογή.
Αφού συμμετείχε σε περισσότερα από 600 επεισόδια της καθημερινής σειράς «General Hospital» και έγινε ο ΜακΓκάιβερ, ενσάρκωσε αργότερα τον Ο’Νιλ στο «Stargate», έναν ρόλο που αύξησε ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητά του στις ΗΠΑ.
«Τώρα γράφει, σκηνοθετεί και κάνει παραγωγές. Προσπαθώ να τη βοηθώ όσο μπορώ, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να κάνω στην άκρη», αναφέρει.
Το πρόσωπό του χάθηκε από την οθόνη. Στην Ελλάδα, όμως, τέσσερις δεκαετίες αργότερα, παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα, χάρη στην τεράστια επιτυχία του «MacGyver».
Η σειρά, που δημιούργησε ο Λι Ντέιβιντ Ζλότοφ για το ABC, προβλήθηκε στην ελληνική τηλεόραση τη δεκαετία του 1990. Στις επτά σεζόν της εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο, με υψηλή τηλεθέαση και δημοτικότητα που ξεπέρασε τα σύνορα.
Όπως αφηγείται, τον επέλεξαν επειδή στην οντισιόν ζήτησε να φορέσει τα γυαλιά του για να διαβάσει το κείμενο.
«Οι υπεύθυνοι κοιτάχτηκαν και είπαν: “Αν δεν τον νοιάζει να εμφανιστεί με γυαλιά σε μια τέτοια περίσταση, βρήκαμε τον ΜακΓκάιβερ μας”», θυμάται.
«Έλυνε τα προβλήματα χωρίς να σκοτώνει κανέναν»
Ο χαρακτήρας είχε πολλά κοινά με τον πραγματικό Ρίτσαρντ Ντιν Άντερσον.
«Οι σεναριογράφοι έγραφαν για πράγματα που ενδιέφεραν κι εμένα: το περιβάλλον, τα δικαιώματα των ζώων, την απόρριψη των όπλων. Υπήρχε επίσης η πλευρά ενός ανθρώπου που, όπως εγώ, έκανε σκι, έπαιζε χόκεϊ και ασχολούνταν με δραστηριότητες γεμάτες κίνηση», εξηγεί.
«Ο ΜακΓκάιβερ ήταν διαφορετικός: ένας τηλεοπτικός ήρωας που δεν χρησιμοποιούσε όπλα. Σκεφτόταν, παρατηρούσε και έλυνε τα προβλήματα επιτόπου, χωρίς να σκοτώνει κανέναν, χωρίς να πυροβολεί. Αυτό επέτρεπε σε γονείς και παιδιά να βλέπουν τη σειρά μαζί. Γι’ αυτές τις σχέσεις νιώθω περισσότερο περήφανος και χαρούμενος, ιδιαίτερα για τις σχέσεις ανάμεσα σε κόρες και πατεράδες. Πιστεύω ότι αυτός ο συνδυασμός έκανε τη σειρά αξέχαστη για ένα κοινό ευρύτερο από το συνηθισμένο».
Ήταν ένας υπερήρωας που, αντί για μπέρτα και υπερδυνάμεις, είχε πάντοτε πρόχειρη μια πένσα. Ένας συνηθισμένος άνθρωπος που έσωζε ζωές, απεγκλώβιζε ανθρώπους και έλυνε συγκρούσεις χρησιμοποιώντας την επιστήμη, ποτέ τα πιστόλια.
«Έχω την αίσθηση ότι σήμερα δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που να νιώθουν περιέργεια ή ενθουσιασμό για την επιστήμη στην τηλεόραση. Γιατί πρέπει πραγματικά να κοιτάς, να ακούς και να παρατηρείς. Σε μια συνηθισμένη κωμωδία ή δραματική σειρά αρκεί απλώς να ακούς».
Ο ίδιος συμμετείχε στη διαμόρφωση των ευρηματικών λύσεων με τις οποίες ο ήρωάς του έβγαινε από κάθε δύσκολη κατάσταση.
«Είχαμε συνεργάτες, συμβούλους από τεχνικές σχολές και πανεπιστήμια κοντά στο Λος Άντζελες. Μας έλεγαν πώς θα μπορούσε να λυθεί ένα πρόβλημα με όσα υπήρχαν μέσα στο δωμάτιο, ενώ συνεισφέραμε και οι υπόλοιποι. Ήταν μια συλλογική προσπάθεια», θυμάται.
Θα χρησιμοποιούσε ο ΜακΓκάιβερ τεχνητή νοημοσύνη;
Ο Άντερσον σταματά για λίγο, προτού σκεφτεί αν ο ΜακΓκάιβερ θα κατέφευγε στην τεχνητή νοημοσύνη, εφόσον την είχε στη διάθεσή του.
«Πιστεύω ότι είναι περισσότερο άνθρωπος της πράξης. Χρησιμοποιεί την επιστημονική του σκέψη για να εντοπίζει διαφορετικές οπτικές ή δυνατότητες σε ό,τι είναι πραγματικό, σε ό,τι βρίσκεται εδώ και τώρα. Δεν γνωρίζω αρκετά για την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά με τρομάζει λίγο, γιατί πιστεύω ότι αφαιρεί το ανθρώπινο στοιχείο. Όλα γίνονται αυτόματα, βρίσκει τη λύση».
«Εμένα μου αρέσει το ανθρώπινο μυαλό και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί σήμερα. Αντιλαμβάνομαι ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα μας αφήνει να αποφασίζουμε, θα υπαγορεύει τα πράγματα. Αυτό με φοβίζει. Αλλά ο ΜακΓκάιβερ και η τεχνητή νοημοσύνη; Ίσως απλώς του κινούσε την περιέργεια και σκεφτόταν: “Πώς θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω αυτό;”».
Δείτε φωτογραφίες και βίντεο του
https://www.rdanderson.com/photos/recent.htm#recent-68
