Στον αγώνα για την απελευθέρωση μέρος είχαν λάβει και η Κυπριακή Ομοσπονδία
Μοτοσικλετιστών, αφού το 1996 οργάνωσαν μια μεγαλειώδη, πανευρωπαϊκή, αντικατοχική μοτοπορεία. Θα ξεκινούσε από το Βερολίνο και θα κατέληγε στην κατεχόμενη Κερύνεια.
Με την έναρξη της πορείας αλλά και πιο πριν, άρχισαν οι απειλές από τους Τούρκους. Ο τότε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, υπό τον φόβο ότι η συγκεκριμένη πορεία μπορεί να θεωρηθεί “πράξη πολέμου”, υποχρέωσε τους μοτοσικλετιστές να αλλάξουν τελικό προορισμό από την Κερύνεια, στο Μακάρειο Στάδιο.
Μια ομάδα μοτοσικλετιστών αρνήθηκε να υπακούσει τον Κληρίδη και προχώρησε να διασχίσει την πράσινη γραμμή και να καταλήξει στην Κερύνεια. Μέσα σε αυτή την ομάδα ήταν και ο 24χρονος, Τάσος Ισαάκ.
Ο Τάσος γεννήθηκε το 1972 και από μικρός έδειξε την μαχητικότητα του. Γνήσιος πατριώτης έτοιμος να υπερασπιστεί την πατρίδα.
Μόλις έφθασαν στην Δερύνεια αντίκρισαν μια αρμάδα Τούρκων, κατοχικό στρατό,
ψευδοαστυνομία και γκρίζους λύκους. Οι μοτοσικλετιστές όμως δεν δείλιασαν και
προχώρησαν σε συγκρούσεις με τον κατακτητή, σώμα με σώμα, για την απελευθέρωση της γης μας.
Οι Τούρκοι είχαν μια και μόνο εντολή, όποιος περάσει, δολοφονείται. Όταν ξεκίνησαν οι συγκρούσεις οι δυνάμεις του ΟΗΕ παρέμειναν ατάραχες. Ένας από τους Έλληνες μοτοσικλετιστές εγκλωβίστηκε στα συρματοπλέγματα. Οι Τούρκοι εν ριπή οφθαλμού βρήκαν την ευκαιρία και του επιτέθηκαν. Όταν ο Τάσος είδε ότι του επιτέθηκαν, πήγε να τον απεγκλωβίσει. Ο Τάσος τον έσωσε, αλλά δεν σώθηκε.
Δέχθηκε δυνατά χτυπήματα από ρόπαλα, λοστούς και πέτρες μέχρι που ξεψύχησε αφήνοντας το αίμα του να ποτίζει το χώμα της Κύπρου και να μας θυμίζει την
απελευθέρωση.
Ο Τάσος μπορεί να δολοφονήθηκε μια φορά από τον Τούρκο κατακτητή αλλά δολοφονείται κάθε μέρα ξανά από την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία. Η στάση απέναντι στον κατακτητή καθημερινά προσβάλει την θυσία των ηρώων. Όμως εμείς δεν θα επιτρέψουμε να λησμονηθεί.
Ήταν 11 Αυγούστου 1996
