Μία συνέντευξη έδωσε η Νίκη Λυμπεράκη και αναφέρθηκε στη μητρότητα αλλά και στα όσα μαθαίνει από τον γιο της.
Η γνωστή δημοσιογράφος μίλησε και για τη δική της ανάγκη να αγκαλιάζει τον γιο της και να του λέει πόσο πολύ τον αγαπάει. Η Νίκη Λυμπεράκη μίλησε στο περιοδικό Vita και τη δημοσιογράφο Μικαέλα Θεοφίλου.
«Εγώ μεγάλωσα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Τότε υπήρχε ένα μεγάλο ποσοστό γονέων οι οποίοι, ως παιδιά οι ίδιοι, μεγάλωσαν από ανθρώπους που δεν εκδήλωναν εύκολα τρυφερότητα, δεν μιλούσαν για τα συναισθήματα τους και αυτό τους έκανε, όταν έγιναν πλέον και εκείνοι γονείς, να είναι πιο αποκομμένοι από την έκφραση του συναισθήματος απέναντι στα παιδιά τους», δήλωσε αρχικά η Νίκη Λυμπεράκη
«Για μένα, αυτό ήταν πάντα και παραμένει το πιο βασικό. Δηλαδή, θέλω πολύ την αγκαλιά. Θέλω πολύ να λέω στο γιο μου πόσο τον αγαπώ, ελπίζοντας, φυσικά, ότι κρατάω μια ισορροπία και δεν τον πνίγει αυτή μου η ανάγκη. Θέλω πολύ να του λέω “μπράβο”. Οπότε αυτός ήταν ο στόχος μου εξαρχής. Και νομίζω ότι το κάνω. Βέβαια, είμαι και άνθρωπος των ορίων. Δεν ασπάζομαι όλη αυτή τη σημερινή τάση για τη γονεϊκότητα που θέλει να διαπραγματευόμαστε τα πάντα. Είμαι λίγο παραδοσιακή σε αυτό. Όπως, για παράδειγμα, στα θέματα της ευγένειας. Δεν κάνω πίσω και πολλές φορές εκεί μπορεί να γίνω αυστηρή και ενδεχομένως δυσάρεστη. Το πιο βασικό, όμως, για μένα είναι να εισπράττει τρυφερότητα το παιδί. Για να μάθει και να τη δίνει, για να μην έχει αμηχανία με το συναίσθημα του και για να μην έχει και δυσκολία αργότερα να το εκφράσει ως μεγάλος άνθρωπος στη ζωή του, στις σχέσεις του και μέσα του», πρόσθεσε για τη μητρότητα η γνωστή δημοσιογράφος.
Παράλληλα, η Νίκη Λυμπεράκη πρόσθεσε για τον γιο της: «(σ.σ. ο γιος μου) Κάθε μέρα με διδάσκει τη σπουδαιότητα των πραγμάτων. Με διδάσκει τη σπουδαιότητα των στιγμών. Πριν από μερικές ημέρες που έτυχε να βρεθούμε σε ένα αστυνομικό τμήμα, πήγε κοντά σε μια πινακίδα και μου είπε “μαμά, κοίτα, γράφει… δεν”. Έτσι τον είδα να διαβάζει για πρώτη φορά. Και σκέφτηκα ότι αυτή τη στιγμή που μου χάρισε μάλλον θα τη θυμάμαι όσο ζω, γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα το παιδί μου να διαβάζει. Με διδάσκει την ταπεινότητα που δεν πρέπει να χάνουμε και αυτό που έλεγε η γιαγιά μου “την υγεία μας να έχουμε”».
